I SA/Rz 7/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku A. R. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj 2008 r. oraz określenia nadpłaty w podatku VAT. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w R. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. określającą A. R. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2008 r. w kwocie 327 zł. oraz nadpłatę w podatku od towarów i usług w kwocie 227,00 zł podczas gdy w deklaracji za wymieniony okres A. R. wskazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym jak i kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy 0 zł, zaś kwotę podlegająca wpłacie do Urzędu Skarbowego – 227 zł. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazał, iż natychmiastowe wykonanie tej decyzji jak również decyzji, które zapadły w wyniku równolegle toczących się postępowań skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami i koniecznością likwidacji firmy. W chwili obecnej w związku z trudnościami związanymi z tymi postępowaniami był zmuszony do zlikwidowania jednego punktu handlowego, uruchomienie zaś procedury wykonawczej spowoduje konieczność zwolnień pracowniczych i pozbawienie firmy możliwości funkcjonowania na rynku. Wskazał ponadto, że wstrzymanie wykonania decyzji nie kłóci się z interesem publicznym a ponadto istnieje uzasadnione przypuszczenie, że w toczącym się postępowaniu jego "racje zostaną należycie rozpatrzone". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W postępowaniu administracyjnym decyzja wydana przez organ II instancji jest decyzją ostateczną a co za tym idzie wykonalną. Co do zasady wykonania takiej decyzji nie wstrzymuje również wniesienie od tej decyzji skargi do sądu administracyjnego. Sąd jednak na uzasadnione żądanie strony może wykonanie takiej decyzji wstrzymać do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – powoływanej dalej jako P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek zabezpieczający przed negatywnymi skutkami decyzji, na wypadek jej uchylenia przez Sąd, nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Innymi słowy to nie zasadność skargi decyduje o wstrzymaniu wykonania decyzji a jedynie wykazanie przez stronę prawdopodobieństwa wystąpienia skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z powyższym przypuszczenia skarżącego odnośnie "należytego rozpoznania jego racji" nie miały wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie skarżący domaga się ochrony tymczasowej w stosunku do decyzji określającej nadwyżkę w podatku od towarów i usług jak też kwotę nadpłaty. W sytuacji gdy podatnik zadeklarował kwotę nadwyżki do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł, decyzja stanowi poprawę jego sytuacji. Wynik finansowy działalności gospodarczej został określony dodatnio, do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy została wskazana kwota 372 zł., a ponadto organ stwierdził również nadpłatę w wysokości 227 zł. Nie wnikając zatem w istotę sporu stwierdzić należy, że wykonanie decyzji nie pogorszy lecz w tym konkretnym przypadku poprawi sytuację skarżącego, zatem wniosek o wstrzymanie jej wykonania jest bezzasadny. Bez wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie pozostaje fakt, że A. R. skarży wszystkie decyzje wymiarowe w podatku od towarów i usług za 2008 i 2009 r. Okoliczność ta mogłaby zostać wzięta pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymania wykonania decyzji określających zobowiązanie podatkowe. O ile bowiem określenie podatku za jeden okres nie będzie jeszcze stanowiło dolegliwości, której poniesienie mogłoby spowodować niebezpieczeństwo znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, o tyle suma tych zobowiązań za wszystkie okresy stan taki wywoła. Podstawą zawieszenia mocy nie może być także fakt, że decyzja została wydana w wyniku wszczętej przez organ kontroli podatkowej, podczas której ustalono nieprawidłowości prowadzonej przez podatnika ewidencji zakupu towarów handlowych i tworzy w związku z tym stan prawny nieakceptowany przez podatnika. To odczucie krzywdy nie stanowi jednak realnego zagrożenia, przez co brak jest podstaw do wstrzymania wykonania tej decyzji. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.