I SA/Rz 69/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch Sędziowie NSA Jacek Surmacz WSA Grzegorz Panek / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 marca 2015r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2014r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na lata 2013-2014 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją decyzje Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] i nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. M. kwotę 100 ( słownie: sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie (dalej: SKO) działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze. zm.): 1. uwzględniło w całości skargę M.M. na postanowienie SKO z dnia [...] sierpnia 2014 r., sygn. [...], stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] czerwca 2014 r., sygn. [...] oraz sygn. [...] oraz w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na lata 2013-2014 dla H. i M. M., zam.[...], ul. [...], 2. po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy zaskarżone decyzje organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że opisanymi wyżej decyzjami z dnia [...] czerwca 2014 r. Prezydent Miasta Rz. ustalił M.M. (dalej: podatnik, skarżący) i H.M. wysokość podatku od nieruchomości na 2013 r. w kwocie 316,00 zł zaś na 2014 r. w kwocie 407,00 zł., wskazując, że dokonał ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków stosując stawki określone przez Radę Miasta Rz. Jako podstawę prawną decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za 2013 r. organ I instancji powołał uchwałę Nr XLII/804/2012 Rady Miasta Rzeszowa z dnia 13 listopada 2012 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości - Dz. Urzęd. Woj. Podkarp. z 6 grudnia 2012 r., poz. 2771 zaś podatku od nieruchomości za 2014 r. uchwałę Nr LXIII/1143/2013 Rady Miasta Rzeszowa z dnia 14 listopada 2013 r., w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urzęd. Woj. Podkarp. z 4 grudnia 2013 r., poz. 3927). Ponadto w obu decyzjach w podstawie prawnej powołał także uchwałę Nr XLVI/732/2008 Rady Miasta Rzeszowa z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości (Dz. Urzęd. Woj. Podkarp. z 31 grudnia 2008 r., Nr 103, poz. 2840 - określana dalej jako uchwała z 2008 r.) oraz art. 21 § 1 pkt 2 i § 5, art. 207, art. 210 Ordynacja podatkowa, art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r., o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm. - określanej dalej jako u.p.o.l.) a także art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Organ I instancji w decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za miesiące od stycznia do grudnia 2013 r. jako przedmiot opodatkowania wskazał: - budynki mieszkalne lub ich części, gdzie jako podstawę opodatkowania przyjął 149 m2, stawkę opodatkowania 0,60 zł (podatek wyniósł 89,40 zł), - budynki pozostałe lub ich części w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, gdzie jako podstawę opodatkowania przyjął 10,50 m2, stawkę opodatkowania 6,02 zł (podatek wyniósł 63,21 zł), - grunty pozostałe lub ich części w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, gdzie jako podstawę opodatkowania przyjął 611,00 m2, stawkę opodatkowania 0,22 zł (podatek wyniósł 134,42 zł), Ponadto za miesiące październik, listopad, grudzień organ jako przedmiot opodatkowania wskazał budynki pozostałe lub ich części w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, gdzie jako podstawę opodatkowania przyjął 19,00 m2 ze stawką opodatkowania 6,02 zł (podatek wyniósł 28, 60 zł). Ogółem podatek od nieruchomości za 2013 r. wyniósł 315, 63 zł. Za okres od stycznia do września 2013 r. część wskazanego powyżej budynku o powierzchni 19,00 m2 została zwolniona z podatku od nieruchomości. W decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2014 r. organ I instancji jako przedmiot opodatkowania za miesiące od stycznia do grudnia 2014 r. wskazał: - budynki mieszkalne lub ich części, gdzie jako podstawę opodatkowania przyjął 149,00 m2 i stawkę opodatkowania 0,61zł, - grunty pozostałe lub ich części w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, gdzie jako podstawę opodatkowania przyjął 611,00 m2 i stawkę opodatkowania 0,22 zł, - budynki pozostałe lub ich części w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, gdzie jako podstawę opodatkowania przyjął 29,50 m2 ze stawką opodatkowania 6,15 zł. Ogółem podatek od nieruchomości za 2014 r. został ustalony w kwocie 406,74 zł. W uzasadnieniu decyzji dotyczącej wymiaru podatku za 2013 r. organ podał, że zgodnie z ewidencją gruntów i budynków na działce nr [...] obr. [...] sklasyfikowanej