I SA/Rz 692/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 7 października 2016 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" sp. z o.o.z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi 1. J.R. 2. "A" S.A. z siedzibą w G. 3. "A" sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2016 nr [...] w przedmiocie powstania długu celnego w przywozie postanawia oddalić wniosek . W skardze na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej "A" sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej zwaną spółką/skarżącą) wniosła także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.), na wypadek gdyby organ nie uwzględnił przedmiotowego wniosku, argumentując ów wniosek niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody i mogącymi powstać trudnymi do odwrócenia skutkami, wynikającymi z faktu, że spółka jako dłużnik solidarny może zostać zobowiązana do zapłaty całej kwoty podatku od towarów i usług w imporcie, która wynosi 212259,00 zł i stanowi blisko połowę aktywów spółki (co wynika z bilansu na koniec 2015 r.). Obowiązek zapłaty tak wysokiej kwoty zobowiązania, zdaniem spółki, sparaliżuje jej działalność i będzie skutkować zaprzestaniem jej działalności, a to z kolei spowoduje, że pracownicy spółki pozostaną bez pracy. Dla uprawdopodobnienia takiej sytuacji spółka załączyła bilans i rachunek zysków i strat za 2015 r. Spółka uzupełniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pismami z dnia 26 września i 4 października 2016 r. (w tym miejscu dodać należy, iż postanowieniem z dnia 6 września 2016 r. nr 400000-IPCR.450.40.2016.ZC organ administracyjny odmówił wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji) przedłożyła bilans i rachunek zysków i strat za 2014 r. oraz spory plik dokumentacji w postaci kserokopii, dotyczący działalności spółki, tj. umowy o organizowanie prac interwencyjnych (łącznie 4 osoby bezrobotne), dokumenty potwierdzające lokalną działalność społeczną, postanowienia o zajęciu wprowadzonych na obszar celny WE towarów, wszczęciu postępowania celnego, decyzji wymiarowych, potwierdzenia złożenia zabezpieczenia przez spółkę i decyzji o umorzeniu z urzędu postępowania wymiarowego. W obszernym uzasadnieniu tegoż uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spółka powtórzyła powoływaną już uprzednio argumentację zaznaczając, że z racji formy organizacyjnoprawnej prowadzenia działalności gospodarczej (spółka prawa handlowego) sprawozdania finansowe są podstawowymi dokumentami obrazującymi sytuację finansową spółki i te wskazują na trudną sytuację finansową, uściślając że wysokie przychody nie świadczą o możliwości uiszczenia tak wysokiego podatku; koszty uzyskania tego przychodu były wysokie i w rezultacie spółka wygenerowała stratę. Skarżąca zwróciła szczególną uwagę na strukturę zatrudnienia pracowników w aspekcie rynku pracy i trudności w znalezieniu zatrudnienia przez tych pracowników w sytuacji jej kłopotów finansowych i ewentualnego zaprzestania działalności gospodarczej, zaznaczyła swój udział we wspieraniu finansowym lokalnych inicjatyw społecznych. Spółka wskazała także na nieuzasadnione działania organu administracyjnego przeprowadzone w stosunku do niej w 2015 r., czego dowodem ma być ww. przedłożona do wniosku dokumentacja. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, dlatego obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Tego rodzaju twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, w Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188). W sytuacji gdy chodzi o orzeczenie rodzące obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej wręcz koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia w tej konkretnej rozpatrywanej sprawie. Podkreślić należy, że udzielenie ochrony tymczasowej uzależnione jest od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków. Ocena ta wymaga natomiast dla swej miarodajności dysponowania przez sąd nie tylko wiedzą na temat tego, jaka kwota jest dochodzona, ale przede wszystkim konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy, i poparcia ich przez stronę dowodami w postaci dokumentów źródłowych. Dopiero bowiem ich konfrontacja np. z wysokością określonego zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowego może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższych rozważań skarżąca spółka powinna była przedstawić pełną, a przede wszystkim aktualną sytuację majątkową i finansową. Tymczasem spółka powołując się na przesłanki wstrzymania wykonania decyzji przedkłada dokumenty finansowe dotyczące stosunkowo odległego czasowo okresu, bo roku 2014 i 2015, gdy na chwilę rozpoznawania wniosku upłynęły III kwartały 2016 r. Liczna opisana powyżej, dołączona do wniosku dokumentacja dotycząca spółki nie jest taką, która zweryfikowałaby faktycznie informacje o spółce w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka powinna co najmniej przedłożyć rozliczenia dotyczące bieżącego roku, aktualne wyciągi z posiadanych rachunków bankowych, nie zaś cofać się i wskazywać na trudną sytuację finansową odnotowywaną również w 2014 r. Organ podatkowy odmawiając spółce wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji wskazał kierunek jaki powinna obrać spółka by wykazać te przesłanki, podnosząc w uzasadnieniu postanowienia, że wniosek nie zawiera informacji wskazujących na aktualne możliwości płatnicze. Wniosek bowiem kierowany w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. jest ponownym rozpatrzeniem kwestii wpadkowej, zatem możliwe jest przedstawiane skutecznie nowej argumentacji i nowego materiału dowodowego, mającego wspierać bezpośrednio wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W ocenie Sądu, przedłożone nowe dokumenty nie wskazują na wypełnienie przez spółkę przesłanek ustawowych instytucji wstrzymania wykonania; zaangażowanie spółki w działalność społeczną i wspieranie finansowe instytucji lokalnych, choć zasługuje na pochwałę, nie świadczy o złej sytuacji finansowej, a wręcz odwrotnie – takie zaangażowanie jest możliwe w sytuacji nadwyżki środków pieniężnych ponad koszty prowadzonej działalności. Zauważyć należy także w sprawie, że zatrudnianie osób bezrobotnych w ramach prac interwencyjnych, na co szczególnie zwraca uwagę spółka we wniosku, domagając się wstrzymania wykonania, wiąże się z pewnymi korzyściami dla pracodawcy, tj. refundacją przez Urząd Pracy części kosztów poniesionych na wynagrodzenia i na składki na ubezpieczenie społeczne, obniżając w ten sposób koszty pracy, a w praktyce wydatki pracodawcy, przez co polepsza się w jakiś sposób sytuację finansową podmiotu zatrudniającego tego rodzaju pracowników. Argumentację spółki odnośnie przesłanek wstrzymania, nie może w żadnym wypadku wspierać dokumentacja dotycząca przeprowadzonej w spółce kontroli organu celnego, w wyniku której ostatecznie nie odnotowano nieprawidłowości w rozliczeniach spółki. Jedynie pełna i aktualna sytuacja finansowa pozwalałaby Sądowi zweryfikować informacje podane przez spółkę o jej złej sytuacji, w której ewentualne wykonanie decyzji zaszkodziłoby w stopniu o jakim mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., a takich - zdaniem Sądu- w rozpoznawanej sprawie jest brak. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 orzekł jak w sentencji postanowienia.