I SA/Rz 639/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Asesor WSA Jacek Boratyn /spr./, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi E.P. na nieuwzględnienie protestu skarżącej od dokonanej przez Wojewódzki Urząd Pracy negatywnej oceny jej projektu pt.: "Akademia języków obcych - II edycja" 1) uwzględnia skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, 2) przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia, 3) zasądza od Wojewódzkiego Urzędu Pracy na rzecz skarżącej E.P. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Urząd Pracy (Instytucja zarządzająca), po rozpatrzeniu protestu E.P., zwanej dalej skarżącą, od negatywnej oceny formalno-merytorycznej złożonego przez nią wniosku o dofinansowanie projektu pod nazwą: "[...]" w ramach konkursu nr [...] (dalej RPO WP), działanie 9.3.[...]. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem do Instytucji pośredniczącej o dofinansowanie realizacji jej projektu pt. "[...]" Jak wynika z opisu projektu, jego celem miało być uzyskanie kwalifikacji w zakresie języka angielskiego przez 269 osób, będących mieszkańcami województwa [...] lub osób na terenie tego województwa pracujących, bądź uczących się, do 30 czerwca 2021 r. W tym przedmiocie zaznaczono, iż cel projektu przyczyni się do realizacji celu szczegółowego RPO WP, ponieważ w projekcie osoby będące w niekorzystnej sytuacji na rynku pracy wezmą udział w kursach języka angielskiego. Większość z nich uzyska kwalifikacje i dzięki temu ich potencjał wzrośnie, co z kolei da im lepsze perspektywy zawodowe. Ogólnie w kursach weźmie udział 384 osób, z tym że liczba osób w wieku od 25 lat, które nabyły kwalifikacje w ramach projektu wyniesie 269 osób. Liczba osób o niskich kwalifikacjach, które nabyły kwalifikacje w ramach projektu wyniesie 144 , liczba osób w wieku 50 lat i więcej, które nabyły kwalifikacje w ramach projektu wyniesie 27 osób. Projekt będzie realizowany od 1 października 2019 r. do 30 czerwca 2021 r. Kurs, prowadzony w grupach liczących po 12 osób na tym samym poziomie zaawansowania potrwa 180 godzin. Jest to czas, jaki jest konieczny, według instytucji certyfikującej, do przygotowania do egzaminu, mając na względzie to, że uczestnik osiągnie poziom o jeden wyższy od tego, na jakim rozpoczynał kurs. Kursy będą realizowane głównie na poziomie A1 i A2, natomiast pojedyncze grupy będą odbywać zajęcia na poziomie B1 i B2. Instytucja pośrednicząca, po dokonaniu oceny formalno-merytorycznej wniosku skarżącej, pismem z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], poinformowała ją, że jej projekt pod nazwą "[...]" otrzymał 23 punkty, co oznacza, że nie uzyskał wymaganych 60 % punktów za kryteria ogólne merytoryczne punktowe: w zakresie kryterium nr 3 – trafność doboru instrumentów realizacji projektu w kontekście wskazanych problemów grupy docelowej oraz zaplanowanych do osiągnięcia rezultatów projektu – otrzymana liczba punktów wynosi 3,5, a minimalna liczba punktów, konieczna do uznania, że kryterium zostało spełnione to 6 pkt. Jednocześnie poinformowano skarżącą, że nieotrzymanie wymaganej liczby punktów w odniesieniu do wskazanego kryterium nr 3 oznacza, że nie zostało ono spełnione, wobec czego wniosek o dofinansowanie został negatywnie oceniony przez Komisję Oceny Projektów i tym samym odrzucony. W kwestii negatywnej oceny spełnienia kryterium nr 3, w uzasadnieniu podano, że przy opisie zadania (pkt 4.1) skarżąca zaznaczyła, że na podstawie diagnozy potrzeb grupy docelowej należy założyć, że kursy będą realizowane głownie na poziomie A1 i A2, tylko pojedyncze grupy prowadzone będą na poziomie B1 i B2, choć partnerstwo jest przygotowane do organizacji kursów na każdym poziomie. Tymczasem zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie, projekt