I SA/Rz 672/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" sp. z o.o. w T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik i listopad 2014 r. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Sygn. I SA/Rz 672/16 U Z A S A D N I E N I E Skarżąca spółka w skardze kasacyjnej wniosła o zwolnienie od opłaty od tejże skargi, argumentując wniosek wysoką wartością nieściągalnych należności – 4.000.000 zł Spółka podała jedynie, że wartość jej kapitału zakładowego wynosi 50.000 zł . Na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwana dalej P.p.s.a., skarżąca została wezwana do złożenia dodatkowego oświadczenia o swoim stanie majątkowym, w tym do przedłożenia kserokopii: deklaracji dla podatku od towarów i usług za ostatnie sześć okresów rozliczeniowych poprzedzających złożenie wniosku o prawo pomocy, zeznania podatkowego CIT-8 za 2016, przedłożenia chronologicznych wyciągów z rachunków bankowych z ostatnich trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, bilansu spółki za 2016 r., aktualnej ewidencji posiadanych środków trwałych, rachunku zysku i strat za 2016, udzielenia informacji odnośnie obowiązku dokonywania dopłat przez wspólników. Do powyższego wezwania skarżąca zastosowała się. Z zeznania spółki CIT-8 za 2016 r. wynika, że osiągnęła ona przychody w kwocie 46.184.448,10 zł, koszty uzyskania przychodów wyniosły 55.548.043,83 zł, a zatem jej strata wyniosła 9.363.595,73 zł. Według bilansu spółka na koniec 2016 r. posiadała aktywa trwałe w kwocie 1.841.930,36 zł, aktywa obrotowe w kwocie 22.420.886,12 zł, w tym zapasy towarów w kwocie 7.349.323,92 zł, a także należności krótkoterminowe na kwotę 13.290.241,13 zł. Z deklaracji dla podatku od towarów i usług z kolei wynika, że spółka rozlicza podatek należny i naliczony, np. za kwiecień 2017 r. wykazała dostawę towarów i świadczenie usług zarówno poza terytorium kraju (479.565 zł) jak też na terytorium kraju (2.069.093 zł), wykazując także wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (2.381.773 zł) oraz import (4.448.535 zł), a także nabycie towarów i usług (7.082.486 zł). Z załączonych wyciągów bankowych wynika, że salda spółki praktycznie każdorazowo stanowią kwoty kilkudziesięciu tysięcy złotych. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono: Przepis na podstawie którego zawarto przesłanki jakie musi spełnić osoba prawna (jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej), tj. art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. oparty jest na konstrukcji ograniczonego uznania, co oznacza, że ostatecznie spełnienie przesłanek ekonomicznych (w zakresie częściowym, o jaki ubiega się skarżąca – jest to brak dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania), uprawnia jedynie do udzielenia takiej pomocy. Warunek wykazania przez osobę prawną podstaw, na których opiera swój wniosek o przyznanie prawa pomocy, nakłada na nią obowiązek przedstawienia odpowiednich dowodów potwierdzających niemożność pokrycia tych kosztów postępowania. W ocenie rozpoznającego wniosek brak jest podstaw do udzielenia spółce prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie. W oparciu o przekazane dane można wysnuć przeciwne wnioski, niż ten, że spółka nie posiada środków na opłatę od skargi kasacyjnej, która w tej sprawie wynosi 250 zł (połowę kwoty wpisu od skargi, ustalonego jako wpis stały w wysokości 500 zł). Rozważając realne możliwości poniesienia opłaty od skargi kasacyjnej w toczącym się postępowaniu, kwota opłaty sądowej nie wpłynęłyby znacząco na sytuację finansową spółki. Wpis od skargi kasacyjnej, o czym powyżej wspomniano wynosi 250 zł, a więc obiektywnie nie jest wysoki. Skarżąca, co wykazała dysponuje sporym majątkiem. Zatem wniosek spółki należało ocenić jako subiektywny, machinalny, nie znajdujący uzasadnienia w kontekście przesłanek przyznania prawa pomocy. Ujemny wynik finansowy w żadnym razie nie świadczy o złej sytuacji finansowej firmy. Strata jest przecież wynikiem bilansowym nadwyżki kosztów nad przychodami, np. gdy podmiot ponosi nakłady inwestycyjne, strata może być spowodowana wielkością odpisów amortyzacyjnych będących kosztami uzyskania przychodu, może być wykorzystana do obniżenia dochodu z tego źródła i nie oznacza braku środków finansowych, a co za tym idzie ta okoliczność nie warunkuje potrzeby udzielenia pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.