I SA/Rz 640/15

Dnia 18 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2008 rok -postanawia- odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. D. M. wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], uchylającą decyzję organu I instancji w całości i ustalającą zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 98.861zł. W skardze na tę decyzję D. M. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że jedynym majątkiem jaki posiada jest nieruchomość, w której zamieszkuje wraz z synem. Przez okres dwóch lat była bezrobotna a od czerwca 2015r. prowadzi działalność gospodarczą, która ze względu na krótki okres jej wykonywania nie przynosi jeszcze dochodów. W związku z powyższym prowadzenie egzekucji zobowiązania podatkowego byłoby możliwe z nieruchomości, co spowodowałoby pozbawienie Skarżącej i jej dziecka miejsca zamieszkania. Strona nie będzie miała środków na wynajęcie innego mieszkania. Ewentualna egzekucja ze środków obrotowych (głównie towarów) uniemożliwiłoby kontynuowanie działalności gospodarczej i pozbawiłoby Skarżącą środków do utrzymana siebie i syna. Mając na względzie wcześniejszy okres pozostawania bez pracy Skarżąca nie ma szans na uzyskanie środków utrzymania z innego źródła niż działalność gospodarcza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciami znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Analizując treść uzasadnienia ww. wniosku oraz dokumentację przedstawioną przez Skarżącą Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie nie zachodzą przesłanki, przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie ulega wątpliwości, że w zdecydowanej większości sytuacji, gdy dochodzi do egzekucji zobowiązania podatkowego w znacznej wysokości, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia określonej szkody, rozumianej jako ubytek w stanie majątkowym Strony. Jednak jak już powyżej wskazano, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest dopuszczalne jedynie na takiej podstawie, że zachodzi ogólne prawdopodobieństwo powstania szkody lub dolegliwych skutków. Musi to być szkoda kwalifikowana, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 P.p.s.a. przymiotnika "znaczna". Również w przypadku niebezpieczeństwa wywołania skutków, muszą być to konsekwencje szczególnego rodzaju albowiem – trudne do odwrócenia. Nie ulega wątpliwości, że to na Skarżącej, zwłaszcza, że jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, ciążył obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przedstawiona przez Skarżącą dokumentacja (w ramach postępowania o przyznanie prawa pomocy) nie uprawdopodobniła twierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać dotkliwe skutki w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wynika z niej, że Strona spłaca raty pożyczki, ponosi opłaty komunalne, uiszcza rachunki za usługi telekomunikacyjne, gaz, energię, usługi wodnokanalizacyjne, dokonuje zakupu towaru do prowadzenia działalności gospodarczej. Sam fakt ponoszenia tego rodzaju wydatków nie świadczy jeszcze o zaistnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jak wynika natomiast z uzasadnienia sprzeciwu, Skarżąca uzyskuje pewne przychody z prowadzonej działalności gospodarczej (w lipcu 2015r. - 4350zł, w sierpniu 2015r. - 3430zł), które są niewielkie i były przeznaczane na pokrycie podstawowych potrzeb oraz spłatę krótkoterminowych pożyczek. Również tego rodzaju twierdzenia nie dają podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a przeczą argumentacji zawartej we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że działalność gospodarcza nie przynosi dochodów. Przedstawiona przez Skarżącą dokumentacja nie uprawdopodobniła również tezy o niebezpieczeństwie prowadzenia egzekucji z nieruchomości. Sama zaś treść uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić wystarczającej podstawy do jego uwzględnienia. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.