nie będzie realizowany w partnerstwie. Poza tym we wniosku brak jest założeń odnośnie liczby grup zrekrutowanych na poszczególne poziomy. W tym wypadku stwierdzenie "pojedyncze grupy" jest niewystarczające. Instytucja pośrednicząca wytknęła również, że w projekcie założono, że kursy będą trwały po 180 godzin, tymczasem niezasadne wydaję się to, aby kursy na poziomie B1 i B2 trwały tyle samo godzin, co kursy na poziomie A1 i A2. Osoby zakwalifikowane na wyższy poziom posiadają już bowiem jakiś zakres wiedzy, nie jest więc konieczne aby kurs dla nich trwał tyle samo godzin co kurs na niższym poziomie, gdyż nauka nie powinna im sprawiać większych trudności. Instytucja pośrednicząca zarzuciła również, że w założeniach projektu przyjęto, że uczestnik kursu ma podnieść swoje kwalifikacje o co najmniej jeden poziom, co będzie stwierdzane egzaminem. Tym samym nie wiadomo więc czy uczestnik, który odbył kurs na dwóch poziomach przystąpi do jednego egzaminu czy też dwóch egzaminów, na dwóch poziomach. Z opisu projektu nie wynika również jak ma wyglądać wsparcie dla uczestników projektu, tj. czy uczestnik zakwalifikowany na poziomie A1, zdając egzamin kontynuuje naukę na poziomie A2 czy też zakończenie kursu na poziomie A1 i otrzymanie certyfikatu oznacza zakończenie udziału w projekcie. Instytucja pośrednicząca, po rozpatrzeniu protestu skarżącej od merytoryczno-formalnej oceny jej projektu, nie uwzględniła protestu. W ramach kryterium nr 3 ponownie oceniony projekt otrzymał 5 pkt, wobec czego kryterium nie zostało spełnione. W ramach zarzutu dotyczącego takiej samej liczby zajęć na poziomach A i B, sugestie oceniających, według rozpatrujących protest, nie zostały poparte argumentami, choć zastrzeżenia w tym zakresie są zasadne. W tym wypadku protest więc uwzględniono, przyznając po jednym dodatkowym punkcie do każdej z ocen. Odnośnie niejasności w kwestii egzaminów kończących naukę na danym poziomie, rozstrzygający protest podtrzymali uwagi oceniających. Według nich z zapisów projektów wynika, że uczestnik będzie miał możliwość podniesienia kwalifikacji o dwa poziomy, nie sprecyzowano jednak czy będzie musiał w takim wypadku dwa razy zdawać egzamin. Według rozstrzygających protest zapisy wniosku powinny być precyzyjne w tym zakresie. Rozstrzygający protest uwzględnili argumentację skarżącej, jeżeli chodzi o niewskazanie liczby grup realizujących naukę na poszczególnych poziomach (w tym zakresie przyznano jeden punkt do oceny nr 2). Podtrzymali jednak stanowisko oceniających, co do sprzeczności wniosku, jeżeli chodzi o realizowanie projektu w ramach partnerstwa. Ich zdaniem zapisy wniosku powinny być spójne, a w przypadku skarżącej w opisie projektu odwołuje się ona do partnerstwa, którego we wniosku nie zadeklarowała. Odnosząc się do zarzutu nierównego traktowania wszystkich uczestników konkursu, rozstrzygający protest podkreślili, że ocena każdego projektu przeprowadzana jest niezależnie. W niniejszym przypadku choć oceniający nie wskazali liczby odejmowanych punktów, to wyraźnie zaznaczyli za co odjęcia dokonali. W tym aspekcie zwrócono uwagę, iż przepisy ustawy wdrożeniowej (ust. 1 i ust. 2 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2014 r., poz. 1431, ze zm. zwanej dalej ustawą o polityce spójności)) nie określają treści jaką powinno zawierać uzasadnienie negatywnej oceny. Jako nazbyt ogólny i nieoparty na merytorycznych podstawach rozstrzygający protest potraktowali sformułowany w nim zarzut dokonania dowolnej oceny wniosku. Ich zdaniem uniemożliwia to odniesienie się do niego. Skargę na nieuwzględnienie protestu złożyła skarżąca, domagając się uwzględnienia skargi i stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona niezgodnie z prawem, a w konsekwencji przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięcia zarzuciła naruszenie: 1) art. 37 ustawy wdrożeniowej, w związku z uchybieniem postanowieniom dokumentacji konkursowej: Regulaminu konkursu w zakresie kryteriów ogólnych merytorycznych punktowych – kryterium nr 3 poprzez: • nieuzasadnione odjęcie punktów w ramach kryterium nr 3 i w konsekwencji przyznanie mniejszej liczby punktów niż wymagane minimum, • niekorzystną dla skarżącej interpretację nieostrych pojęć, jakimi posługuje się dokumentacja konkursowa, • brak przypisania wagi poszczególnym uchybieniom stwierdzonym przez oceniających i w konsekwencji dowolna ocenę kryteriów ocenianych punktowo, w związku z przypisaniem określonej liczby punktów w ramach tych kryteriów, bez stosownej gradacji i wagi stwierdzonych uchybień, • nieproporcjonalne do stwierdzonych uchybień odjęcie punktów w ramach poszczególnych kryteriów, • niedoniesienie do wszystkich kwestii podniesionych w proteście, • odniesienie się do kwestii nieporuszanych przez oceniających w kartach oceny i proteście, • niekierowanie się brzmieniem kryterium i dokonywanie oceny w sposób dowolny oraz stawianie wymagań niewynikających z kryteriów oceny, 2) art. 57 w zw. z art. 58 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez niestaranne i nieprzejrzyste rozpatrzenie protestu, w związku z brakiem wszechstronnego odniesienia się do podniesionych zarzutów, brak samodzielnej oceny projektu i istotne braki w jego uzasadnieniu, utrudniające a nawet uniemożliwiające weryfikację prawidłowości oceny projektu, 3) art. 125 ust. 1 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz. U. UE. L. z 2012 r. Nr 298, str. 1 z późn. zm.) oraz art. 125 ust. 3 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 320 z późn. zm.) poprzez dokonanie oceny projektu w sposób dowolny oraz sprzeczny z zasadą równego dostępu do pomocy, poprzez niezapewnienie projektowi warunków oceny porównywalnych do innych wniosków, które zawierały analogiczne informacje jak projekt skarżącej, jednakże po procedurze odwoławczej zostały rekomendowane do dofinansowania, w sytuacji, w której brak było podstaw do zróżnicowania sytuacji prawnej podmiotów znajdujących się w takim samym położeniu. W uzasadnieniu skargi, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych zaakcentowano, że brak przypisania konkretnej wartości punktowej każdemu z uchybień, które sformułowali eksperci pod adresem spornej części projektu, czyni ocenę dowolną i niepoddającą się kontroli sądu. Zdaniem skarżącej, w przypadku odjęcia punktów, koniecznym jest wyjaśnienie przyczyn tego stanu rzeczy. Poza tym uzasadnienie oceny winno mieć wyczerpujący charakter. W uzasadnieniu skargi zauważono, że nieuzasadnionym jest odejmowanie punktów za oczywiste omyłki (w kwestii partnerstwa). Te okoliczności nie są zresztą objęte kryterium nr 3. Podobnie rozpoznając protest Instytucja pośrednicząca nie mogła rozszerzać argumentacji na kwestie związane ze stawką jednostkową, gdyż stawka ta nie oznacza czasu trwania kursu lecz sposób jego rozliczania. W zakresie rozpatrzenia protestu zaznaczono, że w jego ramach do oceny każdego z oceniających przyznano jeden punkt, bez uzasadnienia dlaczego tylko jeden. W kwestii podnoszonej wielości egzaminów skarżąca zaznaczyła, że z projektu budżetu wyraźnie wynika, iż dla jednego kursanta przewidziano tylko jeden egzamin. Ponadto rozważania odnośnie możliwości ukończenia dwóch kursów, na różnych etapach zaawansowania, świadczy jedynie o nieznajomości zasad kształcenia. Instytucja pośrednicząca w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Odnosząc się do przytoczonych przez skarżącą argumentów zauważyła, że orzeczenia na które skarżąca się powołuje zapadły w innych okolicznościach faktycznych i prawnych – w ramach realizacji innej perspektywy budżetowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zasady przeprowadzania naboru projektów, w szczególności kryteria, w oparciu o które nabór się odbywa, określa szeroko rozumiana dokumentacja konkursowa, w ramach której najistotniejszą rolę odgrywa regulamin konkursu, a przez jego zapisy akty i dokumenty, do których się odwołuje. Niemniej jednak ogólne zasady przeprowadzania naboru projektów, uniwersalne dla wszystkich naborów realizowanych w ramach polityki spójności zostały sprecyzowane w ustawie wdrożeniowej. Zgodnie z brzmieniem jej art. 37 ust. 1 właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Wymogi w zakresie naboru, o których wyżej mowa, mają charakter wymogów ustawowych, modyfikacji w zakresie których czy też ich wyłączenia nie możne przewidywać dokumentacja konkursowa. Jeżeli chodzi o wymogi dotyczące przejrzystości i rzetelności naboru, to w odniesieniu do rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie konkretnego projektu, winny się one przejawiać przede wszystkim jasnością przyjętych kryteriów oceny, zastosowaniem ich w danej sprawie, odzwierciedlającym ogólną wartość i istotne cechy projektu, a także klarownym i logicznym uzasadnieniem dokonanej oceny. Ocena projektu skarżącej, z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, nie odpowiada tym wymogom. Wynika to głównie z faktu, że w ramach oceny powołano się w sposób nazbyt ogólnikowy na określone elementy kryteriów wyboru, których skarżąca, zdaniem oceniających nie wypełniła, nie dokonując ważenia ich znaczenia w ramach całego kryterium, z uwzględnieniem możliwej do zastosowania skali punktowej, a uzasadnienie dokonanej oceny jest nieprzejrzyste i niejasne. Negatywna ocena projektu skarżącej była bezpośrednią konsekwencją niespełnienia kryterium ogólnego merytorycznego nr 3, jakim jest trafność doboru instrumentów realizacji projektu w kontekście wskazanych problemów grupy docelowej oraz zaplanowanych do osiągnięcia rezultatów projektu. W ramach tego kryterium możliwe było uzyskanie 10 punktów, jednakże do przyjęcia jego spełnienia niezbędnym było uzyskanie minimum 6 punktów. Skarżącej w ramach dokonanej oceny przyznano najpierw 3,5 punktu, a następnie, po rozpatrzeniu jej protestu, przygotowany i zgłoszony do dofinansowania przez nią projekt został oceniony na 5 pkt. W efekcie tego negatywnie oceniono spełnienie tego kryterium. W ramach pierwotnej oceny projektu, dokonanej przez oceniających, wytknięto łącznie cztery kategorie okoliczności, powodującej obniżenie przyznanej punktacji, tj.: - niewskazanie liczby grup prowadzonych na poszczególnych poziomach kształcenia językowego, - realizowanie programów zajęć na różnych poziomach w wymiarze 180 godzin, choć na wyższych poziomach zaawansowania nie jest to zasadne, - niewyjaśnienie kwestii ilości egzaminów przeprowadzanych dla kursantów mogących realizować kształcenie na więcej niż jednym poziomie, - a także sprzeczność wniosku w kwestii realizacji projektu w ramach partnerstwa. Te wszystkie uwagi zostały zamieszczone w karcie oceny oceniającego, który przyznał 3 pkt. Drugi z ekspertów, który przyznał projektowi 4 pkt, w uzasadnieniu swojej oceny, wskazując na uchybienia projektu zwrócił uwagę na: - równy wymiar zajęć prowadzonych w grupach o różnym poziomie zaawansowania, - niewyjaśnienie kwestii ilości egzaminów dla kursantów realizujących nauczanie na więcej niż jednym poziomie, - stwierdzenie dotyczące partnerstwa przygotowywanego do organizacji kursów, w następstwie czego wytknięto sprzeczność zapisów projektu. Ostatecznie Instytucja pośrednicząca, jako ocenę przyjęła średnią ocen obu ekspertów. W ramach ponownej oceny projektu, dokonywanej w ramach rozpatrywania protestu projektowi przyznano 5 pkt, tj. po jednym do każdej z ocen, wobec uwzględnienia