I SA/Rz 639/16

PostanowienieWSA w Rzeszowie2016-10-31

Skład orzekający: Małgorzata Futera

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarżący może zostać zwolniony od kosztów sądowych w całości lub częściowo ze względu na niemożność poniesienia tych kosztów bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny?
Ratio decidendi
Sąd przyznał skarżącemu częściowe zwolnienie od kosztów sądowych (zwolnienie od wpisu od skargi), uznając, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Szerszy zakres zwolnienia nie był jednak uzasadniony ze względu na realną możliwość poprawy sytuacji finansowej skarżącego.
Stan faktyczny
Skarżący złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej dotyczącą odpowiedzialności solidarnej za zaległości w podatku akcyzowym. Wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując na trudną sytuację finansową, brak zatrudnienia, zajęcie majątku przez organy egzekucyjne oraz nieregularne wsparcie finansowe od żony. Skarżący utrzymuje się z wynajmu mieszkania i nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego z rodziną.
Rozstrzygnięcie
Zwolniono skarżącego od uiszczenia wpisu od skargi w całości, a wniosek w pozostałej części oddalono.

Pełny tekst orzeczenia

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 31 października 2016 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku L.L. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej ze spółką z ograniczoną odpowiedzialnością jako byłego członka zarządu za zaległości w podatku akcyzowym za marzec 2011 r. postanawia I. zwolnić skarżącego od uiszczenia wpisu od skargi w całości, II. oddalić wniosek w pozostałej części. Skarżący w sprawie ze skargi na decyzję opisaną w sentencji, wniósł także o zwolnienie od kosztów sądowych argumentując wniosek niemożnością poniesienia kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnił, że nie mieszka z żoną i synami, małżonkowie posiadają rozdzielność majątkową, składniki majątku skarżącego zostały zajęte przez organy egzekucyjne (mieszkanie), pozostaje osobą bezrobotną, utrzymuje się z wynajmu własnego mieszkania. Wezwany do udzielenia dodatkowych wyjaśnień podał, że otrzymuje sporadycznie od żony kwoty 1000-1200 zł, które to środki przeznacza na podstawowe potrzeby życiowe – jedzenie, nie posiada żadnego środka transportu, nie korzysta z pomocy społecznej, rachunki bankowe zostały zamknięte z uwagi na brak środków –generowały tylko koszty. Skarżący wyjaśnił, że zajmuje mieszkanie innego podmiotu w zamian za nieodpłatne świadczenie usług na rzecz właściciela. Do wyjaśnień załączono decyzję organu podatkowego z 2014 r. o zabezpieczeniu na majątku skarżącego z tytułu zobowiązań w podatku akcyzowym. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., osobie fizycznej przyznane zostaje prawo pomocy z jej wniosku w zakresie częściowym (o taki ubiega się w tej sprawie skarżący żądając zwolnienia od kosztów sądowych), jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego należało uznać, że uzasadnione jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia od wpisu od skargi. Skarżący wyjaśnił, że poszukuje pracy, utrzymuje się z wynajmu mieszkania, otrzymuje nieregularnie również zadeklarowane kwoty od żony (1000-1200 zł ), z którą nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego. Istotne w sprawie jest także to, że skarżący wniósł łącznie 9 skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co w sytuacji finansowej skarżącego, z uwagi na toczące się postępowania egzekucyjne, mogłoby uniemożliwić zainicjowanie postępowań przed sądem administracyjnym, a to ograniczyłoby prawo do sądu skarżącemu. Skarżący jest osobą młodą, poszukującą pracy, zatem prawdopodobieństwo poprawy jego sytuacji finansowej jest realne. Z tych powodów szerszy zakres przyznania prawa pomocy w sytuacji skarżącego jest nieuzasadniony. Mając na względzie przytoczone okoliczności, na postawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 28.07.2026. · Źródło