I SA/Rz 675/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Piórkowska Sędziowie WSA Barbara Stukan-Pytlowany /spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 10 listopada 2009r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2009r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 3 stycznia 2005r. do 31 grudnia 2005r. - oddala skargę - I SA/Rz 675/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] luty 2009 r., nr [...] - Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta D. z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], w przedmiocie określenia T.Z. zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 3 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. Jako podstawę prawną swojej powyższej decyzji Kolegium wskazało art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej: Ordynacją podatkową/ oraz art. 15 ust.1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm., zwanej dalej: ustawą o podatkach i opłatach lokalnych/. Organ II instancji, przywołując w uzasadnieniach treść przepisów art. 15 ust.1, ust. 2 i ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wskazał że opłatę targową pobiera się od osób fizycznych /i innych podmiotów/ dokonujących sprzedaży na targowisku, a targowiskiem jest każde miejsce, w którym prowadzony jest handel. Wyłączona z opodatkowania tą opłata jest sprzedaż dokonywana w budynkach lub częściach budynków z wyjątkiem targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw, zaś od opłaty targowej zwolnione są te podmioty, które są podatnikami podatku od nieruchomości, w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowisku. W stanie faktycznym objętym opisaną decyzją skarżący prowadził działalność handlową na terenie Centrum Handlowego M., położonego w D., przy [...], gdzie poszczególni sprzedawcy mają wydzielone indywidualne boksy handlowe. Skarżący nie jest zwolniony od opłaty targowej, ponieważ nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości od pomieszczenia, w którym dokonuje sprzedaży, gdyż nie jest właścicielem /współwłaścicielem tej nieruchomości/, a przedmiotowy boks został jej oddany tylko do korzystania. Współwłaścicielami gruntu, na którym znajduje się przedmiotowe Centrum Handlowe M., są bowiem /inne/ osoby fizyczne, zamieszkałe w USA i w Izraelu, których pełnomocnikiem jest R.N., zaś znajdujący się na tym gruncie obiekt, na terenie którego dokonywana jest sprzedaż, czyli "zadaszenie placu handlowego", jest budowlą /wiatą/, trwale związaną z gruntem, a więc stanowi współwłasność tych samych osób, którzy opłacają podatek od nieruchomości. Zajmowany przez skarżącego, na podstawie umowy cywilnoprawnej z współwłaścicielami, jeden boks handlowy znajdujący się w tej budowli, nie jest odrębnym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, ponieważ jest urządzeniem związanym z budowlą i w związku z tym współwłaściciel tego boksu lub posiadacz samoistny nie będzie podatnikiem tego podatku. W nawiązaniu do treści art. 15 ust. 2 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, koniecznym jest ustalenie czy obiekt w którym prowadzona była sprzedaż, stanowi budynek lub jego część, bo gdyby tak było, to opłata targowa byłaby należna tylko wtedy, gdyby obiekt ten należało zakwalifikować jako targowisko pod dachem lub halę używaną do targów, aukcji i wystaw. Według art. 1a ust.1 pkt. 1 cyt. wyżej ustawy, budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach. Z opinii biegłego A.S., z dnia 15 listopada 2007 r., wynika że przedmiotowy obiekt budowlany "jest jedną /w całości/ budowlą". Potwierdza to również decyzja Burmistrza Miasta D. z [...] czerwca 2001 r., nr [...], udzielająca pozwolenia na budowę zadaszenia placu handlowego oraz decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2003 r., nr [...], udzielająca pozwolenia na użytkowanie tego zadaszenia. Budowlą jest więc zadaszenie całego placu handlowego, natomiast jeśli chodzi o