I SA/Rz 617/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2021 r. spraw ze skarg "A." na decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia - [...] kwietnia 2021 r., nr [...], - [...] czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za okres od 1 stycznia do 31 stycznia 2021 r. oraz od 1 kwietnia do 30 kwietnia 2021 r. uchyla zaskarżone decyzje. S. s.c. A.S, D.M. (dalej: skarżąca, wnioskodawca, płatnik), występująca w postępowaniu przed Zakładem Ubezpieczeń Społecznych jako płatnik składek na ubezpieczenia społeczne, poddała kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych: 1. z [...] marca 2021 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...], o odmowie przyznania prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za styczeń 2021 r. (skarga zarejestrowana pod sygn. I SA/Rz 617/21), 2. z [...] czerwca 2021 r. nr [...] o odmowie przyznania prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za kwiecień 2021 r. (skarga zarejestrowana pod sygn. I SA/Rz 618/21). Na rozprawie w dniu 2 grudnia 2021 r. Sąd postanowił, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), połączyć ww. sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, ponieważ pozostawały ze sobą w związku podmiotowym (ta sama strona skarżąca) oraz przedmiotowym (sprawy dotyczące tego samego zagadnienia związanego ze zwolnieniem ze składek na ubezpieczenia społeczne za różne okresy rozliczeniowe, na podstawie przepisów mających na celu przeciwdziałać COVID-19). Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynikało, że wypełniając w dniu 16 lutego 2020 r. wniosek na formularzu RDZ-B7 o zwolnienie z ww. należności, prowadzący w formie spółki cywilnej wspólnicy (A.S., D.M.) oświadczyli, że według stanu na dzień 30 listopada 2020 r. spółka prowadziła jako przeważającą działalność gospodarczą oznaczoną kodem PKD 47.71.Z, a przychód z tej działalności w grudniu 2020 r. był o co najmniej 40% niższy niż w grudniu 2019 r. Podała, że ma status mikroprzedsiębiorcy, a zawiązana została 12 października 2015 r. Z kolei we wniosku wypełnionym 13 maja 2021 r., w którym ubiegano się o zwolnienie z opłacania składek za kwiecień 2021 r., także zadeklarowano prowadzenie jako przeważającej działalności oznaczonej kodem 47.71.Z, zaznaczając że przychód z tej działalności w marcu 2021 r. był o co najmniej 40% niższy niż we wrześniu 2020 Odmawiając uwzględnienia wniosku i przyznania prawa do zwolnienia z opłacania składek Zakład, powołując się na przepisy art. 31zq ust. 7 i art. 31zy ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.; dalej zwana jako: "ustawa o COVID") oraz § 10 ust. 1, ust. 2a pkt 2 i § 11 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19, Zakład wskazał, że: 1. na dzień 30 listopada 2020 r. (sprawa I SA/Rz 617/21) w rejestrze REGON nie mieli wskazanego jako przeważającego kodu 47.71.Z, lecz kod 47.19.Z, 2. na dzień 30 września 2020 r. (sprawa I SA/Rz 618/21) w rejestrze REGON nie mieli wskazanego jako przeważającego kodu 47.71.Z. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który zgłoszono odnośnie zwolnienia za styczeń 2021 r., podano, że każdy ze wspólników spółki cywilnej posiada zgłoszony jako przeważający rodzaj działalności gospodarczej ten oznaczony kodem 47.71.Z. Prowadzą dwa sklepy z odzieżą damską. Zaznaczyli, że choć działalność gospodarczą prowadzą w formie spółki cywilnej, to jednak przedsiębiorcami jest każde z nich odrębnie, a nie spółka cywilna. Dlatego powinno im zostać przyznane prawo do zwolnienia z opłacania składek za pracowników zatrudnionych w ramach spółki cywilnej. Utrzymując w mocy decyzję dotyczącą składek za styczeń 2021 r. Zakład podkreślił, że należy odróżnić obowiązek opłacania składek na własne ubezpieczenie społeczne wspólników spółki cywilnej od obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne pracowników zatrudnianych przez spółkę cywilną. Spółka cywilna traktowana jest jako odrębny od wspólników