I SA/Rz 626/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: S.WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 11 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku J. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia[...] lipca 2011 r., Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług za październik 2007 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w R. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...] określającą J. M. podatek od towarów i usług za październik 2007 r. w wysokości 209.000 zł W skierowanym do Sądu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, skarżący wskazał, że wykonanie decyzji, przed dokonaniem oceny jej prawidłowości przez sąd, doprowadzić może do wyrządzenia niepowetowanej szkody, której skutki będą niemożliwe do usunięcia w wyniku późniejszego uchylenia zaskarżonej decyzji. Jak wskazał zatrudnia 60 pracowników, specyfika prowadzonej przez niego działalności gospodarczej wymaga ciągłych nakładów finansowych. Egzekucja kary pieniężnej doprowadzić może do utraty płynności finansowej i uniemożliwienia regulowania bieżących i równocześnie niezbędnych wydatków, związanych z prowadzoną działalnością, a w konsekwencji do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej i konieczności zwolnienia pracowników. Skarżący wskazuje ponadto, że prowadzona przez niego od 1996 r. firma nigdy nie dopuściła się żadnego wykroczenia czy też przestępstwa skarbowego. Rzetelnie wywiązuje się ze wszystkich ciążących na niej zobowiązań, w tym również zobowiązań publicznoprawnych. Z akt administracyjnych wynika, że wniosek o wstrzymanie był również przedmiotem rozpoznania przez Dyrektora Izby Skarbowej w R., który postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...] odmówił wstrzymania wykonania decyzji. W kolejnym piśmie skierowanym do Sądu, z dnia 2 września 2011 r., skarżący wniósł o uchylenie postanowienia organu odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i wstrzymanie jej wykonania. We wniosku zawarł kolejne argumenty przemawiające, w jego ocenie, za zasadnością zgłoszonego wniosku, a to: związane z egzekucją zajęcie kont bankowych, pozbawienie środków do zapłaty wynagrodzeń pracowników i bieżących zobowiązań. Taka sytuacja, jak wskazał, doprowadzi nie tylko do wspomnianego we wcześniejszym wniosku zwolnienia pracowników lecz do wypowiedzenia wszystkich umów przez kontrahentów i w efekcie zaprzestania działalności gospodarczej. Obecnie przedsiębiorstwo wykazuje 207.088,96 zł straty. Koszty wynagrodzeń pracowników na dzień 2 września 2011 r. wynoszą 532.191,14 zł plus 98.348,48 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne i inne świadczenia. Dodatkowe koszty jakie ponosi w związku z prowadzoną działalnością to opłaty za wodę, gaz, energię w kwocie około 3000 zł, 14.000 zł tytułem najmu oraz 6000 zł tytułem rat leasingowych. Łączna kwota zobowiązań skarżącego na dzień 31 lipca 2011 r. wynosi 1.938.948,92 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. )- powoływanej dalej jako p.p.s.a.: wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi, jak stanowi § 2, na decyzję lub postanowienie – organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego ich wykonanie w całości lub w części, (...). Zgodnie natomiast z § 3 tegoż artykułu po przekazaniu skargi sądowi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków(...).Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Tego rodzaju konstrukcja powoduje, że postanowienie wydane przez organ w przedmiocie wstrzymania nie podlega zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji co nie niweczy prawa skarżącego do domagania się takiej ochrony przez sąd, o czym skarżący został prawidłowo pouczony. W niniejszej sprawie organ negatywnie rozpoznał złożony w postępowaniu administracyjnym wniosek o wstrzymanie. W związku z powyższym skarżący ponownie wystąpił z tym wnioskiem do sądu. Oprócz złożonego do sądu wniosku o wstrzymanie wpłynęło kolejne pismo z wnioskiem o uchylenie wydanego przez organ postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na niedopuszczalność zaskarżenia, Sąd potraktował wniosek o uchylenie postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji jako uzupełnienie złożonego do Sądu wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku Sąd uznał wskazane w nim okoliczności za uprawdopodobnione w stopniu pozwalającym na pozytywne jego rozpoznanie. Podkreślić przy tym należy, że pozytywne rozpoznanie wniosku nie przesądza o trafności skargi. Jest niejako konsekwencją zasady prawa do Sądu i ochrony skarżącego przed negatywnymi skutkami decyzji przed dokonaniem jej sądowej kontroli. Dla skuteczności tej ochrony zasadne jest szybkie rozpoznanie wniosku, stąd też ustawodawca nakłada na wnioskodawcę obowiązek uprawdopodobnienia a nie jak w pozostałych przypadkach udowodnienia okoliczności, z których wywodzi skutki prawne. Oznacza to, że zadaniem wnioskodawcy jest przekonać Sąd o zasadności wniosku. Stąd też rozpoznając wniosek Sąd poprzestał na oświadczeniach skarżącego, nie nakładając obowiązku ich udokumentowania. Wskazane przez skarżącego kwoty aktualnego obciążenia wynikającego zarówno z bieżącej działalności jak i określonych decyzją zaległości mogą zachwiać płynność finansową nawet dobrze prosperującej firmy i w efekcie doprowadzić do konieczności przeprowadzenia działań, których późniejsze odwrócenie nie będzie możliwe. Jak wskazano we wniosku skarżący wykazuje stratę w wysokości 207.088,96 zł, stale rosną zaległości z tytułu wynagrodzeń pracowników i pozostałych świadczeń a także bieżące zobowiązania z tytułu kontraktów jak też zwykłych opłat związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wobec powyższego stwierdzić należy, że obawy skarżącego, że dalsze utrzymanie takiego stanu rzeczy może doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzonej przez niego działalności są jak najbardziej uzasadnione i usprawiedliwiają zgłoszony wniosek. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a