pojedyncze boksy handlowe, to według powołanej opinii biegłego, są one częściami tej budowli, oddzielające je ścianki działowe w postaci przykręcanych /przenośnych/ ramek stalowych między słupami z wypełnieniem blachą, szkłem lub roletami, nie są elementami konstrukcyjnymi /nośnymi/ obiektu i mogą być dowolnie przemieszczane lub demontowane w całości bez wpływu na całość obiektu; ścianki te nie spełniają warunków technicznych przegród budowlanych. Biegły ten stwierdza także, iż poszczególne boksy nie posiadają odrębnej konstrukcji nośnej /konstrukcją taką jest konstrukcja całej wiaty/, nie są trwale związane z gruntem i nie mają fundamentów /fundamenty pod słupami "przynależą" do całego obiektu, tj. wiaty/ - a więc nie są ani budynkiem ani budowlą, lecz tylko częścią budowli jaką jest zadaszenie placu handlowego. Natomiast według opinii biegłego W.H. /sporządzonej na zlecenie zarządcy obiektu/, poszczególne boksy stanowią samodzielne lokale handlowe, każdy z nich ma cztery przegrody budowlane /ściany/ i dach oraz jest trwale posadowiony na fundamencie i spełnia definicje budynku według przepisów prawa budowlanego. Przytoczone opinie różnią się oceną prawną, co do charakteru poszczególnych boksów handlowych, tj. oceną, czy są one – lub nie są – budynkami, a ponieważ ocena w tym zakresie należy wyłącznie do organów podatkowych, nie zachodzi potrzeba powoływania kolejnego biegłego, gdyż nie zachodzą przesłanki z art. 15 ust. 2 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wyłączające możliwość poboru opłaty targowej. Organ II instancji wskazał także, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 cyt. ustawy, targowiskiem są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel, a więc może to być miejsce określane jako targowisko, plac, chodnik, przejście podziemne itd. Dla klasyfikacji danego obiektu jako targowiska /dla potrzeb ustalenia opłaty targowej/ nie ma znaczenia dostępność do miejsca prowadzenia handlu, a także element "targowania się" przy ustalaniu ceny sprzedaży. W konkluzji organ II instancji stwierdził, że niewątpliwie obiekt położony na placu przy ul. [...] w D. stanowi targowisko i jednocześnie nie zachodzą przesłanki zwolnienia z opłaty targowej ani podstawy do jej niepobrania /art. 16, art. 15 ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych/. Wskazał także, iż nawet przy przyjęciu, że boks handlowy zajmowany przez stronę stanowi budynek, należałoby go uznać za targowisko pod dachem, a sprzedaż na takim targowisku podlega opłacie targowej. T.Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną wyżej decyzję, w której wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej zobowiązania podatkowego w opłacie od 3.01.2005r. do 31.12.2005r. Skarżący zarzucił w skardze i w dalszych pismach z dnia 28 kwietnia 2009r., 18 maja 2009r. i 15 czerwca 2009r., iż uiszcza miesięczną opłatę pełnomocnikowi – R.N., która płaci podatek gruntowy, a zatem nie powinien płacić dwa razy od jednego i tego samego pomieszczenia handlowego. Na zasadność swoich twierdzeń dołączył do skargi umowę dzierżawy z dnia 2.01.2005r. zawartą między skarżącym i pełnomocnikiem współwłaścicieli, której przedmiotem jest dzierżawa gruntu o pow. 4m2 i znajdującego się na nim pomieszczenia handlowego. A do pism z dnia 18 maja 2009r. i 15 czerwca 2009r. skarżący załączył dowody potwierdzające fakt uiszczania na rzecz zarządcy nieruchomości opłat związanych z dzierżawą pomieszczenia zajętego dla celów prowadzonej działalności handlowej. Z okoliczności tych skarżący wywiódł, iż to nie on powinien płacić Urzędowi Miasta opłatę objętą decyzją organu podatkowego, lecz wskazany wyżej zarządca. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej - pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonego do Sądu aktu nie jest związany skargą tzn. rodzajem i treścią podniesionych zarzutów, a także jej wnioskami (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002r., Nr 153, póz. 1270 ze zm., powoływana dalej w skrócie jako: p.p.s.a.). Jak wynika z prawidłowych ustaleń organów, skarżący w 2005 r. dokonywał sprzedaży w obiekcie położonym w D. przy ul. [...], noszącym nazwę: Centrum Handlowe M.. W związku z tą działalnością przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia czy skarżący powinien podlegać obowiązkowi uiszczenia opłaty targowej, jak twierdzą organy, czy też obowiązkowi temu nie podlega. Zgodnie z art. 15 ustawy o podatkach i opłatach opłatę targową pobiera się od osób fizycznych /i innych wymienionych podmiotów/, dokonujących sprzedaży na targowiskach /art. 15 ust.1/, którymi według ust. 2 są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel, z zastrzeżeniem ust. 2a. W tym ostatnim przepisie /art. 15 ust.2 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych/ zawarto regulację, iż opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub częściach budynków, ale z wyjątkiem targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw. Natomiast w art. 16 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawarto generalne zwolnienie od obowiązku uiszczania opłaty targowej, a mianowicie od opłaty tej zwolnione zostały podmioty będące podatnikami podatku od nieruchomości, w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach. Wskazana wyżej regulacja wprowadza szerokie pojęcie targowiska, jako każdego miejsca, w którym prowadzony jest handel /z wyłączeniami, o których niżej/, przy czym z regulacji tej wynika także, że prowadzenie handlu należy utożsamiać z dokonywaniem sprzedaży i nie ma przy tym znaczenia okoliczność czy dane miejsce jest formalnie przeznaczone na prowadzenie handlu i jaki jest charakter tego miejsca, dostępność do tego miejsca, jego położenie itd. Obowiązkiem uiszczenia opłaty targowej jest więc objęte każde miejsce, w którym prowadzony jest handel /dokonywana jest sprzedaż/, dotyczy to także budynku lub jego części, ale tylko wtedy, gdy budynek taki lub jego część jest równocześnie targowiskiem pod dachem, albo halą używaną do targów, wystaw i aukcji. W okolicznościach niniejszej sprawy, skoro na terenie przedmiotowego obiektu – Centrum Handlowego M. prowadzona jest sprzedaż, to co do zasady przyjąć należy, że ogólnie obiekt ten należy określić jako targowisko, natomiast istotną kwestią jest, czy miejsce dokonywania przez skarżącego sprzedaży należy określić jako budynek lub jego część, bo wówczas sprzedaż taka nie podlegałaby opłacie targowej; czy też jako targowisko pod dachem, albo halę używaną do targów, aukcji i wystaw, bo wtedy sprzedaż ta podlegałaby opłacie targowej. Niezależnie od innych istotnych kwestii, w niniejszej sprawie wykluczyć należy tę sytuację, by miejsce w którym skarżący dokonywał sprzedaży było halą używaną do targów, aukcji i wystaw, ponieważ nie zostały podane jakiekolwiek okoliczności, wskazujące na używanie tego obiektu do tych celów; zaznaczyć przy tym należy, że chodzi tu o targi w rozumieniu specjalnie organizowanych imprez, służących prezentacji określonych ofert handlowych, nawiązywania kontaktów z potencjalnymi kontrahentami, a także i zawieraniu – w ramach tych ofert - transakcji handlowych / np. targi budownictwa/. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma więc kwestia czy stoisko, w którym skarżący /i inne osoby/ dokonywały sprzedaży jest budynkiem lub jego częścią i równocześnie jest targowiskiem pod dachem. W art. 1 a ust.1 pkt.