I SA/Rz 66/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A.S.A. w R. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 grudnia 2025 r. nr 0115-KDIT1.4011.694.2025.2.MR w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych - postanawia - 1.odrzucić skargę, 2. zwrócić A.S.A. w R. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Radca prawny A.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w imieniu A.S.A. skargę na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 grudnia 2025 r. nr 0115-KDIT1.4011.694.2025.2.MR w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych nie dołączając dokumentu pełnomocnictwa do reprezentowania ww. przed sądem. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 11 lutego 2026 r. wezwano autora skargi – radcę prawnego A. K. do przedłożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, aktualnego na dzień złożenia skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało prawidłowo doręczone w dniu 18 lutego 2026 r. W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 25 lutego 2026 r. pełnomocnik poinformowała tut. Są, że z uwagi na zmianę okoliczności oraz odstąpienie od realizacji czynności opisanych w zdarzeniu przyszłym podlegającym ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w wydanej interpretacji indywidualnej, skarga stała się bezcelowa, wobec czego strona skarżąca odstępuje od uzupełnienia braków formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z brzmieniem art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dalej: p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W związku tym, że strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników (art. 34 p.p.s.a.), do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego uwierzytelniony odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Nieprzedstawienie takiego dokumentu stanowi brak formalny, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a. Ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych pisma kierowanego do sądu (w tym skargi) wynosi siedem dni. Nieuzupełnienie braków skargi w tym czasie skutkuje jej odrzuceniem (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Z akt przedmiotowej sprawy bezspornie wynika, że pełnomocnik A. S.A. – radca prawny A. K., została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym - zgodnie z art. 35 p.p.s.a., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierające przedmiotowe wezwanie, skierowana na adres pełnomocnika, została odebrana 18 lutego 2026 r. Termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął w dniu 25 lutego2026 r. Ponieważ w zakreślony terminie pełnomocnik nie uzupełnił braku formalnego skargi w postaci pełnomocnictwa zawierającego umocowanie do działaniu w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić jako wniesioną przez osobę nieuprawnioną Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.