I SA/Rz 707/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2018 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. G., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) lipca 2017 r., nr (...), w przedmiocie uznania zarzutów skarżącej za nieuzasadnione - postanawia – odrzucić skargę. S. G., zwana dalej skarżącą, w związku z prowadzonym wobec niej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowaniem egzekucyjnym, w dniu 3 stycznia 2017 r., wniosła zarzuty dotyczące tego postępowania. W tej sytuacji organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela egzekwowanej należności – Wójta Gminy, o zajęcie stanowiska w przedmiocie tych zarzutów. Wójt Gminy, postanowieniem z dnia (...) stycznia 2017 r., uznał zarzuty skarżącej za niezasadne. Zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na opisane wyżej postanowienie Wójta Gminy wniosła skarżąca, domagając się jego zmiany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 27 lipca 2017 r., utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Wójta Gminy C., podzielając wyrażone w nim stanowisko organu I instancji. W treści przedmiotowego postanowienia organ odwoławczy zawarł pouczenie, że jest ono ostateczne, jednakże przysługuje od niego skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, którą należy wnieść za jego pośrednictwem, w terminie 30 dni, od dnia doręczenia tego postanowienia. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostało doręczone skarżącej 5 września 2017 r., a 3 października 2017 r. wniosła ona skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na to rozstrzygnięcie, kwestionując jego legalność, a w konsekwencji domagając się jego uchylenia, bądź zmiany. Samorządowe Kolegium Odwoławczego, w odpowiedzi na skargę, wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, co do niezasadności zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione w tym czasie do orzekania w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służyło zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658, zwanej dalej ustawa nowelizującą), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W tym miejscu należy też zaznaczyć, że art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, iż wskazane regulacje P.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015 r., nastąpiło to bowiem wraz z wniesieniem skargi, tj. 3 października 2017 r., tak więc zastosowanie do niego znajdzie art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a., w brzmieniu po nowelizacji (obecnie obowiązującym), zgodnie z którym skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zaskarżone w niniejszym przypadku postanowienie dotyczy właśnie stanowiska wierzyciela, odnośnie zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu, z tego więc względu skarga wniesiona na to rozstrzygnięcie nie podlega kognicji Sądu i jako taka winna zostać odrzucona, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w myśl którego sąd odrzuci skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na marginesie niniejszych rozważań dodać należy, że błędne pouczenie skarżącej o przysługującej jej skardze do sądu, nie kreuje po jej stronie takiego uprawnienia. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., odrzucił skargę wniesiona w niniejszej sprawie.