I SA/Rz 677/14

Sygn. akt I SA/Rz 67714 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 października 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 października 2014r. sprawy ze skargi F. T. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2013 rok w pomniejszonej wysokości - oddala skargę - I SA/Rz 677/14 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] czerwca 2014r., nr [...] Dyrektor Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania F. T. (dalej: rolnik/beneficjent/skarżący) od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2014r., nr [...] o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego oraz akt sprawy wynika, że w dniu 7 maja 2013r. F. T. złożył wniosek o przyznanie płatności na 2013r., w ramach którego beneficjent wnioskował o przyznanie m.in. płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013). W dniach od 9 do 11 grudnia 2013r. w gospodarstwie rolnika odbyła się kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni w ramach programu rolnośrodowiskowego. Rolnik został powiadomiony o kontroli po jej zakończeniu i po zapoznaniu z wynikami kontroli odmówił podpisania raportu z czynności kontrolnych. W dniu 30 stycznia 2014r. rolnik wniósł zastrzeżenia na piśmie, w których wyjaśnił, że podjął decyzję o pozostawieniu nieskoszonej innej części działki niż zaznaczona na załączniku graficznym, z powodu zaobserwowania na działce O gniazda siedliskowego derkacza oraz zniszczenia łąk w wyniku ulewy na działkach AC, U i W. Natomiast na działce R pozostawił wymagany obszar nieskoszony, jednakże został on zniszczony przez zwierzynę leśną. Organ I instancji poinformował rolnika o nieuwzględnieniu powyższych zastrzeżeń do raportu z czynności kontrolnych, z powodu ich bezzasadności. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, uwzględniając wyniki z przeprowadzonej kontroli na miejscu przyznał rolnikowi płatności z tytułu realizowanych wariantów w pomniejszonej wysokości (w łącznej kwocie 15.215,33 zł), tj.: 1) płatność za pakiet 2 – Rolnictwo ekologiczne: • wariant 2.1 Uprawy rolnicze (dla której zakończono okres przestawiania) do powierzchni 2,34 ha w kwocie 1.848,60 zł. • wariant nr 2.3 - Trwałe użytki zielone (dla której zakończono okres przestawiania) do powierzchni 16,54 ha w kwocie 4.300,40 zł, • wariant nr 2.5 - Uprawy warzywne (dla której zakończono okres przestawiania) do powierzchni 0,41 ha w kwocie 533,00 zł. 2) Pakiet nr 3 - Ekstensywne trwałe użytki zielone: • wariant nr 3.1.1 - Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach do powierzchni 1,37 ha w kwocie 570,00 zł. • wariant nr 3.1.2 - Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 do powierzchni 0,80 ha w kwocie 400,00 zł. 3) Pakiet nr 5 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000: • wariant nr 5.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków - Natura 2000 do powierzchni 1,99 ha w kwocie 883,65 zł. • wariant nr 5.7 - Półnaturałne łąki świeże - Natura 2000 do powierzchni 12,38 ha w kwocie 6.679,68 zł. Od decyzji organu I instancji rolnik złożył odwołanie. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w prawidłowy sposób przyznał płatności rolnośrodowiskowe w pomniejszonej wysokości w części dotyczącej działek rolnych AA, AJ, O, R, AC, U i W, z uwagi na stwierdzone podczas kontroli na miejscu nieprawidłowości polegające na wykoszeniu całej powierzchni działek rolnych AA, AC, U, W i R, mimo obowiązku pozostawienia 5-10% nieskoszonej powierzchni oraz pozostawieniu nieskoszonej niewłaściwej części działek rolnych AJ i O oraz zawyżeniu powierzchni zadeklarowanych do płatności działek rolnych J, L i LB. