I SA/Rz 703/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: S.W.S.A. Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku R. K. i J. Ł. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności R. K. i J. Ł. za zaległości podatkowe spółki cywilnej ZPHU T. – T. z tytułu zobowiązania w podatku akcyzowym za sierpień 2005 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji 1 Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] kwietnia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności R. K. i J. Ł. za zaległości podatkowe prowadzonej przez nich spółki cywilnej, z tytułu zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc sierpień 2005 r., w kwocie 15.352,00 zł. wraz z odsetkami w kwocie 1.203,00 zł. oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 185,70 zł. W skardze na powyższą decyzję R. K. i J. Ł. zawarli wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że wszczęcie i prowadzenie w stosunku do nich egzekucji spowodować może powstanie niepowetowanych strat w związku z "dramatyczną" sytuacją majątkową ich rodzin. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W postępowaniu administracyjnym decyzja wydana przez organ II instancji jest decyzją ostateczną a co za tym idzie nadającą się do wykonania. Co do zasady wykonania takiej decyzji nie wstrzymuje również wniesienie od tej decyzji skargi do sądu administracyjnego. Sąd jednak na uzasadnione żądanie strony może wykonanie takiej decyzji wstrzymać do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – powoływanej dalej jako P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. Nie wystarczy przy tym powtórzenie treści przepisu, stanowiącego podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Użyte w tym przepisie sformułowania, tzw. pojęcia nieostre: " niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody", "trudne do odwrócenia skutki", zostały poddane kontroli sądu, który dokonując oceny okoliczności przedstawionych przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, bada czy mieszczą się one w zakresie użytych przez ustawodawcę pojęć. Inaczej mówiąc zadaniem strony jest wskazać okoliczności, które jej zdaniem przemawiają za wstrzymaniem wykonania decyzji, a zadaniem sądu ocenić czy okoliczności te mogą w istocie doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń, okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Zaznaczyć przy tym należy, że orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania oderwane jest od oceny zasadności skargi i sprowadza się do badania czy wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia doprowadzi do sytuacji opisanej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ma charakter ochrony tymczasowej, na czas toczącego się postępowania sądowego, celem zapobieżenia nieodwracalnym skutkom niezgodnych z prawem decyzji administracyjnych. W niniejszej sprawie skarżący ograniczyli się jedynie do wskazania, że wykonanie decyzji może spowodować powstanie niepowetowanych strat po ich stronie, co z kolei związane jest z "tragiczną" sytuacją materialną ich rodzin. Tak sformułowany wniosek nie czyni zadość przedstawionym na wstępie wymogom. Jest w rzeczywistości powtórzeniem treści przepisu. Skarżący nie przedstawili żadnych argumentów, które pozwoliłyby Sądowi na zweryfikowanie dokonanej przez nich oceny sytuacji majątkowej. Takiej weryfikacji Sąd nie mógł również dokonać na podstawie zalegających w aktach dokumentów, które nie zawierały tego rodzaju informacji. Także toczące się przed tutejszym Sądem postępowanie w sprawie prawa pomocy, w którym takie informacje mogłyby się znaleźć, zakończyło się pozostawieniem wniosków bez rozpoznania, ze względu na nieuzupełnienia braków formalnych. W takiej sytuacji należy przyjąć, że skarżący nie wykazali, iż wykonanie decyzji spowoduje powstanie okoliczności o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a, co mając na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.