I SA/Rz 667/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. N. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego - postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2015 r. tutejszy Sąd odrzucił skargę G. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, z powodu wniesienia jej po upływie terminu przewidzianego do zaskarżenia ww. rozstrzygnięcia organu podatkowego. Postanowienie o odrzuceniu skargi zostało doręczone Skarżącemu w dniu 31 lipca 2015r. W piśmie z dnia 6 sierpnia 2015r. (data nadania w oddziale Poczty Polskiej [...]) Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze skargą. W uzasadnieniu tego wniosku wyjaśnił, że w dniu 19 czerwca 2015r. (kiedy to upływał ostatni dzień terminu do wniesienia skargi), Skarżący nie przebywał w miejscu swojego zamieszkania, dlatego też poprosił swojego brata (A. N.) o wysłanie skargi. Po powrocie dowiedział się, że przesyłka nie została jeszcze wysłana. Czynność tą wykonał 22 czerwca 2015r. Informacja o uchybieniu terminowi do wniesienia skargi stała się Stronie wiadoma po doręczeniu jej postanowienia tut. Sądu z dnia 29 lipca 2015r. o odrzuceniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Co do zasady, jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W art. 86 § 1 została natomiast przewidziana możliwość przywrócenia terminu, któremu Strona uchybiła, pod pewnymi warunkami. Zgodnie z ww. przepisem, Sąd, na wniosek strony, postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Na podstawie art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie Skarżący złożył wniosek w terminie zakreślonym w art. 87 § 1 P.p.s.a. Należy bowiem przyjąć, że 7 - dniowy termin do złożenia wniosku biegł dla Skarżącego od dnia 31 lipca 2015r., tj. od dnia doręczenia mu postanowienia o odrzuceniu skargi z powodu złożenia jej po terminie. W związku z powyższym należało rozważyć, czy zachodzą podstawy do uwzględnienia przedmiotowego wniosku, a więc czy Skarżący nie ponosi winy wnosząc skargę po terminie. Brak winy w uchybieniu terminu zachodzi jedynie w sytuacji, gdy pomimo dołożenia należytej staranności, strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkoda powinna mieć charakter zewnętrzny i obiektywny (np. przerwa w komunikacji, powódź, pożar, nagła choroba strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą), a jej usunięcie musi być niemożliwie, nawet przy użyciu największego, możliwego w danych warunkach wysiłku. Strona powinna ponadto uprawdopodobnić, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna oraz że dochowała należytej staranności, wymaganej od osoby należycie dbającej o własne interesy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi okoliczność, która mogłaby stanowić podstawę przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Twierdzenia Skarżącego o niemożności osobistego nadania skargi w ostatnim dniu terminu do jej złożenia i związanej z tym konieczności posłużenia się pomocą brata, (który przesyłki nie wysłał), nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. W ramach obowiązku dochowania należytej staranności mieści się powinność takiego zachowania i zorganizowania spraw osobistych lub zawodowych, które pozwoliłoby Stronie dochować obowiązku wykonania czynności procesowej w terminie. Jeśli Skarżący zdecydował się powierzyć innej osobie czynność nadania skargi do Sądu, czynił to na własne ryzyko a ewentualne niedbalstwo ze strony krewnego obciąża samą Stronę. W związku z powyższym, podana przez Skarżącego przyczyna uchybienia terminowi nie wskazuje, aby Strona złożyła skargę bez swojej winy. Lakoniczny opis zdarzenia nie zawiera informacji wskazujących na wystąpienie zdarzenia nadzwyczajnego, któremu nie można byłoby się przeciwstawić ani mu zapobiec, a tym samym niezawinionego przez stronę. Sam fakt braku nadania przesyłki przez brata do takich przeszkód nie należy, jest zaś wynikiem niedbalstwa, czy też braku staranności, za które odpowiada sama Strona. Skarżący nie przedstawił ani precyzyjnych argumentów, ani też dokumentów na ich poparcie, które uprawdopodobniałyby, że brak nadania skargi w terminie nastąpił z przyczyn nadzwyczajnych i niezawinionych przez Stronę. Zatem wobec braku uprawdopodobnienia, że do uchybienia terminu doszło bez winy Skarżącego, Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi i orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.