płatnik składek. Dlatego procedując wniosek pochodzący od takiego podmiotu Zakład obowiązany był ustalić przeważający kod PKT spółki cywilnej, a nie jej wspólników. Nie miało zatem znaczenia to, że określonymi kodami PKD posługiwali się wspólnicy. Kodek właściwym dla spółki na dzień 30 listopada 2020 r. był kod 47.19.Z. W skargach zarzucono naruszenie przez Zakład przepisów: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, niepodjęcie niezbędnych kroków do należytego wyjaśnienia sprawy, w tym pominięcie okoliczności wskazywanych przez wspólników, w szczególności dotyczących rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej odpowiadającej kodowi PKD 47.71.Z, 2. § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021 r. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że decydujące znaczenie dla zwolnienia miał do rejestru wpisany kod PKD, a nie faktyczny rodzaj prowadzonej działalności, 3. art. 31zo ust. 10 i 11 ustawy o COVID, art. 32 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców. Skarżąca nie zgodziła się z ustaleniami Zakładu. Zaznaczono, że wprawdzie weryfikacji rodzaju przeważającej działalności płatnika Zakład dokonywał w oparciu o dane z rejestru REGON, ale nie powinien tego czynić bezkrytycznie. Pomoc powinna być przyznawana podmiotom faktycznie prowadzącym określony rodzaj działalności, wymieniony w przepisach pomocowych związanych z przeciwdziałaniem negatywnym skutkom COVID-19. Obaj wspólnicy spółki prowadzą działalność objętą kodem PKD uprawniającym do otrzymania wsparcia, ponieważ prowadzą dwa sklepy z odzieżą damską, a działalność tę prowadzą wyłącznie w formie spółki cywilnej. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonych decyzji i orzeczenie o kosztach postępowania. W odpowiedzi Zakład wniósł o oddalenie skarg, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzjach. Zakład podkreślił, że istotny w sprawach był kod PKD wpisany do rejestru REGON pod numerem nadanym spółce cywilnej, a nie poszczególnym wspólnikom. Przepisy pomocowe powinny być wykładane pod względem gramatycznym ścisłe, a stosowanie wykładni celowościowej nie powinno mieć miejsca. Twierdzenia wspólników o faktycznym przedmiocie działalności nie znajdują odzwierciedlenia w przepisach. Bez znaczenia dla oceny wniosków powinna mieść okoliczność, ze określone kody działalności przypisane były wspólnikom. Miałoby to znaczenie, gdyby o wsparcie ubiegali się sami wspólnicy. Dane nieaktualne powinny być zaś aktualizowane w terminie 7 dni. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ kontrolowane decyzje wydano w związku z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a ponadto organ dokonał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego. Przeprowadzona kontrola wykazała zatem konieczność zastosowania przez Sąd względem kontrolowanych decyzji Zakładu środków określonych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Z przedłożonych Sądowi akt sprawy i stanowisk stron wynika, że skarżąca spółka cywilna, będąca płatnikiem składek na ubezpieczenia społeczne, ubiegała się o udzielenie pomocy mającej przeciwdziałać negatywnym skutkom COVID-19 w postaci zwolnienia z obowiązku opłacania opisanych na wstępie składek za styczeń i kwiecień 2020 r. Zgłosiła dwa odrębne wnioski. Odnośnie tych okresów rozliczeniowych Zakład wydał dwie decyzje, którymi odmówił przyznania wnioskowanego wsparcia. We wnioskach zadeklarowano prowadzenie przeważającej działalności oznaczonej kodem 47.71.Z i spadek obrotów w odnośnym okresie. Zakład po weryfikacji wniosku uznał, że spółka cywilna w rejestrze REGON na dzień 30 listopada 2002 r. (odnośnie składek za styczeń 2021 r.) oraz na dzień 30 września 2020 r. (odnośnie składek za kwiecień 2021 r.) nie miała wpisanego kodu 47.71.Z. W skardze zakwestionowano te ustalenia. Podkreślono, że każdy ze wspólników posiada wpisany w rejestrze kod prowadzonej działalności 47.71.Z., a nie prowadzą innej działalności, niż