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji wskazał, że w sytuacji, gdy uprawy rolne zgłoszone przez rolnika we wniosku zostały zniszczone przez dziką zwierzynę, rolnik powinien złożyć do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Agencja) w terminie 10 dni roboczych od dnia, w którym uzyskuje taką możliwość, pisemne oświadczenie o wystąpieniu szkody oraz dowód potwierdzający wystąpienie siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, którym może być m. in. protokół oględzin lub ostatecznego szacowania szkody w uprawach i płodach rolnych wyrządzonych przez dziką zwierzynę, sporządzony przez podmiot uprawniony do szacowania szkód łowieckich na podstawie przepisów prawa łowieckiego. Organ odwoławczy podkreślił, że rolnik nie przedstawił organowi I instancji żadnych dokumentów mogących świadczyć o działaniu siły wyższej lub wystąpieniu nadzwyczajnych okoliczności, które uzasadniałyby niewypełnienie obowiązków wynikających z realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego. Odnośnie zarzutu dotyczącego pozostawienia przez rolnika powierzchni nieskoszonej w innej części niż zaznaczona na załączniku graficznym na działce rolnej, z powodu zaobserwowania na obszarze przeznaczonym do wykoszenia gniazda derkacza, organ II instancji stwierdził, że beneficjent stosownie do art. 14 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009r. str.65 ze zm.) – dalej: rozporządzenie nr 1122/2009, do dnia 31 maja danego roku ma prawo złożyć zmianę do wniosku z własnej inicjatywy. Natomiast zgodnie z art. 73 tego rozporządzenia zobowiązany jest do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji, że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu jego złożenia. Organ odwoławczy ustalił, że rolnik nie składał żadnych dokumentów, ani nie informował organu I instancji o okolicznościach, na które powoływał się w odwołaniu, zatem nie dochował w tym względzie należytej staranności. Ponadto, organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji, że przeprowadzona kontrola oraz sporządzony przez uprawnionych pracowników Agencji protokół kontroli nr 214/OR09/0000012/13 wraz z dokumentacją fotograficzną, nie budzą wątpliwości co do ich rzetelności i merytorycznej poprawności. Wskazano, że weryfikacja powierzchni uprawnionych do płatności zgłoszonych we wniosku, nastąpiła przy użyciu wszelkich metod zmierzających do poprawnej analizy danych w ramach tzw. kontroli administracyjnej. Organ podkreślił, że Agencja dysponuje Zintegrowanym Systemem Zarządzania i Kontroli, zdefiniowanym w art. 15 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31 stycznia 2009r. str. 16, ze zm.), będącym jednym z podstawowych narzędzi służących do wykonywania przedmiotowych kontroli. W ocenie organu odwoławczego, powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza działek rolnych zadeklarowanych do przyznania płatności rolnośrodowiskowej została przez organ I instancji ustalona prawidłowo. W świetle zarzutów odwołania, organ II instancji wskazał również, że informacja o wysokości zmniejszeń nie jest obowiązkowym załącznikiem do planu działalności rolnośrodowiskowej oraz dodał, że podpisując wniosek rolnik jednocześnie oświadcza, że znane mu są zasady przyznawania płatności, pomocy finansowej objętej wnioskiem o przyznanie płatności oraz jest świadomy konsekwencji i sankcji dotyczących niewykonania zobowiązań wynikających z realizacji programu rolnośrodowiskowego. Na decyzję organu odwoławczego F. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 267) poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego oraz art. 136 k.p.a. przez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego, które w oczywisty sposób mogłyby się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków M. T. i B. T., na okoliczność pozostawienia wymaganej powierzchni nieskoszonej oraz pozostawienia powierzchni nieskoszonej w innej części niż zaznaczona na załączniku graficznym na działce rolnej O, z uwagi na wystąpienie derkacza. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że wbrew ustaleniom kontrolujących pozostawił wymaganą powierzchnię nieskoszoną na działkach rolnych AA oraz działce R, zadeklarowanych jako łąki trwałe z użytkowaniem kośno-pastwiskowym i nie może ponosić odpowiedzialności i straty z tego powodu, że powierzchnię nieskoszoną zniszczyła zwierzyna leśna, bądź ktoś inny celowo wykosił działki. O tym, że na w/w działkach nie pozostała nieskoszona powierzchnia dowiedział się dopiero w momencie kontroli, nie miał więc możliwości zgłoszenia tego faktu Agencji we wcześniejszym czasie. Skarżący twierdzi, że nie powiadomił Agencji, bo nie wiedział również o fakcie występowania derkacza na obszarze przeznaczonym do wykoszenia. Dodał, że podpisany przez niego w 2010r. załącznik do Planu Działalności Rolnośrodowiskowej na lata 2010-2015, nie przewidywał sankcji za pozostawienie nieskoszonej niewłaściwej części działki rolnej, w szczególności innej niż zaznaczona na materiale graficznym. Ponadto skarżący podniósł, że użytkuje teren o powierzchni zgłoszonej do Agencji, natomiast kontrolerzy mierzyli powierzchnię za pomocą urządzeń GPS. W rezultacie stan faktyczny tj. teren użytkowany od lat przez skarżącego jest większy, niż teren wymierzony przez kontrolujących. Skarżący zarzucił również, że kontrola nie może być uznana za efektywną, gdyż w czasie jej przeprowadzenia na działkach leżał śnieg. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej: P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja w sprawie przyznania skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 w pomniejszonej wysokości. Płatność rolnośrodowiskowa, o przyznanie której wystąpił skarżący, uregulowana została przepisami ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U Nr 64, poz. 427 – dalej: ustawa o wspieraniu obszarów wiejskich) oraz rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013r., poz. 361 ze zm.) – dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe. Zgodnie z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi, jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny, łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych wynosi co najmniej 1 ha, rolnik ten realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe i spełnia warunki przyznania płatności w ramach określonych pakietów lub ich wariantów, określone w rozporządzeniu. Na rolniku spoczywa zatem obowiązek zadeklarowania powierzchni stosownych pakietów, realizacji której się podejmuje, w sposób odpowiadający warunkom przyznania płatności. W zakresie tych warunków mieści się więc także prawidłowe zadeklarowanie powierzchni działek rolnych, zgodne z rzeczywistym stanem faktycznym. Stosownie do treści § 37 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskowa nie przysługuje rolnikowi albo przysługuje rolnikowi w zmniejszonej wysokości, jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez tego rolnika podstawowych wymagań. Natomiast jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez rolnika wymogów w ramach określonych wariantów poszczególnych pakietów, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje w danym roku w zmniejszonej wysokości, w części dotyczącej m.in. działek rolnych, w stosunku do których stwierdzono takie uchybienie, z tym że w określonych przypadkach wymienionych w załączniku nr 7 do rozporządzenia, wysokość płatności rolnośrodowiskowej jest zmniejszana w części dotyczącej danego pakietu albo wariantu (§ 38 ust.1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego). Z powyższych przepisów wynika, że warunkiem przyznania rolnikowi płatności rolnośrodowiskowej w pełnej wysokości jest przestrzeganie zarówno podstawowych wymagań, jak również wymogów w ramach określonych wariantów poszczególnych pakietów. Podstawowymi wymaganiami są wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a także minimalne wymogi dotyczące stosowania nawozów i środków ochrony oraz inne odpowiednie wymogi obowiązkowe, wymienione w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Przestrzeganie zobowiązań dotyczących realizacji programu rolnośrodowiskowego w 2013r. było przedmiotem kontroli na miejscu, przeprowadzonej w gospodarstwie rolnika w dniach od 9 do 11 grudnia 2013r., w wyniku której stwierdzono nieprawidłowości w zakresie zadeklarowanej do płatności powierzchni działek rolnych w odniesieniu do powierzchni faktycznie uprawnionej do płatności oraz nieprzestrzeganie wymogów w ramach pakietów i ich wariantów. Organ II instancji w zaskarżonej decyzji wskazał, jakie uchybienia w zakresie