I SA/Rz 7/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2013 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku Z.P.H.U. s.c. "A", o przyznanie jej prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) listopada 2012 r., nr (...)., w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku akcyzowym oraz odsetek za zwłokę - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. Z.P.H.U. s.c. "A" – zwana dalej spółką – wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie majątkowym i dochodach, złożonym na urzędowym formularzu PPPr, podała, że wartość jej środków trwałych (według bilansu za ostatni rok obrotowy), wynosi 1 600 000 zł, podkreślając jednocześnie, że za ostatni rok obrotowy nie odnotowała żadnych zysków ani strat, gdyż faktycznie nie prowadzi działalności gospodarczej. Skarżąca zaznaczyła ponadto w złożonym oświadczeniu, że wartość jej wszystkich zobowiązań oscyluje wokół kwoty 1 600 000 zł. W uzasadnieniu wniosku przytoczono również szereg okoliczności dotyczących sytuacji materialnej i rodzinnej wspólników spółki. Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 7 stycznia 2013 r., wynosi 500 zł. Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej prawa pomocy w zakresie częściowym może nastąpić, gdy wykaże ona że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Przyznanie tego prawa pozostawione zostało jednak uznaniu sądu, lub referendarza rozpoznającego taki wniosek, albowiem nawet w sytuacji wykazania braku środków, o których mowa w art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., ustawodawca nie przesądza, że prawo pomocy powinno być jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej przyznane. W niniejszym przypadku spółka domagając się przyznania prawa pomocy zadeklarowała, że dysponuje majątkiem, którego wartość oszacowała na kwotę 1 600 000 zł. Zestawienie tej wartości z wysokością wpisu w przedmiotowej sprawie, który wynosi 500 zł, nie pozwala na stwierdzenie, że spółka nie posiada dostatecznych środków na pokrycie kosztów sądowych, związanych z niniejszą sprawą, mając na uwadze nawet to, że wartość jej zobowiązań jest zbliżona do wartości posiadanego majątku. Niezależnie jednak od powyższego, w tym miejscu należy stwierdzić, że gdyby nawet przyjąć, że spółka nie dysponuje majątkiem, który może stanowić zabezpieczenie pokrycia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, to trudno doszukać się uzasadnienia przerzucania tychże kosztów na podatników, przez co należy rozumieć pokrycie ich ze środków publicznych, mając na uwadze zwłaszcza to, że celem działalności spółki jest prowadzenie działalności gospodarczej i mimo jej zawieszenia, wolą wspólników jest jej dalsze istnienie. W takiej sytuacji to wspólnicy powinni więc zapewnić środki na funkcjonowanie spółki, między innymi także pokryć koszty jej udziału w postępowaniach sądowych. Odnosząc się natomiast do szeroko przytaczanych w oświadczeniu okoliczności dotyczących sytuacji majątkowej wspólników spółki podkreślić należy, że w przypadku wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonego przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, badaniu podlega jedynie sytuacja majątkowa samej spółki, a nie jej wspólników, dlatego też okoliczności bezpośrednio z nimi związane nie mogą decydować o zasadności wniosku. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., w związku z w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.