ostatecznie zarzutu dotyczącego niezasadności wytknięcia założenia tej samej liczby godzin na poziomach nauczania o różnych poziomach zaawansowania i 1 pkt do jednej z ocen, za niewskazanie liczby grup kształconych na określonych poziomach nauczania. W pozostałym zakresie protest został uznany za niezasadny. Jeżeli chodzi o kryteria, w odniesieniu do których protest skarżącej został uwzględniony, to w pierwszej kolejności wskazać należy, że zupełnie niezrozumiałe jest stanowisko rozpatrujących protest, jeżeli chodzi o kwestię związaną z przyjętą liczbą godzin kursu, realizowanego na różnych poziomach nauczania. Z jednej bowiem strony rozpatrujący protest uznają zasadność protestu skarżącej, doliczając po jednym punkcie do każdej z ocen eksperckich, jednocześnie zastrzegają jednak, że pierwotna ocena, w oparciu o którą odjęto punkty za taki sposób sformułowania projektu była zasada, a jedynie niedostatecznie umotywowana. Taki sposób procedowania rozpatrujących protest jest niezrozumiały, dodatkowo budzi on wątpliwości, co do jego rzetelności, gdyż nie wiadomo jakie w istocie było pierwotne znaczenie tego uchybienia (tj. jak zostało ono ocenione punktowo, tj. ile punktów za nie odjęto) i czy ostatecznie dodana liczba punktów, będąca efektem uwzględnienia zarzutu protestu w tym zakresie, odzwierciedla tę proporcję w całości czy tylko w odpowiedniej, trudnej do sprecyzowania części, skoro oceniający uwzględniają jedynie zarzut z uwagi na brak uzasadnienia odjęcia punktów z tego względu. Oceniając ponownie projekt, Instytucja pośrednicząca winna była odnieść się do całego, kwestionowanego przez skarżącą i poddawanego weryfikacji kryterium nr 3 (protest skarżącej ograniczał się jedynie do oceny spełnienia tego kryterium), w ramach możliwej do przyznania liczby punktów, jako że postanowienia Regulaminu konkursu nie przewidują różnicowania oceny, tj. dokonywania cząstkowych ocen w ramach kryterium nr 3. W omawianym zakresie zwrócić należy uwagę, że zgodnie z § 10 ust. 6 pkt 3 Regulaminu pracy Komisji Oceny Projektów powołanej do oceny wniosków o dofinansowanie projektów w ramach [...]na lata 2014-2020 (dalej Regulamin KOP), do którego to dokumentu odwołuje się Regulamin konkursu, w przypadku kryteriów punktowych, jeżeli przyznana liczba punktów jest mniejsza niż maksymalna, członek Komitetu Oceny Projektów jest zobowiązany w sposób wyczerpujący i zrozumiały uzasadnić przyczyny odjęcia każdego punktu. Przyznana punktacja powinna odzwierciedlać stwierdzone przez oceniającego braki i nieprawidłowości we wniosku w sposób proporcjonalny i sprawiedliwy. Niedopuszczalne jest posługiwanie się ogólnymi sformułowaniami dla uzasadnienia dokonanej oceny W niniejszej sprawie rozpatrujący protest ograniczyli się do jednostkowej – oderwanej od ogólnego znaczenia wymogów rozpatrywanego kryterium i możliwej do zastosowania w jego wypadku skali punktowej - oceny podniesionych przez skarżącą zarzutów, sformułowanych w oparciu o oceny zaprezentowane w ramach pierwotnej oceny projektu, w dodatku wyrazili swoje stanowisko w tym zakresie w sposób poddający w wątpliwość rzetelność dokonanej oceny. Tak bowiem należy zakwalifikować ocenę, w ramach której rozpatrujący protest wyrazili pogląd odnośnie zasadności zakwestionowania liczby godzin kursu na różnych poziomach nauczania, a jednocześnie przyznali po jednym punkcie do każdej z ocen. W tej sytuacji nie wiadomo więc na ile w rzeczywistości istotne były poszczególne, wytknięte projektowi skarżącej uchybienia. Skoro bowiem za jedno z czterech uchybień w projekcie, ostatecznie wykluczone po proteście, przyznano 1 pkt, w odniesieniu do indywidualnych ocen poszczególnych oceniających, to powstaje pytanie jaka była waga pozostałych wytkniętych okoliczności/nieprawidłowości, skoro w