I SA/Rz 673/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako byłego prezesa zarządu K. sp. z o.o. z/s w R. wraz z byłym wiceprezesem tej spółki za zaległości podatkowe ww. spółki na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I SA/Rz 673/17 Uzasadnienie Przedmiotem skargi W. S. jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej DIAS) z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako byłego prezesa zarządu K. sp. z o.o. z/s w R. wraz z byłym wiceprezesem tej spółki za: 1) zaległość podatkową ww. spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. w kwocie 275.166,00 zł, 2) odsetki za zwłokę od ww. zaległości, naliczone do dnia poprzedzającego dzień wykreślenia K. sp. z o.o. z Krajowego Rejestru Sądowego, tj. 2 marca 2015 r. - w kwocie 51.234,00 zł oraz 3) koszty postępowania egzekucyjnego w łącznej wysokości 18.520,54 zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu W. S. zwrócił uwagę na swoją trudną sytuację finansową, związaną z postępowaniem podatkowym, w którym ponosił koszty w celu obrony swoich praw. Wskazał na swój stan zdrowia oraz stratę źródła dochodu. Podkreślił, że jego sytuacja finansowa nie pozwala na zapłatę zobowiązania. Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. nr [...], DIAS - odmówił W. S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Należy zwrócić uwagę, że twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny zostać uprawdopodobnione przykładowo dokumentami źródłowymi. Uprawnienie do domagania się wstrzymania wykonania decyzji wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338-339/07, niepubl.). Natomiast sam wywód strony nie jest wystarczający do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r. sygn. FZ 65/04). W ocenie Sądu W. S. nie wykazał, że zachodzą okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a. - uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie przedłożył bowiem dokumentów, które pozwoliłyby rzetelnie ocenić rzeczywisty wpływ obowiązku wykonania decyzji na jego sytuację majątkową. Wskazał jedynie na okoliczności, które w jego ocenie spowodowały, że nie uzyskuje dochodów i podał ogólnie, że jego sytuacja finansowa nie pozwala na zapłatę zobowiązania. Stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niego niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie wykazał on konkretnie jaka jest obecnie jego rzeczywista kondycja finansowa. W związku z tym Sąd nie może ocenić, czy zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Brak dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej, uniemożliwia weryfikację czy wykonanie zaskarżonej decyzji - rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że wynikające z zaskarżonej decyzji należności: 1) w kwocie 275.166,00 zł - za zaległość podatkową K. sp. z o.o. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r., 2) w kwocie 51.234,00 zł - za odsetki za zwłokę od tej zaległości oraz 3) w kwocie 18.520,54 zł - za koszty postępowania egzekucyjnego, - mają charakter świadczeń pieniężnych i z natury rzeczy skutki wykonania tych świadczeń są niewątpliwie odwracalne. Dodatkowo przesądzone zostało, że za ww. należności W. S. ponosi solidarną odpowiedzialność podatkową jako były prezes zarządu K. sp. z o.o. wraz z byłym wiceprezesem tej spółki. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Dlatego w takiej sytuacji koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek uprawdopodobniających, że odwrócenie skutków wykonania zaskarżonej decyzji będzie utrudnione, czy wręcz niemożliwe (zob. postanowienia NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. I GSK 1538/12; z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. II GSK 385/11). Ponieważ skarżący nie wskazał konkretnych przesłanek uprawdopodabniających wystąpienie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, dlatego należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.