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych budynek określono jako obiekt budowlany, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach. W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm., zwanej dalej: prawem budowlanym/ obiekt budowlany zdefiniowany został jako: - budynek wraz z instalacjami i urządzeniami, - budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, - obiekt małej architektury. Według ustaleń organów, teren – nieruchomość, na której usytuowane jest Centrum Handlowe M. stanowi działki ewidencyjne nr nr: 449 i 450. W wypisach z rejestru gruntów odnośnie tych działek, jako współwłaściciele wpisani są: B.M., B.R., F.B., G.J., G.M. /udziały po 1/5 części/ z zaznaczeniem, że pełnomocnikiem tych współwłaścicieli jest R.N. Na wniosek wymienionego wyżej pełnomocnika, w dniu 8 czerwca 2001r., wydana została przez Burmistrza Gminy D. decyzja, nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę zadaszenia placu handlowego, wraz z przyłączami wodno-kanalizacyjnymi na działkach nr nr: 449 i 450 /, a także nr nr: 445/10 i 447/, obejmującego 120 boksów. Z kolei decyzją, nr NB-7353-III – 24/2003, z dnia 30 października 2003 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. udzielił wymienionemu wyżej pełnomocnikowi pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego zadaszenia placu handlowego, obejmującego 120 boksów. W deklaracji /informacja na podatek od nieruchomości/ złożonej przez R.N. w Urzędzie Miejskim, w D. w dniu 27 kwietnia 2004 r., odnośnie działek nr nr 449 i 450, jako przedmiot opodatkowania wskazano grunty o powierzchni 2.370 m 2 oraz budynki / lub ich części/ związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o powierzchni 453,60 m2. Powołany przez organ I instancji biegły rzeczoznawca budowlany A.S. stwierdził, na podstawie porównania projektu budowlanego oraz oględzin na miejscu, z dokonaniem odkrywek fundamentów na tyłach dwóch boksów, iż faktycznie obiekt zrealizowano według innej konstrukcji i architekturze, niż wskazywał to projekt i pozwolenie na budowę. Przedmiotowy obiekt, tj. zadaszenie placu handlowego stanowi otwartą wiatę o konstrukcji stalowej, z dwuspadowymi dachami krytymi blachą i połączonymi pasmami świetlikowymi z poliwęglanu. Konstrukcję nośną tego zadaszenia stanowią słupy stalowe z rur, posadowione na betonowych stopach fundamentowych /przy czym słupy z fundamentami połączono przy pomocy krawężników drogowych – do tych krawężników przykręcono słupy/ oraz poprzeczne i podłużne rygle z rur – na tych ryglach oparta jest stalowa konstrukcja dachu i pasma świetlikowe. W przestrzeni między słupami zadaszenia - przykręcone zostały ramki stalowe wypełnione blachą trapezową, które tworzą ścianki działowe pomiędzy poszczególnymi boksami handlowymi, ścianki te mogą być dowolnie przemieszczane – przykręcane w dowolnej przestrzeni między słupami. Ścianki te nie mają fundamentów, są posadowione na posadzce betonowej, albo zawieszone nad tą posadzką, nie są one przegrodami budowlanymi, ze względu na niespełnianie warunków określonych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 75 poz. 690, ze zm./. Do konstrukcji zadaszenia od strony wejścia do boksów zostały przykręcone rolety albo ramki z różnych materiałów /stalowe, aluminiowe, plastikowe/, pozostawiające szczeliny między posadzką, dachem i słupami /, w niektórych boksach szczeliny te są wypełnione folią, styropianem itd. Posadzki w boksach są betonowe /w niektórych pokryte płytkami, panelami itd./, natomiast ciągi piesze wyłożono kostką betonową. Ponieważ znaczny procent elewacji wiaty /zadaszenia/ nie posiada żadnej przegrody budowlanej, dostęp pod wiatę jest wolny i w ocenie biegłego nie jest ona budynkiem, bo wprawdzie jest trwale związana z gruntem, posiada fundamenty i dach, ale nie jest wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych i wobec tego w świetle przepisów prawa budowlanego jest budowlą, tj. jedną budowlę stanowi zadaszenie placu wraz z boksami. Jeśli chodzi o poszczególne boksy handlowe, to według biegłego, są one częścią obiektu – zadaszenia placu handlowego i składają się na jego całość użytkową, nie są oddzielnie ani budynkiem, ani budowlą, ponieważ nie mają odrębnej konstrukcji nośnej, nie mają własnego zadaszenia /ich zadaszenie jest zadaszeniem wiaty, jako samodzielnego obiektu/, nie mają przegród budowlanych, wydzielających je z przestrzeni, nie są trwale związane