jako B - tereny mieszkaniowe będące we współwłasności M. M. i H. M. znajduje się dwukondygnacyjny budynek mieszkalny o pow. zabudowy 105 m2 oraz budynek inny niemieszkalny o powierzchni zabudowy 57 m2. Budynek ten do dnia 16 września 2013 r. figurował w ewidencji gruntów i budynków jako budynek transportu i łączności. Prezydent Miasta R. na wniosek M. M. w dniu 16 września 2013 r. na podstawie § 46 pkt 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r., Nr 38, poz. 454), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r., w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) - Dz. U. Nr 242, poz.1622 z 2010 r. oraz załączonej do wniosku dokumentacji architektoniczno-budowlanej wprowadził zmianę w ewidencji gruntów i budynków polegającą na zmianie podstawowej funkcji budynku oznaczonego nr [...], z "transportu i łączności" na "inny niemieszkalny". Organ podał, że M. M. wielokrotnie w pismach skierowanych do organu podatkowego zaznaczał, że budynek figurujący obecnie w ewidencji gruntów i budynków jako inny niemieszkalny powinien być w całości zwolniony z opodatkowania jako gospodarczy, zgodnie z uchwałą Rady Miasta Rzeszowa z 2008 roku. W związku z powyższym Prezydent Miasta R. wszczął postępowanie w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości H. i M. M. za lata 2013-2014. W dniu 24 kwietnia 2014 r. zostały przeprowadzone oględziny na nieruchomości należącej do H.i M. M.na działce nr [...] obr. [...] położonej przy ul. [...]. Przedmiotem oględzin był budynek sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako "inny niemieszkalny". Oględziny zostały przeprowadzone w obecności M. S., którego M. M. ustanowił swoim pełnomocnikiem w momencie rozpoczęcia oględzin. W wyniku dowodu z oględzin ustalono że na działce nr [...] położonej przy ul. [...] znajduje się budynek murowany, jednokondygnacyjny w części podpiwniczony. W pomieszczeniach na kondygnacji naziemnej znajdują się meble, regały, lodówka węgiel, pojemniki, wiaderka. W pomieszczeniu do którego prowadzą drzwi garażowe znajduje się min. kosiarka, drabiny, piła tarczowa, zamrażarka, drewno, regały z narzędziami, skrzynki. Pełnomocnik nie wyraził zgody na dokonanie zdjęć przedmiotowego budynku. W ocenie organu fakt zmiany funkcji budynku w ewidencji gruntów i budynków z budynku "transportu i łączności" na "inny niemieszkalny" nie spełnia kryteriów uprawniających go do zwolnienia w świetle uchwały Rady Miasta Rzeszowa z 2008 r. która stanowi, że zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części, inne niż określone w art. 7 ust. i pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ podkreślił, że podatnicy nie posiadają gospodarstwa rolnego, nie prowadzą działalności rolniczej a tym samym budynków do jej prowadzenia jak np. budynki inwentarskie, obora, stajnia, stodoła, spichlerz, szopa rolnicza, spiżarnie, szklarnie. W ocenie organu uchwała z 2008 r. została wprowadzona dla budynków sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, a nie dla budynków: "transportu i łączności czy " innych niemieszkalnych". Odwołania od powyższych decyzji wniósł M. M., domagając się alternatywnie: 1) uchylenia decyzji i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji albo 2) uchylenia decyzji i jej zmianę, z orzeczeniem wysokości podatku w kwotach, pomniejszonych o kwotę wynikającą z błędnie naliczonej stawki podatkowej za powierzchnię budynku gospodarczego zwolnionego z podatku na podstawie uchwały z 2008 r. Zdaniem podatnika w wydanych decyzjach podatkowych za lata 2013 -2014 organ podatkowy prawidłowo powołał się na ewidencję gruntów i budynków pominął natomiast w całości jako dowody informacje IN-1 składane przez podatnika. Odwołujący się powołał się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o sygn. I SA/Rz 574/11, I SA/Rz 1039/12, wydane w sprawach dotyczących decyzji podatkowych obejmujących ten sam przedmiot opodatkowania za 2011 r. i 2012 r. w których Sąd jednoznacznie stwierdził, że istnieją dwa warunki konieczne i wystarczające dla prawidłowego wydania decyzji określającej właściwą stawkę podatku, a to: dane z ewidencji gruntów i treść aktualnej informacji IN-1 złożonej przez podatnika. Zarzucił, że organ podatkowy zupełnie zignorował powołane prawomocne orzeczenia Sądu odnoszące się do tej samej kwestii faktyczno-prawnej tylko, że występującej w innym roku podatkowym, gdzie w uzasadnieniach wyroków Sąd wyjaśnił jaka jest definicja budynku gospodarczego i jak należy ją interpretować dla potrzeb ustalenia podatku od nieruchomości a ponadto wskazał, że nie ma znaczenia czy w ewidencji gruntów widnieje napis "budynek