I SA/Rz 619/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: s.WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku B.J. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Mitsubishi L 200 w sprawie ze skargi na wyżej opisaną decyzję postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] określającą B.J. prowadzącemu działalność gospodarczą "A" B.J. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Mitsubishi L 200 w wysokości 10.666,00 zł. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazał, na znaczną kwotę ustalonego zobowiązania podatkowego oraz na fakt , że prowadzi indywidualną działalność, kwota jaką ma uiścić, stanowi obciążenie przekraczające jego możliwości finansowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. ) – powoływanej dalej jako P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek zabezpieczający przed negatywnymi skutkami decyzji, na wypadek jej uchylenia przez Sąd, nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Innymi słowy, to nie zasadność skargi decyduje o wstrzymaniu wykonania decyzji, a jedynie wykazanie przez stronę prawdopodobieństwa wystąpienia skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wskazać również należy, że to na stronie spoczywa ciężar wykazania istnienia jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek. Przekładając powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy wskazać, że rozstrzygnięcie, którego wstrzymania domaga się skarżący, ma charakter pieniężny, a skutki jego wykonania są co do zasady odwracalne. Zapłacona bowiem w wyniku wykonania decyzji kwota – jeśli okaże się nienależna będzie podlegała zwrotowi. Dopiero wskazanie na okoliczności, które mogą nastąpić z powodu jej uiszczenia, może uzasadniać wstrzymanie wykonania decyzji. W ocenie Sądu, podniesione przez skarżącego okoliczności nie przemawiają za pozytywnym rozpoznaniem wniosku. Jak już wcześniej wskazano, ciężar wykazania przesłanek warunkujących rozpoznanie wniosku spoczywa na wnioskodawcy i to w jego interesie jest wskazanie wszystkich okoliczności, które na tym etapie postępowania przekonałyby Sąd o grożącej mu znacznej szkodzie czy też trudnych do odwrócenia skutkach. Powyższych wymogów nie wyczerpuje powołanie się jedynie na wysokość zobowiązania i fakt prowadzenia indywidualnej działalności gospodarczej, przy zupełnym braku danych potwierdzających trudną sytuację finansową skarżącego. Miernik staranności działania wobec osób prowadzących działalność gospodarczą, zobowiązuje do uwzględniania nieprzewidywalnych wydatków w ramach tzw. ryzyka gospodarczego, w którego granicach uiszczenie kwoty 10.666,00 tys. zł , bez wskazania innych okoliczności, nie stanowi znacznej szkody. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.