z gruntem i nie mają fundamentów. W toku postępowania podatkowego skarżący przedłożył opinię rzeczoznawcy budowlanego W.H. – opracowaną na zlecenie R.N., który powołując się na wyniki wizji i oględzin stwierdził, iż każdy z poszczególnych boksów handlowych jest budynkiem, ponieważ posiada cztery przegrody budowlane /ściany/ i dach, które to elementy wydzielają powierzchnię zabudowy i kubaturę oraz jest posadowiony w sposób trwały na fundamencie. Wymienione wyżej cechy spełniają przesłanki definicji budynku, zawartej w art. 3 pkt. 2 prawa budowlanego i nie mają znaczenia okoliczności dotyczące konstrukcji budynku i samodzielności tej konstrukcji, a także właściwości przegród budowlanych. Odnośnie przegród budowlanych, rzeczoznawca ten podkreślił, że mogą one być różnego rodzaju /ściany, bramy, okna itd./,a przewidziane dla nich parametry techniczne nie mają wpływu na klasyfikację danego obiektu. Wskazał także, że pawilony /zespoły/ boksów handlowych wykonane zostały ze stalowej konstrukcji szkieletowej, ściany i dach wykonane są głównie z blachy trapezowej /niektóre przegrody są wykonane w formie witryn szklanych, albo segmentowych bram podnoszonych/, z połaci dachowych są wypuszczone okapy zakończone rynnami oraz rury spustowe do odprowadzania wód opadowych. Rzeczoznawca ten odniósł się także do stanowiska "autora poprzedniej opinii", wskazując na jej nieprawidłowość, a mianowicie: w rzeczywistości to na konstrukcji boksów oparte zostały daszki z poliwęglanu i stanowią one jedynie uzupełniający element zabudowy, użyta w pozwoleniu na budowę nazwa "zadaszenie" nie ma przesądzającego znaczenia, a decyduje treść tego pozwolenia oraz stan faktyczny wykonanego obiektu, wprowadzenie do definicji budynku dodatkowych kryteriów, tj. samodzielności konstrukcji i spełnienie wszystkich technicznych warunków budowlanych nie wynika z obowiązujących przepisów i nie ma wpływu na klasyfikację obiektu jako budynku lub budowli. W zakresie prawnopodatkowego statusu boksów ulokowanych wewnątrz zadaszonego placu handlowego Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, iż boksy znajdujące się pod tym zadaszeniem stanowią części składowe tego obiektu /wiaty/, są jedynie fragmentem większej użytkowej całości, jaką stanowi budowla obejmująca zadaszoną wiatę. Powołany przez organ I instancji biegły A. S. ustalił, że boksy handlowe są wyłącznie częścią budowli /zadaszonej wiaty handlowej/, stanowiącej współwłasność osób trzecich oraz, że nie spełniają samodzielnie wymogów stawianych budynkom. Wbrew poglądowi skarżącego wyrażonego w odwołaniu, przedłożona przez niego opinia drugiego rzeczoznawcy – W.H.- nie wyklucza prawidłowości ustaleń faktycznych, dokonanych przez organy podatkowe. Wykazane w opinii W. H. cechy boksu, takie jak wydzielenie przestrzeni ścianami, nie wyklucza faktu, że ich konstrukcja nie wykazuje trwałego związania z gruntem. Boks może być poddany demontażowi w dowolnym czasie i ulokowany w innym miejscu, pełniąc nadal swoją funkcję. Nie jest on bowiem trwale związany z gruntem – co stanowi immanentną cechę budynku – gdyż z podłożem /posadzką/ został połączony za pomocą opisanych wyżej elementów, tj. słupków, rur i śrub utrzymujących szkielet boksu w pionie i poziomie. Boks umieszczony pod zadaszoną wiatą handlową jest jednym z urządzeń, stanowiących wyposażenie tej wiaty; ewentualny zupełny demontaż boksu nie pozbawia zajmowanej przez niego przestrzeni cech właściwych budowli, jaką jest zadaszona wiata, bo nadal można tę przestrzeń wykorzystać jako miejsce zawierania umów sprzedaży, gdyż w tym zakresie cechę tę /przydatność do danego celu/ determinuje charakter budowli /zadaszonej wiaty/, a nie ulokowany tam boks, który przesądza jedynie o standardzie i warunkach prowadzonej sprzedaży. Zauważyć przy tym należy, że biegły W. H. powołał się wprawdzie w swojej opinii na wyniki "wizji i oględzin", niemniej jednak z jej treści nie wynika na jakiej podstawie