I SA/Rz 696/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C.M. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne - postanawia - przyznać prawo pomocy i ustanowić dla skarżącego adwokata. C.M. w sprawie ze skargi opisanej w sentencji postanowienia zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na urzędowym formularzu PPF, o ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu obszernie opisał swoją drogę zawodową, podkreślając również, że obecnie z uwagi na stan zdrowia i wiek (72 lata) nie jest w stanie pracować, ponosi także wydatki na ratowanie zdrowia. Skarżący podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Oboje małżonkowie są emerytami - żona pobiera 630 zł "emerytury rolniczej", skarżący - 1350 zł (kwoty brutto). Jedynym majątkiem małżonków pozostaje mieszkanie o pow. 62 m-. Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje: Skarżący ubiega się o zastosowanie w jego sprawie instytucji prawa pomocy, uregulowanej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w skrócie zwanej dalej P.p.s.a., w postaci ustanowienia adwokata (art. 246 § 1 pkt 2). Na wstępie zaznaczenia wymaga, że w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy w rozpoznawanej sprawie wzięto pod ocenę nie tylko sam wniosek, ale także akta administracyjne, które - z uwagi na przedmiot sprawy, tj. odmowę zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległych składek na ubezpieczenie społeczne - obrazują szczegółowo sytuację majątkową skarżącego. Z tego powodu wniosek skarżącego nie budzi wątpliwości i nie istnieje konieczność podjęcia czynności mających na celu uzyskanie pewności co do istnienia bądź nieistnienia przesłanek prawa pomocy. Poddając ocenie przedmiotowy wniosek należy uznać, iż zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący posiada ograniczone środki pieniężne pochodzące z pobieranego świadczenia emerytalnego, które w połączeniu z dochodami żony zaspokajają podstawowe i najpilniejsze potrzeby życiowe ich wspólnego gospodarstwa domowego. O stanie finansów rodziny świadczy choćby to, że jednorazowe wydatkowanie dopłaty za centralne ogrzewanie (1.310,50 zł za 2008 r.) przekracza jej możliwości finansowe dlatego jak wynika z akt, zapłata została rozłożona na 8 rat, z terminem spłaty do końca 2009 r. Wysokość dochodów i całokształt sytuacji majątkowej prowadzi rozpoznającego wniosek do konkluzji, iż skarżący nie będzie w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia adwokata z wyboru (jego udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym staje się konieczny w sytuacji, gdy strona dąży do wniesienia środka odwoławczego- skargi kasacyjnej- a na takim etapie pozostaje sprawa skarżącego). Nie poprawia tego stanu rzeczy fakt, że skarżący z mocy prawa nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w zawisłej przed sądem sprawie, a to zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. e P.p.s.a. Mając na względzie przytoczone okoliczności, na postawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 262 P.p.s.a., art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.