transportu i łączności" czy "inny budynek niemieszkalny", gdyż jeśli budynek lub jego część jest wykorzystywana jako budynek gospodarczy to od tej powierzchni przysługuje zwolnienie z podatku zgodnie z uchwałą z 2008 r. Podatnik uzasadniając odwołania podniósł, że oględziny przedmiotowego budynku przeprowadzone w dniu 24 kwietnia 2014 r przez przedstawicieli organu podatkowego potwierdziły, że budynek ten w całości wykorzystywany jest jako budynek gospodarczy co utwierdza go w przekonaniu, że właściwie zadeklarował w deklaracji podatkowej zwolnienie z podatku od nieruchomości całej powierzchni budynku. Opisaną na wstępie uzasadnienia decyzją z dnia [...] października 2014 r. SKO, po ponownym rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, utrzymało w mocy decyzje organu I instancji podzielając jego ustalenia i przyjęte na tej podstawie wnioski. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podstawą wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, które to dane mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, a więc stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Zdaniem SKO organ I instancji dokonał prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustalił, że budynek jest w części wykorzystywany jako garaż, o czym świadczą posiadanie samochodu, drzwi garażowe, podjazd, dokumentacja architektoniczna spornego budynku, z której wynika, że budynek jest budynkiem gospodarczym z garażem na samochód. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że fakt znajdowania się w tej części budynku również innych przedmiotów nie dyskwalifikuje garażowej funkcji części budynku tym samym zasadne jest opodatkowanie budynku w części jako budynku garażowego a w pozostałej części jako budynku gospodarczego korzystającego ze zwolnienia. W ocenie SKO organ I instancji wydając zaskarżone decyzje prawidłowo ustalił przedmiot opodatkowania, zastosował właściwe stawki podatkowe i ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2013 i 2014 r. Nie zgadzając się z powyższymi rozstrzygnięciami M. M.wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając uchybienie przez SKO przepisom art. 120, 121, 122 oraz art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej i "naruszenie przez to prawa materialnego". Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] czerwca 2014 r., z uwagi na oparcie się przez organy podatkowe na błędnych przesłankach poprzez nieprawidłową analizę materiałów dowodowych i przyjęcie błędnych dowodów oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w oparciu o wskazane przez Sąd przesłanki właściwego rozstrzygnięcia oraz zwrot kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. W uzasadnieniu skargi ponowił zarzuty podniesione uprzednio w odwołaniach. Ponadto zarzucił organowi, że zaskarżona decyzja podatkowa dotyczy zarówno 2013 r. i 2014 r. co jego zdaniem skłania do wniosku, że dla organu odwoławczego nie ma różnicy w rozstrzygnięciach podatkowych za lata 2013 i 2014r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko i argumentacje przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny, z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności podkreślić trzeba, że sprawy podatkowe podlegają reżimowi Ordynacji podatkowej, a przepisy tej ustawy regulują również postępowanie podatkowe. Zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 Ordynacji podatkowej). Uzasadniony zarzut naruszenia przez organ rozstrzygający sprawę podatkową zasad ogólnych postępowania podatkowego jest podstawą do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że zasady ogólne nie stanowią swoistej preambuły do przepisów regulujących postępowanie podatkowe, ale zawierają normy prawne, które muszą być uwzględnione przez organy podatkowe, a uchybienie im w stopniu określonym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkuje wyeliminowaniem danego aktu z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie orzekające w sprawie organy naruszyły w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) zasady ogólne postępowania podatkowego, ustawowo uregulowane w art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, gdyż postępowanie nie było przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i nie podjęto wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Rzecz mianowicie w tym, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący odwołali się do wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Rz 574/11 oraz wyroku z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Rz 1039/12. W wyroku z dnia 10 listopada 2011 r. Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie (chodzi o 2011 r.) nie można się zgodzić ze stanowiskiem SKO, że dopiero zmiana zapisu w ewidencji gruntów i budynków w zakresie spornego przedmiotowego budynku o funkcji "transportu i łączności" pozwalałaby na ewentualne zwolnienie tego budynku w całości z podatku od nieruchomości. Sąd wskazał dalej, że cały ten budynek w ewidencji gruntów jest określony jako budynek o funkcji "transportu i łączności", a pomimo tego jego część gospodarcza została przez organy zwolniona z podatku. Budynek ten bez względu na wpis w ewidencji gruntów i budynków, czy też określany przez skarżącego jako "pozostały, gdzie indziej niesklasyfikowany", jest budynkiem mieszczącym się w kategorii "pozostałych", w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z 1991 r. Zgodnie z uchwałą z 2008 r. budynki gospodarcze, bądź ich części, podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Jeżeli zatem budynek "pozostały" w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z 1991 r. jest zarazem budynkiem gospodarczym, to nie będzie podlegał opodatkowaniu. Sąd zauważył, że definiując pojęcie budynku gospodarczego należy odwołać się do § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zgodnie z którym przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynek zamieszkania zbiorowego, budynek rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Jeżeli więc budynek garażowo-gospodarczy tylko w części wykorzystywany był do celów gospodarczych, to tylko w tej części mógł być zwolniony z podatku od nieruchomości - na podstawie uchwały z 2008 r. Sąd w istocie wskazał, że dla zastosowania uchwały z 2008 r. w zakresie spornego budynku istotne znaczenie ma sposób wykorzystywania tego budynku, niezależnie od treści wpisu w ewidencji gruntów i budynków. Reasumując Sąd przesądził w omawianym wyroku, że kwestia zastosowania zwolnienia budynków gospodarczych na podstawie uchwały z 2008 r. jest konsekwencją dokonanych ustaleń faktycznych w zakresie wykorzystywania budynku, a bez znaczenia jest treść zapisu w ewidencji gruntów i budynków, a nawet używane przez skarżącego sformułowanie: "budynek garażowo-gospodarczy". Z kolei w wyroku z dnia 13 grudnia 2012 r. (sprawa dotyczyła podatku od nieruchomości za 2012 r.) Sąd uznał, że prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Rz 574/11 nie jest wiążący dla organów podatkowych w przedmiotowej sprawie w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. (argument przeciwny). Niemniej jednak art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej nakazują zastosowanie się do stanowiska Sądu przez organy podatkowe, również odnośnie 2012 r., gdyż tylko w ten sposób prowadzenie postępowania podatkowego będzie budzić zaufanie do organów podatkowych. W ocenie Sądu wysoce niepożądanym z punktu widzenia zasad państwa prawa (art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) byłoby ignorowanie prawomocnego wyroku odnoszącego się do tej samej kwestii faktyczno-prawnej, tyle że występującej w innym roku podatkowym. Ponadto Sąd rozpoznający tę sprawę podzielił stanowisko zawarte w wyroku WSA z dnia 10 listopada 2011 r. Uzasadnił to między innymi tym, że w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), wydanym na podstawie art. 26 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie przewiduje się takiej kategorii jak budynek gospodarczy. Normodawca w tym rozporządzeniu (§ 65 ust. 1 pkt 9 - przepis ten obowiązywał do 31 grudnia 2013 r.) posługuje się jedynie określeniem - "budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa". Powyższe uwagi należy odnieść także do decyzji stanowiącej przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia nie uwzględniają wskazanej powyżej wykładni dokonanej przez Sąd z lata wcześniejsze 2011 i 2012. Organy orzekające w sprawie w dalszym ciągu stoją na stanowisku, że decydujące znaczenie mają zapisy widniejące w ewidencji gruntów i budynków nie uwzględniając chociażby treści art. 6 ust. 3 ustawy z 1991 r., który pośród przyczyn uzasadniających wymóg złożenia "aktualizacyjnej" informacji wskazuje zmianę sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania jako zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania. Ustawodawca przewidział więc taką sytuację, że zmiana sposobu wykorzystania przedmiotu opodatkowania ma wpływ na wysokość podatku (w tym poprzez zwolnienie z podatku) bez równoczesnej zmiany stosownego wpisu w ewidencji gruntów i budynków. Konkludując należy stwierdzić, że organ podatkowy uzależniając zastosowanie zwolnienia wynikającego z uchwały z 2008 r. od oznaczenia spornego budynku w ewidencji gruntów i budynków