stwierdził, że każdy z boksów posadowiony jest w sposób trwały na fundamencie /nie sprecyzował jaki to fundament, na czym polega trwałość posadowienia/. W istocie jednak, co do opisu stanu faktycznego, obie wyżej wymienione opinie zawierają jednakowe dane, chociaż opinia W. H. jest sporządzona w dużym stopniu ogólności – niezależnie od kwestii wyżej podniesionej, nie wykazano w niej rodzaju ścian tworzących boksy, to jednak uznać to należy za element prawnie nieistotny. Stwierdzony stan faktyczny, w zakresie skutków prawnopodatkowych, podlegał jednakże ocenie organów podatkowych i takiej oceny organy te w niniejszej sprawie dokonały, a ocena ta nie narusza zasad określonych w art. 122, art. 123 § 1, art. 180, art. 187, art. 197 Ordynacji podatkowej. Ze względu na zwolnienie w art. 16 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych od opłaty targowej tych podmiotów, które są podatnikami podatku od nieruchomości /spełniają przesłanki do objęcia obowiązkiem podatkowym w tym podatku/, podatnikiem tego podatku są – między innymi – osoby fizyczne, które są właścicielami /współwłaścicielami/ lub posiadaczami samoistnymi nieruchomości, albo obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów; podatnikami są także posiadacze nieruchomości lub obiektów budowlanych /albo ich części/, w sytuacji gdy ta nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi własność Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego, a posiadanie wynika z określonej umowy lub jest wykonywane bez tytułu prawnego /art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych/. Z kolei przedmiotem opodatkowania tym podatkiem są grunty, budynki lub ich części, a także budowle lub ich części związane z prowadzona działalnością gospodarczą /art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych/. Jak wynika z ustaleń poczynionych przez organy podatkowe w niniejszej sprawie skarżący nie jest ani właścicielem /współwłaścicielem/, ani samoistnym posiadaczem przedmiotowej nieruchomości, gdyż stanowi ona współwłasność innych osób fizycznych. Ponieważ użytkuje ona przedmiotowy obiekt na podstawie umowy cywilnoprawnej, kreującej stosunek prawny o charakterze zobowiązaniowym, jest więc posiadaczem zależnym, a nie samoistnym, w rozumieniu art. 336 kodeksu cywilnego, a posiadacz taki nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości, jeśli nieruchomość ta nie stanowi własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Jeżeli chodzi o wyliczenie należnej od skarżącego opłaty targowej za wymieniony w decyzji okres, to organ I instancji oparł się na zestawieniach sporządzonych przez służby miejskie, co do okresu /dat/ dokonywania sprzedaży i wielkości powierzchni na której sprzedaż ta była dokonywana oraz stawkach dziennych opłaty, uchwalonych przez Radę Miejską w D., a wyliczenia te nie były kwestionowane w trakcie postępowania. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów i twierdzeń Sąd stwierdza, iż nie mają one znaczenia dla określenia zobowiązania podatkowego w opłacie targowej. Podniesione przez T.P. zarzuty dotyczą sfery prawa prywatnego - cywilnego a nie prawa publicznego jakim jest prawo podatkowe. Dotyczą zobowiązania tj. umówionych przez skarżącego z zarządcą nieruchomości warunków dzierżawy. Przesłanki powstania obowiązku podatkowego w opłacie targowej jak i podmioty objęte tym obowiązkiem podatkowym określa ustawa z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych. W świetle powyższych wywodów Sądu to na skarżącym jako dokonującym sprzedaży na targowisku spoczywa obowiązek zapłaty opłaty targowej i nie zmienia tego fakt, że skarżący ponosi jednocześnie opłaty związane z dzierżawą pomieszczenia zajętego dla celów prowadzonej działalności handlowej. W uwzględnieniu naprowadzonych wyżej okoliczności Sąd, uznając, że zaskarżona decyzje nie narusza obowiązującego prawa, oddalił skargę jako nieuzasadnioną, w oparciu o art. 151 p.p.s.a.