I SA/Rz 701/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO (del.) Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 10 września 2012 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości "A" sp. z o.o., z siedzibą w L., w upadłości likwidacyjnej, na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) czerwca 2012 r., nr (...), w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za styczeń 2006r., w związku z wnioskiem Syndyka o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych - postanawia - oddalić wniosek. Syndyk Masy Upadłości "A" sp. z o.o., z siedzibą w L., w upadłości likwidacyjnej – zwany dalej: Syndykiem - złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych. W złożonym, na urzędowym formularzu PPPr, oświadczeniu o stanie majątkowym i dochodach podał, że upadłość spółki została ogłoszona postanowieniem Sądu Rejonowego w R. z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. [...], jednakże sędzia komisarz wyraził zgodę na dalsze prowadzenie działalności gospodarczej w oparciu o majątek upadłej spółki. Zezwolenie to zostało wydane do dnia 8 listopada 2012 r W oświadczeniu podano także, że wartość kapitału zakładowego upadłej spółki wynosi 732 630,28 zł, a wartość jej środków trwałych - według bilansu na dzień ogłoszenia upadłości - 4 463 955,95 zł. Na koncie bankowym spółki, na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy pozostawało 220 190,95 zł, zaś suma zgłoszonych w postępowaniu upadłościowym wierzytelności wyniosła około 10 000 000 zł. Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 7 sierpnia 2012 r., wynosi 692 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2, w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie prawnej w zakresie częściowym może nastąpić, gdy wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Z powołanego przepisu wynika więc, że rozpatrując wniosek osoby prawnej najpierw należy zbadać czy faktycznie nie dysponuje ona środkami na pokrycie kosztów związanych z zawisłą przed sądem sprawą, gdyż tylko w takiej sytuacji sąd może, w ramach przyznanego mu uznania, zadecydować ewentualnie o zastosowaniu instytucji prawa pomocy. Wykazanie braku środków na pokrycie kosztów postępowania jest więc warunkiem sine qua non przyznania ulgi w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Mając na uwadze okoliczności wynikające ze złożonego przez Syndyka wniosku nie sposób stwierdzić, że nie dysponuje on środkami na pokrycie kosztów sądowych związanych z zawisłą przed Sądem sprawą, gdyż saldo konta bankowego upadłej spółki wielokrotnie przekracza wysokości wpisu od skargi. Oprócz tego w skład masy upadłości wchodzą środki trwałe w wartości których wydatki te również znajdują pełne i wielokrotne pokrycie. W tej sytuacji sformułowane we wniosku twierdzenia o braku możliwości uiszczenia kosztów sądowych nie znajdują pokrycia w rzeczywistości. Oceny tej nie zmienia wielkość sumy wszystkich wierzytelności zgłoszonych w postępowaniu upadłościowym, gdyż rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy sąd bada rzeczywiste możliwości finansowe podmiotu o nie występującego, w chwili złożenia tego wniosku, a nie kwestie związane z podziałem funduszów masy upadłości w postępowaniu upadłościowym. Upadła spółka nadal prowadzi bowiem działalność gospodarczą, a koszty związane z przedmiotowym postępowaniem sądowoadministracyjnym stanowią część jej bieżących wydatków, na których pokrycie posiada ona wystarczające środki. Niezależnie od powyższego, wydatki te, jako związane z zarządem masy upadłości (art. 230 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe i naprawcze – Dz. U. Nr 175, poz. 1361, ze zm.) zaliczają się do kosztów postępowania upadłościowego, które podlegają zaspokojeniu w pierwszej kolejności. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.