I SA/Rz 708/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ WSA Grzegorz Panek Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 października 2014r. sprawy ze skargi Z. N. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 rok - oddala skargę - I SA/Rz 708/14 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2014r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania Z. N. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013r. wysokości 32.443,52 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, że w dniu 22 kwietnia 2013r. Z. N. złożył do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, w którym zadeklarował działki rolne o łącznej powierzchni 41,04 w tym działkę rolną A położoną na działkach ewidencyjnych nr 1 i nr 615 o powierzchni 27,70 ha, działkę rolną B położoną na działce ewidencyjnej nr 3 o powierzchni 12,30 ha, działkę rolną C położoną na działce ewidencyjnej nr 624 o powierzchni 0,73 ha oraz działkę rolną D położoną na działce ewidencyjnej nr 1062 o powierzchni 0,31 ha. Do wniosku dołączono załączniki graficzne z zaznaczeniem granic działek rolnych w ramach zadeklarowanych działek ewidencyjnych. W dniach 14 - 15 listopada 2013r. w gospodarstwie Z. N. została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni, która potwierdziła powierzchnię użytkowaną w celu rolniczym w przypadku działek rolnych A, C i D, natomiast w przypadku działki rolnej B stwierdzono, iż jej powierzchnia jest większa od powierzchni zadeklarowanej o 0,48 ha i wynosi 12,78 ha. W tych samych dniach w gospodarstwie strony przeprowadzono kontrolę na miejscu w zakresie wzajemnej zgodności, podczas której stwierdzono: brak koszenia na powierzchni 2,79 ha działki rolnej A oraz brak zebrania pokosu na powierzchni 22,17 ha, brak zebrania pokosu na powierzchni 10,67 ha działki rolnej B oraz brak koszenia na powierzchni 0,48 ha działki rolnej C. Następnie, w dniu 2 grudnia 2013r. w gospodarstwie strony została przeprowadzona kontrola rolnośrodowiskowa obejmująca spełnienie wymogów programu rolnośrodowiskowego, podczas której stwierdzono dokoszenie działki rolnej A, brak zebrania pokosu na działkach A i B oraz dokoszenie po terminie działki rolnej C. Z. N. był obecny podczas kontroli, jednakże odmówił podpisania protokołu z czynności kontrolnych oraz wniósł uwagi do protokołu, że nie zgadza się z ustaleniami odnośnie nie zebrania pokosu oraz niezgodności powierzchni niewykoszonych z planem rolnośrodowiskowym. Uwzględniając wyniki z przeprowadzonych kontroli, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyznał jednolitą płatność obszarową na 2013r. w wysokości 32.443,52 zł. Jednolita płatność obszarowa została przyznana do powierzchni zadeklarowanej we wniosku, a następnie pomniejszona o kwotę 628,58 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego oraz o kwotę 1003,41 zł ze względu na nieprzestrzeganie norm oraz wymogów. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Z. N. złożył odwołanie, w którym zarzucił, że w decyzji organu I instancji nie uwzględniono jego zastrzeżeń zgłoszonych w piśmie z dnia 7 kwietnia 2014r., a ponadto, że nie odniesiono się do dowodów przedstawionych przez stronę, opierając się jedynie na dokumentach załączonych do akt sprawy przez inspektorów terenowych, w tym treści raportów z czynności kontrolnych, pomijając stanowisko producenta rolnego i w ogóle nie odnosząc się do jego dowodów i twierdzeń. Odwołujący zakwestionował też ustalenia dotyczące nie przeprowadzenia koszenia i usuwania okrywy roślinnej na działce rolnej A na powierzchni 24,96 ha, na działce rolnej B na powierzchni 10,67 ha i na działce rolnej C na powierzchni 0,48 ha, jako oparte na nieudolnej kontroli. Szkice pomiarów wykonanych podczas kontroli nie odzwierciedlają stanu faktycznego, natomiast zdjęcia wykonane podczas kontroli nie posiadają opisów. Zdaniem odwołującego się część zdjęć wykonanych podczas kontroli, rzekomo obrazujących niezebrany pokos, wcale o takim fakcie nie świadczą, natomiast