jako gospodarczego naruszył tę uchwałę w związku z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a to z tej przyczyny, że ewidencja gruntów i budynków nie przewiduje kategorii budynku pod nazwą "budynek gospodarczy". Dla celów wymiaru podatku od nieruchomości, zwłaszcza w sytuacji, gdy ewidencja pewnej kategorii gruntów nie uwzględnia, zapisy w niej zawarte mają charakter drugorzędny, a przesłanką wymiaru podatku od nieruchomości jest wystąpienie zdarzenia, z którym ustawa wiąże skutek w postaci powstania obowiązku podatkowego. Przyjęcie wykładni uchwały w 2008 r., która uzależniałaby opodatkowanie lub zwolnienie z opodatkowania budynków gospodarczych od danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków jest sprzeczne z jej treścią. Z tego też powodu Sąd podziela poglądy zawarte w wyrokach wskazanych powyżej. Decydujące znaczenie - przy rozstrzyganiu o zwolnieniu budynku jako gospodarczego będzie miało ustalenie, czy na nieruchomości skarżącego znajdują się taki budynek. Organy ponownie rozpoznając sprawę powinny uwzględnić wyżej przywołane poglądy prawne i zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa ustalić, jaki jest charakter spornego budynku. Pozostaje pytanie, na podstawie jakich środków dowodowych organ podatkowy ma dokonywać ustaleń w zakresie sposobu wykorzystywania spornego budynku. Biorąc pod uwagę konstrukcję przewidzianą przez ustawę z 1991 r., a zawartą w art. 6 ust. 6 tej ustawy należy przyjąć, że skoro w późniejszej informacji w stosunku do informacji dotyczącej 2009 r. podatnicy potraktowali (poprzez pominięcie tego przedmiotu opodatkowania) sporny budynek jako budynek gospodarczy, to taka informacja korzysta z domniemania prawdziwości dotąd, aż organ, poprzez inne dowody lub inne czynności podjęte w toku postępowania obali to domniemanie i dokona innych ustaleń faktycznych, przy czym swoje stanowisko przekonująco uzasadni, po uprzedniej dokonanej swobodnej ocenie dowodów, zgromadzonych w sposób zupełny. Należy zwrócić także uwagę na inne jeszcze uchybienie przepisom postepowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim trzeba wskazać, że Prezydent Miasta R. dnia [...] czerwca 2014 r. wydał dwie decyzje nr [...] oraz nr [...]. Odwołania od tych decyzji zostały wniesione przez M. M.. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. winno prowadzić dwa odrębne postępowania odwoławcze i wydać dwa oddzielne rozstrzygnięcia. Natomiast w przypadku uznania przez ten organ, że zachodzą podstawy do połączenia postępowań, należało wydać stosowne postanowienie w tej kwestii, zgodnie z przepisem art. 161 § 2 Ordynacji podatkowej. Należało zatem uznać, że brak było podstaw do wydania jednej decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 i 2014 r. W aktach sprawy brak jest postanowienia o połączeniu tych postępowań. Z przedstawionych powodów należało uznać, że brak było podstaw do wydania jednej decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2013 i 2014 r. Ponadto niezrozumiałe jest stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym zasadne jest opodatkowanie budynku w części jako budynku garażowego a w pozostałej części jako budynku gospodarczego korzystającego ze zwolnienia. Podkreślić tutaj trzeba, że w taki sposób budynek został opodatkowany jedynie za miesiące od stycznia do września 2013 r. Zaznaczenia także tutaj wymaga, że inny sposób opodatkowania spornego budynku za 2013 i 2014 r. jest niezrozumiały jeżeli się zważy, że jedyną zmianą jaka zaszła w stosunku do tego budynku jest to, że budynek ten od 16 września 2013 r. został wpisany w ewidencji gruntów i budynków jako "inny niemieszkalny" a do tej daty figurował jako "transportu i łączności". Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 121 § 1 art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zakresie i w sposób, jak to wyżej w uzasadnieniu przedstawiono, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W związku z tym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją decyzje organu I instancji, orzekł po myśli art. 152 p.p.s.a. o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do chwili uprawomocnienia się wyroku oraz o kosztach postępowania sądowego (art. 200 p.p.s.a.), przy czym koszty te ograniczyły się do równowartości kwoty uiszczonego wpisu od skargi (100zł). Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy wezmą pod uwagę wskazane uchybienia, a także podany przez Sąd sposób dokonania ustaleń faktycznych, niezbędnych dla oceny ewentualnego zastosowania uchwały z 2008 r. w zakresie zwolnienia od podatku od nieruchomości budynków gospodarczych lub ich części.