w formie spółki cywilnej, w której zajmując się handlem detalicznym odzieżą; prowadząc dwa sklepy. Status przedsiębiorcy przysługuje im, a nie spółce cywilnej. W ocenie Sądu, stanowisko Zakładu uznające, że weryfikacji wniosku w zakresie wskazania przeważającej działalności gospodarczej należało dokonać tylko przez pryzmat wpisu kodu przynależnego spółce cywilnej, a nie przedsiębiorcom, którzy zawarli umowę o współpracy gospodarczej w takiej formie, ani bez zbadania faktycznego przedmiotu działalności prowadzonej przez wspólników w ramach spółki cywilnej, było nieprawidłowe. Wnioskowana pomoc, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19, przysługiwała "uczestnikom obrotu gospodarczego", na co wskazuje już tytuł tego aktu. Także delegacja ustawowa z art. 31zy ust. 2 pkt 2 ustawy o COVID nawiązuje do "pozarolniczej działalności gospodarczej płatników". Pomoc ta została bowiem skierowana do podmiotów gospodarczych, które na skutek wprowadzonych ograniczeń w swobodzie (wolności) prowadzenia działalności gospodarczej, znalazły się w trudnej sytuacji finansowej. W przepisach § 10 rozporządzenia jest wprawdzie mowa o płatnikach składek, ale nie można tego pojęcia wykładać bez uwzględnienia celu wskazanej regulacji, wynikającej chociażby z delegacji ustawowej, na podstawie której wydano rozporządzenie, ani postanowień ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162). W myśl art. 4 ust. 1 cyt. ustawy, przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Jak zaś wynika z art. 4 ust. 2, przedsiębiorcami są także wspólnicy spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Przedsiębiorcą nie jest zatem spółka cywilna. Przywołane w ww. rozporządzeniu pojęcie płatnika składek należy wiązać z obowiązkami, które na nich ciążą (zapłaty określonych zobowiązań publicznoprawnych) i odnośnymi regulacjami, zawartymi w szczególności w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, a nie przedmiotem prowadzonej działalności. W tym ostatnim zakresie konieczne jest oddzielne ustalenie, czy wnioskodawca jest uczestnikiem obrotu gospodarczego, w szczególności czy jest przedsiębiorcą i jaki ten uczestnik obrotu gospodarczego (przedsiębiorca) prowadzi rodzaj działalności oraz czy jego dochód spełniał określone w rozporządzeniu kryterium spadku. Spółka cywilna nie ma zasadniczo podmiotowości prawnej odrębnej od przedsiębiorców, który zdecydowali o prowadzeniu działalności gospodarczej w taki sposób i na podstawie przepisów prawa cywilnego (zob. art. 860 i nast. Kodeksu cywilnego) zawarli ze sobą umowę spółki, określaną powszechnie mianem umowy spółki cywilnej. Pozarolniczej działalności gospodarczej nie prowadzi spółka cywilna, lecz wspólnicy. Ustawodawca niekiedy posługuje się tym pojęciem, tj. nawiązuje do "spółki cywilnej", ale zawsze następuje to w nawiązaniu do ww. zobowiązania umownego z Kodeksu cywilnego. Aby "spółce cywilnej" przyznana została podmiotowość prawna, konieczna jest wyraźna decyzja ustawodawcy, co zasadniczo następuje w związku z koniecznością realizacji konkretnego celu. Podmiotowość prawną posiadają natomiast przedsiębiorcy, którzy umówili się prowadzić wspólne przedsięwzięcie gospodarcze, osiągnąć wspólny cel gospodarczy przez działanie w określony sposób. Działalność gospodarcza w Polsce jest prowadzona przez przedsiębiorców, a nie płatników składek. Każdy z przedsiębiorców podlega oddzielnemu wpisowi do właściwego rejestru, tj. Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo Krajowego Rejestry Sądowego. W przypadku wspólników spółki cywilnej każdy z przedsiębiorców podlega odrębnemu wpisowi do ewidencji i odnośnie każdego przedsiębiorcy zaznacza się w ewidencji, że prowadzi on działalność w formie spółki cywilnej lub także w formie spółki cywilnej/spółek cywilnych. Spółka (cywilna) nie podlega odrębnemu wpisaniu do ewidencji/rejestru działalności gospodarczych. Ustawodawca ze względów praktycznych traktuje w pewnych przypadkach łącznie wspólników spółki cywilnej za podmiot zobowiązany do wykonania niektórych obowiązków, nakładając wówczas te obowiązki na "spółkę cywilną", ale nie oznacza to, że spółka cywilna posiada status przedsiębiorcy. Spółka taka może posługiwać się własnymi numerami ewidencyjnymi (REGON oraz NIP), może być pracodawcą, płatnikiem składek i podatków, a nawet podatnikiem (np. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego), ale nie przesądza to w żadnej mierze o jej statusie jako przedsiębiorcy. Powołane wcześniej przepisy ustawy – Prawo przedsiębiorców nie pozostawia tutaj żadnych wątpliwości. Płatnicy składek, za których uznaje się również spółki cywilne, realizują obowiązki określone m.in. w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych. Jest to jednak status (wspólna pozycja prawna wspólników spółki prawa cywilnego) wynikający z przepisów szczególnych o charakterze administracyjnym, a nie z rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. Obowiązki te na gruncie systemu ubezpieczeń społecznych nie są wykonywane za samych wspólników, którzy podlegają ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzonej przez siebie pozarolniczej działalności gospodarczej i dokonują odrębnego zgłoszenia jako płatnicy składek na własne ubezpieczenia, ale za zatrudnianych przez nich pracowników. Wnioskowana pomoc została natomiast przewidziana dla podmiotów, którzy faktycznie prowadzili określony rodzaj działalności gospodarczej, w rodzaju odpowiadającym kodom PKD wymienionym w rozporządzeniu i doznali ograniczeń administracyjnych w swobodzie (wolności) jej prowadzenia i zarobkowania. Dlatego działalność oznaczoną kodami określonymi wymienionymi w § 10 ust. 1 i § 2a pkt 1 ww. rozporządzenia należy odnosić do przedsiębiorców – uczestników obrotu gospodarczego. Na podstawie akt sprawy nie można było wywieść, aby Zakład udzielił przedsiębiorcom pożytecznych informacji o wymaganiach związanych z ubieganiem się o wnioskowaną pomoc, w tym o przyjętej wykładni odnośnych przepisów w przypadku, kiedy o wsparcie ubiegają się przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą na podstawie umowy spółki cywilnej, czyniąc zadość wymaganiom m.in. przepisów art. 8, art. 9, art. 11, art. 12 i art. 79a K.p.a. Organy obowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do nich, jako organów państwa, a także przekonywać o trafności podjętego rozstrzygnięcia, przeciwdziałać ponoszeniu negatywnych konsekwencji na skutek nieznajomości prawa i w tym celu udzielać niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, a swoje stanowisko klarownie przedstawiać w uzasadnieniu decyzji. Zakład powinien także z urzędu zweryfikować, jaka działalność jest prowadzona przez wspólników i ich pracowników, za których jako płatnik – spółce cywilna - opłacali składki, ponieważ obowiązek taki wynika z art. 77 § 4 K.p.a. Z oświadczenia skarżących wynika bowiem, że poza współpracą na podstawie umowy spółki (cywilnej) nie prowadzą innej działalności gospodarczej. Dlatego nie powinno dojść do pominięcia rzeczywistego przedmiotu ich działalności, który jest (może być) zgodny z wpisami kodów PKD przy ich działalnościach. Przepisy § 10 rozporządzenia nie ograniczają obowiązku oparcia ustaleń i rozstrzygnięcia wyłącznie na danych zawartych w rejestrze REGON, ponieważ przepis zawarty w ust. 3 zawiera tylko ułatwienie dowodowe w postaci domniemania faktycznego, które może być przez ubiegającego się o wsparcie podważone. Wpis w rejestrze REGON dokonywany jest na podstawie oświadczenia wiedzy, a informacja z tego rejestru nie tworzy stanu prawnego. Domniemanie wynikające z wpisu do tego rejestru może być na podstawie art. 76 § 3 K.p.a. podważone (por. wyroki WSA w Rzeszowie z 27 kwietnia 2021 r. sygn. I SA/Rz 214/21; z 12 października 2021 r. sygn. I SA/Rz 602/21, z 16 września 2021 r. sygn. I SA/Rz 553/21; dostępne na stronie internetowej https:orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli zatem przedsiębiorcy są w stanie wykazać, że nie prowadzą działalności gospodarczej odpowiadającej kodom PKD wpisanym w rejestrach/ewidencjach, pod którymi wpisana została "spółka cywilna" (tylko REGON i NIP, ponieważ nie podlega wpisowi do CEiDG), ale prowadzą działalność odpowiadającą kodom przypisanym ich oddzielnym wpisom do tych rejestrów/ewidencji uprawniających do uzyskania wsparcia w ramach przeciwdziałania COVID-19, a nie prowadzą innej rodzajowo działalności, to Zakład powinien tę okoliczność – po weryfikacji – uwzględnić i uznać ich za uprawnionych do otrzymania wnioskowanej pomocy. Istotny jest faktyczny przedmiot działalności w ramach spółki cywilnej. Pomoc, o jakiej mowa, jak zwraca uwagę w swoim ugruntowanym już orzecznictwie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, znanym Zakładowi z urzędu, jako strona licznych postępowań sądowoadministracyjnych, powinna być kierowana do podmiotów faktycznie prowadzących określony rodzaj działalności gospodarczej, a nie tych, które legitymują się tylko formalnym wpisem w rejestrze (por. ww. wyroki). Pomoc ta ma na celu wsparcie podmiotów, które zostały faktycznie dotknięte negatywnymi skutkami epidemii wywołanej wirusem COVID-19. Zgromadzone w aktach sprawy dowody dotyczące wspólników wskazują, że składane przez nich oświadczenia o rodzaju prowadzonej działalności odpowiadają wpisom w CEDiG i REGON. Analiza decyzji wykazała także braki w zakresie uzasadnienia. Powinno być ono dla stron czytelne i jasne, klarownie przedstawiać poczynione ustalenia, wskazywać dowody, na których je oparto oraz przedstawiać analizę prawną znajdującą zastosowanie do poczynionych ustaleń. Ma to szczególnie istotne znaczenie, kiedy decyzja jest dla strony niekorzystna, ponieważ w takim przypadku przepisy proceduralne nie zwalniają organu z obowiązku uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Z podanych względów Sąd, mając na względzie przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 31zy ust. 1 w zw. z art. 31zo ust. 1-3 ustawy o COVID-19 oraz § 10 ust. 1 pkt 1, ust. 2a pkt 2 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19, a także art. 107 § 3, art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 12 § 1, art. 76 § 3, art. 77 § 1 i 4 oraz art. 79a K.p.a., uchylił kontrolowane decyzje. Wydano je przedwcześnie, z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na skutek błędnej wykładni przepisów rozporządzenia. Odnośnie wniosku dotyczącego zwolnienia z opłacania składek za styczeń 2021 r., w którym przeprowadzono postępowanie w dwóch instancjach, Sąd uznał za wystarczające uchylenie tylko decyzji wydanej w drugiej instancji, ponieważ na zasadach określonych w art. 138 § 1 K.p.a. organ ponownie oceni zasadność zarzutów i argumentów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rzeczą Zakładu w ponownie prowadzonym postępowaniu będzie ponowne rozpoznanie wniosków i poczynienie ustaleń odpowiadających stanowisku Sądu zaprezentowanemu w uzasadnieniu. Wydanie negatywnej dla płatnika decyzji tylko z tego powodu, że kod PKD wpisany dla spółki cywilnej nie został wymieniony w przepisach rozporządzenia, podczas gdy warunek ten spełniają wspólnicy tworzący tę spółkę, nie będzie możliwe, jeżeli zostanie potwierdzone, że nie prowadzą oni innego rodzaju działalności, niż deklarowany, i działalność ta pokrywa się z tym, czym zajmują się w ramach prowadzonej współpracy pod firmą spółki cywilnej. Ocena, czy działalność gospodarcza określonego rodzaju jest i była rzeczywiście wykonywana i w jakich rozmiarach, należy bowiem do sfery ustaleń faktycznych. Wyrok nie zawiera rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, ponieważ skarżący nie był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, a sprawa sądowa zainicjowana jego skargą z mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. e) p.p.s.a. była wolna od kosztów sądowych. Nie przedłożono zaś zestawienia innych wydatków.