I SA/Rz 683/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z dnia [.] sierpnia 2017 r. nr [.] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego - p o s t a n a w i a - I. odmówić przywrócenia terminu, II. zwrócić M. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2017 r. odrzucono skargę Spółki z powodu nieuiszczenia wpisu od skargi. Odpis orzeczenia doręczono stronie skarżącej 3 stycznia 2018 r. W dniu 10 stycznia 2018 r. Spółka wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, regulując należną opłatę. Podniosła, że korespondencję od Sądu odebrała I. M., która zgubiła wezwanie do uiszczenia wpisu, a co ustalono dopiero po doręczeniu postanowienia o odrzuceniu skargi. Czynności nie dokonano zatem z winy Spółki. Do wniosku dołączono kopię oświadczenia IM z którego wynika, że do zagubienia przesyłki doszło najprawdopodobniej w trakcie incydentu polegającego na najechaniu na nią przez samochód na przejściu dla pieszych w pobliżu poczty. Zdarzenie to nie spowodowało uszczerbku na zdrowiu, ale przewróciła się wówczas i wypadła jej cała korespondencja. Była przekonana, że zebrała całą, ale jak się okazało, nie; przekazała Spółce tylko jeden list z Sądu. Zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2018 r. wezwano Spółkę do uprawdopodobnienia okoliczności zdarzenia opisanego we wniosku, np. poprzez przedłożenie informacji od Policji o przyjętym zgłoszeniu o zdarzeniu drogowym najechania samochodem na IM albo oświadczenia kierowcy lub postronnych świadków, wskazanie miejsca, w którym doszło do tego zdarzenia (przy której poczcie w [.] miało to miejsce), wyjaśnienie, czym zajmuje się w Spółce IM i na jakiej podstawie podejmuje awizowaną do Spółki korespondencję z poczty. W odpowiedzi z dnia 5 lutego 2018 r. podano, że Policja nie była informowana o zdarzeniu, pojazd poruszał się z niewielką prędkością, efektem najechania było przewrócenie się poszkodowanej, ale nie odczuwała żadnych dolegliwości, bez problemu wstała i była w stanie kontynuować dalsze czynności. Czuła się współwinna tego zdarzenia, ponieważ nie obserwowała otoczenia przed wejściem na przejście dla pieszych. Zbagatelizowała to zdarzenie myśląc, że było nic nie znaczącym epizodem, który nie będzie mieć przełożenia na dalsze jej funkcjonowanie. Jest ona upoważniona do odbioru korespondencji w imieniu Spółki, od wielu lat dysponuje pełnomocnictwem pocztowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej określanej skrótem "p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W myśl jednak przepisów art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, jeżeli zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu wymaga uprawdopodobnienia okoliczności, które przemawiać będą za uznaniem, że niedopełnienie czynności w przepisanym terminie odbyło się bez zaniedbania strony. Oceny tej dokonuje się przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której nie można było usunąć przy użyciu dostępnych normalnie sił i środków. Okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu powinny być niezależne od strony i przez nią nieprzewidywane. Spółka nie wykazała, aby nie ponosiła winy w uchybieniu terminu. Przede wszystkim zaznaczyć należy, że w październiku 2017 r. skierowano do niej dwa wezwania w niniejszej sprawie, nadane w odrębnych przesyłkach. Obie przesyłki zostały podjęte, po awizacji, w placówce pocztowej przez IM w dniu 23 października 2017 r. W sprawie tej uzupełniono tylko braki formalne skargi, nie uiszczono wpisu. Upoważniona do odbioru korespondencji w imieniu Spółki IM miała zagubić korespondencję z wezwaniem do uiszczenia wpisu, a do siedziby Spółki donieść tylko wezwanie o odpis z KRS. Drugi list miała rzekomo zgubić na skutek potrącenia jej przez samochód, najechania na nią na przejściu dla pieszych (taki sam incydent miał miejsce w odniesieniu do korespondencji w sprawie I SA/Rz 684/17, w której także odebrała ona tego samego dnia awizowaną korespondencję do innej Spółki mającej siedzibę pod tym samym adresem, której reprezentantem także jest WR, a M. jest jej wspólnikiem). Pomimo zderzenia się z samochodem, na skutek którego miała upaść (co wskazywałoby, gdyby rzeczywiście miało miejsce, że nie był to tylko kontakt powierzchowny, lecz oddziaływanie sporej siły), nie wezwano Policji, pogotowania ratunkowego, nie spisano numeru rejestracyjnego samochodu lub danych kierowcy albo postronnych świadków. Pomimo wezwania nie wskazano nawet miejsca zdarzenia drogowego, co mogłoby pozwolić ustalić, czy w danym terenie nie funkcjonuje monitoring miejski albo prywatny. Trudno też przyjąć, że odbierając z poczty – co najmniej 2 przesyłki (i 2 kolejne w sprawie I SA/Rz 684/17), a podnosząc rzekomo rozsypane na skutek upadku – co najmniej 2, tj. jedną w sprawie I SA/Rz 683/17 i jedną w sprawie I SA/Rz 684/17 (przy założeniu, że trzymała je w sposób powierzchowny, który umożliwił ich wypadnięcie albo upuszczenie) nie zorientowała się, ż brakuje jej części z nich, a nie miała przecież odnieść żadnych obrażeń. Być może wszystkie te okoliczności są zgodne ze stanem rzeczywistym, ale Spółka nie zdołała ich uprawdopodobnić, poprzestając tylko na złożeniu oświadczenia. To jednak było niewystarczające do uznania wykazania ziszczenia się przesłanek określonych w art. 86 § 1 p.p.s.a., a więc że niedopełnienie obowiązku terminowego uiszczenia wpisu nastąpiło bez jej winy. Dlatego, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu. O zwrocie uiszczonej kwoty orzeczono zaś po myśli art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 87 § 4 oraz art. 230 § 1 i 2 i art. 225 p.p.s.a., ponieważ skardze nie będzie nadawany dalszy bieg.