I SA/Rz 697/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Włoch po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.L. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2008r. nr [...] [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku akcyzowym i umorzenia odsetek postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w sentencji wydanego w sprawie postanowienia z dnia 8 czerwca 2009r o sprostowaniu wydanego w sprawie wyroku z dnia 5 lutego 2009r. w ten sposób, iż w miejsce błędnie wpisanych numerów i dat decyzji Naczelnika Urzędu Celnego jako decyzje z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] oraz [...]. wpisać poprawnie decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2008r. nr [...] oraz [...]. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W sentencji wyroku z dnia [...] lutego 2009r., którym Sąd uwzględnił skargę M.L. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2008r. nr [...] oraz nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku akcyzowym i umorzenia odsetek, błędnie wpisano datę uchylonych decyzji Naczelnika Urzędu Celnego jako decyzje z dnia [...] marca 2007r. podczas gdy decyzje te zapadły [...] marca 2008r. W postanowieniu o sprostowaniu z dnia 8 czerwca 2009r. zgodnie z wnioskiem Dyrektora Izby Celnej błędnie wpisano jako uchylone decyzje Naczelnika Urzędu Celnego decyzje z dnia [...] listopada 2007r. nr [....] oraz [...] podczas gdy należało jedynie sprostować datę uchylonych decyzji. Przedmiotowa wadliwość nosi znamiona oczywistej omyłki pisarskiej. Zgodnie z art. 156 § 1 oraz art. 159 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej P.p.s.a. Sąd może z urzędu oraz na wniosek strony sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jak stanowi § 2 powołanego wyżej art. 156 P.p.s.a. sprostowanie Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 159 i 156 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.