istniejących wymogów i norm występują na poszczególnych działkach. Oparł się na ustaleniach zawartych w protokole z przeprowadzonej kontroli oraz dokumentacji fotograficznej, uznając, że zarówno sporządzony protokół, jak i załączone do niego zdjęcia cyfrowe nie budzą wątpliwości, co do ich rzetelności i merytorycznej poprawności. W ocenie Sądu, zastosowanie w niniejszej sprawie zmniejszeń płatności było zasadne i zostało dokonane w prawidłowej wysokości. Jak już wskazano, skarżący miał obowiązek przestrzegania wymogów w ramach realizowanych wariantów działalności rolnośrodowiskowej, w tym m.in. prawidłowego zadeklarowania powierzchni działek rolnych, zgodnie ze stanem faktycznym. Natomiast obowiązkiem organu jest sprawdzenie czy zadeklarowane przez rolnika powierzchnie działek rolnych nie przekraczają maksymalnego kwalifikowanego obszaru działek ewidencyjnych. Organy administracyjne weryfikując wniosek strony, w oparciu o ustalenia przeprowadzonej kontroli na miejscu wraz z wykonaną wówczas dokumentacją fotograficzną oraz po analizie granic odniesienia w oparciu o bazę referencyjną sytemu identyfikacji działek rolnych (ang. LPIS) ustaliły, że granice uprawy wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku, co w konsekwencji skutkowało redukcją powierzchni działek rolnych J, L oraz LB, kwalifikujących się do przyznawania płatności, w oparciu o § 18 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Zgodnie z tym przepisem, przy ustalaniu płatności rolnośrodowiskowej przysługującej do działek rolnych uwzględnia się powierzchnię tych działek, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009. Stwierdzenie nieprawidłowości w tym zakresie uzasadniało zastosowanie sankcji wynikającej z art. 16 ust. 5 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. UE L 25 z 28.01.2011r. str. 8 ze. zm.) – dalej: rozporządzenie nr 65/2011. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli obszar zadeklarowany we wniosku o płatność jest większy niż zatwierdzony obszar przypisany do tej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru przypisanego do tej grupy upraw. W tym przypadku pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru pomniejszonego o podwójną różnicę, którą stwierdzono, jeżeli różnica ta przekracza albo 3% albo dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Stosownie do art. 15 ust. 5 rozporządzenia nr 65/2011 powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na terenie wspólnoty normy techniczne. W niniejszej sprawie pomiar powierzchni działek przeprowadzony został przy wykorzystaniu urządzeń GPS, które spełniają wymagane na terenie wspólnoty normy techniczne, a Sąd nie znalazł podstaw, aby ustalenia te zakwestionować. Poza sporem jest, że realizując zobowiązanie rolno środowiskowe (pakiet 3 i pakiet 5) skarżący miał obowiązek pozostawienia 5-10 % powierzchni działki rolnej nieskoszonej, przy czym w każdym roku powinno to dotyczyć innej części tej działki. Stwierdzenie nieprawidłowości w tym zakresie, polegające na wykoszeniu całej powierzchni działek rolnych AA, AC, U, W i R lub pozostawieniu nieskoszonej niewłaściwej części działek rolnych AJ, O, stanowiło naruszenie przepisów wynikających z Załącznika nr 3 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego i skutkowało zmniejszeniem wysokości płatności dotyczącej tych działek (dział III ust. 4 pkt 2, dział IV ust. 2 pkt 4 lit. a, c oraz dział IV ust. 7 pkt 2 Załącznika nr 3 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego). Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, że skarżący nie może skutecznie powoływać się na wystąpienie niezależnych od niego okoliczności, z powodu których nie dopełnił wymogu pozostawienia nieskoszonej części działki, gdyż w toku postępowania nie przedstawił żadnych dowodów mogących świadczyć o działaniu siły wyższej lub wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności, które uzasadniałyby niewypełnienie przedmiotowego wymogu. W szczególności skarżący nie złożył pisemnego oświadczenia o wystąpieniu szkody, które wraz z odpowiednią dokumentacją zgłaszane są właściwemu organowi na piśmie w terminie 10 dni roboczych od dnia, w którym rolnik uzyskuje taką możliwość (art. 75 rozporządzenia nr 1122/2009). Za prawidłowe Sąd uznał stanowisko organów, że w sytuacji, gdy skarżący, zmienił miejsce powierzchni nieskoszonej, gdyż jak twierdzi, zauważył gniazdo derkacza na obszarze przeznaczonym do wykoszenia, w terminie do dnia 31 maja 2013r. miał prawo złożyć zmianę do wniosku o przyznanie płatności (art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009). Niezależnie od powyższego uprawnienia, stosownie do art. 73 rozporządzenia nr 1122/2009 skarżący zobowiązany był do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji, że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu jego złożenia. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący nie wnosił o zmianę złożonego wniosku, nie powiadomił też Agencji o konieczności pozostawienia powierzchni nieskoszonej w innej części działki, niż zaznaczona na załączniku graficznym. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, dotyczącego braku - w załączniku do jego planu działalności rolnośrodowiskowej sporządzonego na lata 2010-2015 - informacji o sankcji za pozostawienie nieskoszonej niewłaściwej części działki, Sąd podziela stanowisko organów, że zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego informacja o wysokości zmniejszeń nie jest obowiązkowym załącznikiem do planu rolnośrodowiskowego. Ponadto, podpisując wniosek rolnik jednocześnie składa oświadczenie, że znane mu są zasady przyznawania płatności, w tym sankcje za nieprzestrzeganie zobowiązań wynikających z realizacji programu rolnośrodowiskowego. Sankcje te ustanowione zostały w przepisach powszechnie obowiązujących - rozporządzeniu rolnośrodowiskowym w załączniku nr 7. Powoływanie się przez skarżącego na niewiedzę w tym zakresie, słusznie nie zostało przez organy uwzględnione. Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut dotyczący nieefektywności kontroli z powodu zalegania na działkach śniegu. Według Sądu, przeprowadzona kontrola pozwoliła na skuteczne sprawdzenie zgodności z warunkami, na jakich przyznawana jest płatność rolnośrodowiskowa. W szczególności leżący na działkach śnieg nie stanowił przeszkody do dokonania prawidłowej kontroli, co znalazło odzwierciedlenie w dokumentacji fotograficznej, powoływanej przez orzekające w niniejszym postępowaniu organy. Należy podkreślić, że stosownie do treści art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U z 2013r., poz.173), ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które podważyłyby ustalenia kontroli na miejscu i prawidłowość wydanych decyzji. Należy wskazać, iż zawarty w skardze wniosek o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność spełnienia przez skarżącego wymogu pozostawienia nieskoszonej części działki, nie mógł być uwzględniony. Sąd administracyjny co do zasady nie przeprowadza postępowania dowodowego. Przed sądem administracyjnym możliwe jest jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu (art. 106 § 3 P.p.s.a.), natomiast prowadzenie tego postępowania w innym zakresie jest niedopuszczalne. Z powyższych względów, Sąd uznał, podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 136 k.p.a. za niezasadne. W ocenie Sądu, orzekające w niniejszej sprawie organy wydały decyzje zgodne z obowiązującymi przepisami. W toku postępowania organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zebrały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący oraz dokonały jego oceny w sposób nie naruszający zasady swobodnej oceny dowodów. Organy zapewniły skarżącemu czynny udział w każdym stadium postępowania, umożliwiając wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, w tym do ustaleń dokonanych w toku kontroli na miejscu. W wydanych decyzjach wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy, a także wskazały na przepisy prawa, które miały zastosowanie i które były podstawą wydania rozstrzygnięcia. Z powyższych względów, Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 P.p.s.a.