przypadku kryterium nr 3 możliwe było ostateczne przyznanie 10 pkt. Podobne uwagi można odnieść do kwestii przyznania punktów za niewskazanie liczby grup szkoleniowych, na poszczególnych poziomach. W tym wypadku okoliczność tę wytknął jeden z oceniających, który przyznał 3 pkt. Ta cecha wniosku nie została wytknięta przez oceniającego, który przyznał 4 pkt. W tej sytuacji również aktualnym pozostaje pytanie o wagę tego uchybienia. W tym miejscu dodać też należy, że jak to już zostało wyżej zasygnalizowane, odjęcie każdego punktu winno być w sposób jasny i precyzyjny uzasadnione, o czym stanowi art. 10 ust. 6 pkt 3 Regulaminu KOP. Mając na uwadze zastosowany w niniejszej sprawie sposób przeprowadzonej oceny projektu stwierdzić należy, że rację ma Instytucja pośrednicząca twierdząc, że w ramach kryterium nr 3 nie ma obowiązku przyznania ocen cząstkowych, na spełnienie poszczególnych wymogów. Nie oznacza to jednak tego, że dokonujący oceny dysponuje w tym zakresie pełną swobodą, jeżeli chodzi o odejmowanie punktów od przewidzianej maksymalnej ich liczby, w takim znaczeniu, że nie jest obligowany do ważenia znaczenia poszczególnych uchybień z uwzględnieniem przyjętej skali punktacji w odniesieniu do całego kryterium, ani uzasadniania każdego odejmowanego punktu. Odejmując punkty za poszczególne, przyjęte założenia i rozwiązania, nieprzystające do wymogów ocenianego kryterium, dokonujący tego podmiot winien w sposób wyraźny i jednoznaczny wskazać za co to odjęcie jest dokonane. To powinno być jednak poprzedzone rozważaniami odnośnie wagi znaczenia ewentualnego uchybienia w zakresie oczekiwanych wymogów, w efekcie czego odjęta liczba punktów winna następować w określonej proporcji do znaczenia uchybienia. W niniejszej sprawie brak jest tego rodzaju rozważań, w efekcie czego zaprezentowany sposób oceny projektu jawi się jako w znacznym stopniu arbitralny. Jeżeli chodzi o pozostałe okoliczności, w oparciu o które dokonano pomniejszenia liczby przyznanych projektowi punktów, a które zostały podtrzymane przez rozstrzygających protest, to w tym wypadku podzielić należy pogląd skarżącej, że uwzględnienie w ramach kryterium merytorycznego nr 3 i pomniejszenie z tego względu liczby przyznanych punktów okoliczności, w postaci sprzeczności wniosku w przypadku partnerstwa jest niezasadne. Z treści wniosku/projektu skarżącej w sposób wyraźny bowiem wynika, że zamierza ona go realizować samodzielnie, a nie w ramach partnerstwa. Wprawdzie w dalszej części jego, w opisie zadania, znalazło się dostrzeżone przez oceniających sformułowanie odnośnie partnerskiej formy realizacji projektu, jednakże mając na względzie całokształt sformułowań wniosku, jego kontekst i uwarunkowania, nie ulega wątpliwości, iż taki sposób opisu zadań nosi znamiona oczywistej omyłki, a nie jest modyfikacją samego wniosku i to modyfikacją istotną. Nie sposób bowiem przyjmować, jedynie na podstawie sformułowania zawartego w opisie zadania, że skarżąca w jakikolwiek sposób zamierza w tym zakresie zmienić i to w sposób tak znaczący, treść swojego projektu. Oprócz tego, takie zapisy, zamieszczone w opisie zadania, z uwagi na miejsce ich przytoczenia, w rzeczywistości nie rodzą istotnej wątpliwości, co do formy deklarowanej realizacji projektu, jeżeli chodzi o jego stronę podmiotową. Zaznaczyć także należy, że zgodnie z postanowieniami pkt 2.72 Regulaminu konkursu wybór partnerów dokonywany jest przed złożeniem wniosku o dofinansowanie, a informacja o realizacji projektu w partnerstwie oraz dane każdego z partnerów wskazywane są we wniosku o dofinansowanie. To tylko potwierdza, że w tym wypadku mamy do czynienia z oczywistą omyłką, gdyż skarżąca nigdy nie podawała żadnych danych swoich partnerów w realizacji projektu, ani na ich istnienie nie wskazywała. W