I SA/Rz 657/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2011 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku adwokata T. P. – pełnomocnika skarżącego H. T. - o przyznanie mu wynagrodzenia za udzielenie z urzędu pomocy prawnej, która nie została opłacona, w sprawie ze skargi H. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z (...) lipca 2010 r., nr (...), w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia - postanawia – przyznać adwokatowi T. P. kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) zł, obejmującą podatek od towarów i usług w wysokości 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) zł, tytułem wynagrodzenia za udzieloną z urzędu pomoc prawną, która nie została opłacona. Wyrokiem z dnia 10 lutego 2011 r. Sąd oddalił skargę H. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej oraz zasądził na rzecz pełnomocnika skarżącego kwotę 295,20 zł tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu. Po złożeniu wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, które nastąpiło w dniu 2 marca 2011 r., adwokat T. P. przedłożył w dniu 14 marca 2011 r. opinię w przedmiocie braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, wraz z wnioskiem o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów kwestia przyznawania wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu została uregulowana przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348, ze zm., zwanego dalej : rozporządzeniem). W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 b rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka minimalna, stanowiąca podstawę zasądzenia opłaty za pomoc prawną udzieloną z urzędu, wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 (240 zł w przedmiotowej sprawie, stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Ponadto § 2 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (23 %). Mając na uwadze powyższe okoliczności przyznano adwokatowi T. P. kwotę 120 zł, stanowiącą 50 % stawki minimalnej, jako że reprezentował on skarżącego I instancji, podwyższoną o kwotę podatku od towarów i usług, wynoszącą 27,60 zł.