I SA/Rz 7/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2017 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku A. Z. o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi A. Z. i K. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) listopada 2016 r., nr (...), w przedmiocie określenia skarżącym zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. - postanawia – odmówić przyznania skarżącej prawa pomocy. Skarżąca wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie. Ze złożonego przez nią oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że pozostaje ona we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem i dwójką małoletnich dzieci. Źródłem utrzymania rodziny jest dochód uzyskiwany przez męża skarżącej z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej oraz z wynagrodzenie za pracę, z których to tytułów uzyskuje on łącznie 3 000 zł netto miesięcznie (1 600 zł tytułem wynagrodzenia, a 2 000 z działalności). Przedstawiając składniki zgromadzonego majątku skarżąca wymieniła następujące przedmioty: dom o pow. 140 m2 i wartości 200 000 zł, samochód Rover 75, o wartości 10 000 zł, samochód Iveco, o wartości 25 000 zł, drugi samochód Iveco, o wartości 25 000 zł, samochód Ford, o wartości 25 000 zł, samochód Man o wartości 45 000 zł, samochód VW Transporter o wartości 10 000 zł oraz wózek widłowy, o wartości 5 000 zł. Jeżeli chodzi o bieżące wydatki, to w oświadczeniu podano, że ich miesięczna suma, obejmująca koszty utrzymania domu, opłaty za media, a także pozostałe wydatki, w tym te, ponoszone na utrzymanie samochodu, wynoszą 3 000 zł. Przedstawiając listę zobowiązań skarżąca podała, że obejmują one: kredyty inwestycyjne w wysokości po 100 000 zł każdy, kredyt obrotowy w kwocie 200 000 zł i kredyt w wysokości 500 000 zł. Raty z tytułu kredytów inwestycyjnych wynoszą po 2 500 zł, a rata ostatniego kredytu 5 000 zł. W związku z niepełnym charakterem oświadczenia skarżącej, zarządzeniem z dnia 20 lutego 2017 r., wezwano ją do złożenia dodatkowego oświadczenia, między innymi poprzez udokumentowanie ponoszonych wydatków bytowych, podanie statusu zawodowego, przedłożenie kopii deklaracji VAT, złożonych przez jej męża za trzy ostatnie okresy rozliczeniowe, a także wskazanie źródła finansowania spłaty kredytów. W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie skarżąca przedłożyła, oprócz wyciągu z konta, dokumenty dotyczące zaciągniętych kredytów, a także powtórzyła wcześniej przytoczone informacje o ponoszonych dochodach, których jednak nie udokumentowała podkreślając, że nie posiada stosownych dokumentów. W pozostałym zakresie skarżąca nie ustosunkowała się do skierowanego do niej wezwania. Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 2 242 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika z zacytowanego wyżej przepisu prawo pomocy może zostać przyznane osobie, która wykaże, że pokrycie przez nią kosztów postępowania musiałoby się w jej przypadku odbyć kosztem jej własnego utrzymania lub utrzymania osób najbliższych. Ciężar wykazania przedmiotowych okoliczności każdorazowo obciąża wnioskodawcę, który winien tego dokonać poprzez złożenie, na urzędowym formularzu, pełnego jasnego i wiarygodnego oświadczenia, a na wezwanie, także dodatkowego oświadczenia i odpowiednich dokumentów źródłowych, wyjaśniających wszelkie wątpliwości i rozbieżności. W przedmiotowej sprawie skarżąca złożyła niepełne i niejasne oświadczenie na urzędowym formularzu, albowiem nie zawierało ono informacji odnośnie jej statusu zawodowego, struktury ponoszonych wydatków, źródeł finansowania zobowiązań. W związku z tym wezwano skarżącą do uzupełnienia tych braków oraz potwierdzenia ich stosownymi dokumentami źródłowymi. Ustosunkowując się jednak do przedmiotowego wezwania skarżąca jedynie częściowo uzupełniła dane, o które była wzywana, gdyż nie udokumentowała w jakikolwiek sposób ponoszonych wydatków, nie przedłożyła kopii deklaracji VAT, nie wyjaśniła swojego statusu zawodowego, nie podała czy pobiera świadczenie wychowawcze na dzieci oraz z czego spłaca wraz z mężem zaciągnięte kredyty. W tej sytuacji nie sposób jest uznać, że wykazała ona spełnienie przez siebie przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., co musi skutkować odmownym załatwieniem jej wniosku. Niezależnie jednak od powyższego dodać też należy, że oświadczenia skarżącej, niepełne i niejasne, są również niewiarygodne, albowiem podana w nich wysokość ponoszonych wydatków bytowych oraz wydatków na spłatę kredytów znacznie przewyższa kwotę deklarowanych dochodów. Tak więc, wobec niewyjaśnienia źródła finansowania przedmiotowej różnicy, przyjąć należy, że skarżąca i jej mąż posiadają dodatkowe źródło dochodów, którego nie ujawnili. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.