I SA/Rz 618/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: S.S.O (del.) Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 7 października 2010 r. w Wydziale I Finansowym na posiedzeniu niejawnym wniosku "A." sp. z o.o. o przywrócenie terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Rz 65/10 zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 marca 2010 r. o odrzuceniu skargi postanawia odmówić przywrócenia terminu Postanowieniem z dnia 20 września 2010 r., sygn. akt I SA/Rz 618/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowo administracyjnego zakończonego postanowieniem z dnia 9 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Rz 65/10, z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. W dniu 27 września 2010 r. A. N. wniósł na powyższe postanowienie zażalenie. W uzasadnieniu wskazał, że dopiero w dniu 9 września 2010 r., na jego wniosek, Sąd przesłał mu odpis prawomocnego postanowienia z dnia 9 marca 2010 r., zatem jego skarga o wznowienie postępowania sądowo administracyjnego, wniesiona w tym samym dniu, została złożona z zachowaniem terminu. Na wypadek gdyby Sąd nie podzielił tych twierdzeń, wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi, z uwagi na to, że "w żadnym postanowieniu nie zostało ujęte pouczenie o terminie do złożenia skargi o wznowienie postępowania". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- powoływanej dalej jako P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Kwestia niedochowania terminu została przesądzona w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 września 2010 r., którym Sąd odrzucił skargę z uwagi właśnie na uchybienie terminu do jej wniesienia. Chcąc skutecznie polemizować z ustaleniami Sadu skarżący powinien był złożyć, skargę kasacyjną w sposób zgodny z doręczonym mu postanowieniem. Niedostosowanie się do zawartych w pouczeniu wymogów doprowadziło do odrzucenia postanowieniem z dnia 7 października 2010 r. skargi kasacyjnej a w efekcie także zawartych w niej zarzutów. Aktualny stał się natomiast wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Pozytywną przesłanką do przywrócenia terminu, jak wynika z treści powołanego wyżej przepisu, jest brak winy w uchybieniu terminu po stronie osoby dokonującej czynności. Na brak winy może powoływać się jedynie strona, która dołożyła należytej staranności przy dokonywaniu czynności a jedynie czynniki zewnętrzne, niezależne od niej, spowodowały, iż termin upłynął bezskutecznie. A contrario zawinione działanie to nie tylko działanie celowe ale również działanie "niestaranne". W niniejszej sprawie skarżący próbując uwolnić się od negatywnych skutków uchybienia terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania wskazuje na to, że Sąd nie pouczył go o terminie do złożenia skargi o wznowienie postępowania. Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia dopuszczalnym jedynie w stosunku do prawomocnych rozstrzygnięć, o którym Sąd nie ma obowiązku zamieszczać pouczenia. Zgodnie bowiem z art. 6 P.p.s.a. sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Powyższy przepis nie oznacza jednak, że sąd ma obowiązek udzielania pouczeń co do wszelkich możliwych zachowań, obowiązek odnosi się jedynie do wskazówek i pouczeń celowych z punktu widzenia prawidłowego przebiegu procesu i gwarancji procesowych strony. W orzecznictwie Sądu Najwyższego określenie "potrzebne wskazówki" interpretowane jest jako wskazówki sądu, bez których strona niemająca pomocy prawnej pozbawiona byłaby wpływu na toczący się proces i przez to nie mogła zrealizować swoich uprawnień. Obowiązkiem Sądu w niniejsze sprawie było pouczanie o zwykłych środkach zaskarżenia, o których skarżący był każdorazowo pouczany w postanowieniach rozstrzygających kolejno wnoszone przez niego pisma: w postanowieniu z dnia 9 marca 2010 r. o odrzuceniu skargi, w zarządzeniu referendarza z dnia 23 kwietnia 2010 r. a następnie w postanowieniu Sądu z dnia 6 maja 2010 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania oraz w postanowieniu z dnia 10 maja 2010 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia Sądu z dnia 9 marca 2010 r. W świetle powyższych uwag stwierdzić należy, że okoliczności naprowadzone przez skarżącego nie mogą usprawiedliwiać uchybienia terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania, świadczą jedynie o próbie przerzucenia na Sąd winy za jego niedochowania. Są wyrazem braku po stronie skarżącego dbałości w realizacji przysługujących mu uprawnień, tym samym przemawiają za istnieniem po jego stronie winy. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.