omawianej kwestii zwrócić także należy uwagę na to, że postanowienia Regulaminu konkursu określają formę, w jakiej winno następować eliminowanie oczywistych omyłek (pkt 4.2 Regulaminu konkursu) z treści wniosków o dofinansowanie poszczególnych projektów. Skoro Instytucja pośrednicząca uważała, że ma to istotne znaczenie, mogła wezwać skarżącą do usunięcia tego rodzajów wadliwości, na etapie oceny formalnej. Nie może jednak posługiwać się jednak faktem zaistnienia tego rodzaju omyłki, w ramach oceny merytorycznej, dotyczącej trafności doboru instrumentów mających służyć do realizacji projektu. Tak więc nie uwzględniając protestu w tym zakresie Instytucja pośrednicząca dopuściła się naruszenia prawa, mającego mieć wpływ na ocenę całego projektu, skoro z tą – oczywistą omyłką wiązało się obniżenie liczby punktów, przyznanych w ramach kryterium nr 3, w efekcie czego uznano iż nie zostało ono spełnione. W tym wypadku jednak również z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wynika jaką wagę oceniający i rozpoznający protest przypisali temu, w ich ocenie, uchybieniu wymogom kryterium i jakie znaczenie punktowe mu przypisali. Brak jest z kolei podstaw do uwzględnienia argumentów skarżącej, odnośnie bezpodstawnego wytknięcia niewyjaśnienia liczby egzaminów, przewidzianych dla kursantów, którzy zrealizują kurs na więcej niż jednym poziomie. Skoro bowiem w treści projektu znalazło się sformułowanie odnośnie możliwości podniesienia kwalifikacji językowych o co najmniej jeden poziom, to zasadnym jest stwierdzenie, iż nie sposób jest wykluczyć, że poszczególny uczestnik przystąpi do zajęć na co najmniej dwóch poziomach nauczania. W konsekwencji zasadnym jest pytania o liczbę egzaminów, które wówczas będzie miał zdawać. Z zapisów projektu nie sposób wywieść rozwiązań jakie skarżąca przewidziała w tym zakresie. Nie sposób ich też domniemywać w oparciu o poszczególne pozycje budżetu projektu, gdyż budżet nie determinuje sposobu realizacji projektu, ale ma w stosunku do niego charakter wtórny. Stąd też wytknięcie tego rodzaju nieścisłości było zasadne. Dokonując ponownej oceny projektu skarżącej, w ramach kryterium merytorycznego nr 3 Instytucja pośrednicząca w sposób całościowy odniesie się więc do uwarunkowań składających się na nie, podając w sposób jednoznaczny i precyzyjny okoliczności, z uwagi na które obniżona została punktacja. W tym zakresie dokonana też oceny wagi poszczególnych, stwierdzonych przez siebie uchybień i odniesie je do ogólnej liczby punktów przyznawanych w ramach kryterium. Odniesienie to winno znaleźć odzwierciedlenie w liczbie odjętych punktów za każdą z nieprawidłowości, w stosunku do maksymalnej liczby punktów, jaka możliwa była do uzyskania. Jednocześnie w ramach oceny spełnienia kryterium nr 3 Instytucja pośrednicząca ograniczy się do rozpatrzenia instrumentów służących realizacji projektu, w kontekście wskazanych problemów grupy docelowej, pomijając okoliczności nieistotne z tego punktu widzenia. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 a ustawy o polityce spójności uwzględnił skargę, stwierdzając że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. W związku z tym przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy w [.]. Na podstawie art. 64 ustawy o polityce spójności oraz art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.) i § 14 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) Sąd zasądził od Wojewódzkiego Urzędu Pracy na rzecz na rzecz skarżącej kwotę 697 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania, obejmującą zwrot uiszczonego przez nią wpisu od skargi, w wysokości 200 zł, zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, w wysokości 480 zł i zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, w wysokości 17 zł.