na części zdjęć widoczne są obszary zbuchtowane przez dziki, które przez kontrolerów zostały potraktowane jako niezebrane siano. Ponadto, zdaniem odwołującego się, działki rolne A, B i C stanowią jedną całość, a zatem kontrola nie powinna odbywać się po granicach ewidencyjnych poszczególnych działek, lecz wg faktycznego użytkowania. Zgodnie z ewidencją gruntów zadeklarowane działki mają łącznie 47,31 ha, natomiast wniosek obejmował powierzchnię 40,73 ha. W związku z powyższym, skarżący, uznając za nierzetelne kontrole przeprowadzone w 2013 r., wniósł o ponowne przeprowadzenie kontroli na miejscu. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w prawidłowy sposób przyznał jednolitą płatność obszarową w pomniejszonej wysokości. Organ odwoławczy wskazał, że w wyniku kontroli ustalono, iż powierzchnia użytkowana w celu rolniczym w gospodarstwie strony wynosi 41,52 ha, a więc o 0,48 ha więcej niż zadeklarowano we wniosku, oraz wyjaśnił, że stosownie do art. 57 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 str. 65 ze zm.) – dalej: rozporządzenie nr 1122/2009, w przypadku wniosków o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy obszarowej, jeżeli stwierdzony obszar grupy upraw jest większy niż zadeklarowany we wniosku o przyznanie pomocy, do obliczania pomocy wykorzystuje się obszar zadeklarowany. Ponadto kontrola wykazała nieprzestrzeganie zasad wzajemnej zgodności dotyczące przestrzegania norm dobrej kultury rolnej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do § 1 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U z 2010r., Nr 39, poz. 211 ze zm.) – dalej: rozporządzenie w sprawie minimalnych norm, grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami, jeżeli, w przypadku łąk i pastwisk zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania program rolno środowiskowy, okrywa roślinna jest na nich koszona i usuwana w zakresie i terminie określonym w przepisach o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich lub są na nich wypasane zwierzęta w sezonie pastwiskowym określonym w tych przepisach. Z uwagi na zadeklarowanie działki rolnej A do pomocy rolnośrodowiskowej w ramach pakietu 4 "Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000" wariant 5.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków - Natura 2000, jej koszenie i zebranie okrywy roślinnej winno odbyć się w terminie od 1 sierpnia do 30 września (sekcja 1 ust. 2 pkt 4 lit. a załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013r., poz. 361) – dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe. Organ II instancji wskazał, że przeprowadzona w gospodarstwie producenta rolnego kontrola wykazała, że na powierzchni 2,79 ha działki rolnej A oraz na powierzchni 0,48 ha działki rolnej C nie wykonano obowiązkowego koszenia (pozostała część nieskoszona tj. 2,77 ha działki rolnej A i 0,07 ha działki rolnej C stanowi 10% powierzchni objętej programem rolnośrodowiskowym) oraz że na powierzchni 22,17 ha działki rolnej A oraz na powierzchni 10,67 ha działki rolnej B okrywa roślinna była wprawdzie skoszona, jednakże nie została przez producenta rolnego zebrana, co jest widoczne na zdjęciach wykonanych na przedmiotowej działce w dniu kontroli (widoczne pokosy). Zarówno niewykoszenie obowiązkowych części zadeklarowanych działek rolnych, jak i nie zebranie pokosu, stanowi naruszenie § 1 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia w sprawie minimalnych norm. Organ odwoławczy uznał za bezpodstawne zarzuty strony kwestionujące rzetelność przeprowadzonej w dniu 2 grudnia 2013r. kontroli na miejscu, stwierdzając, że zakres tej kontroli obejmował spełnienie przez producenta rolnego szczegółowych wymagań do wariantów programu rolnośrodowiskowego, które w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej nie mają znaczenia. Organ wskazał, że podstawą rozstrzygnięcia w sprawie są ustalenia kontroli na miejscu w zakresie wzajemnej zgodności, przeprowadzonej w dniach 14-15 listopada 2013r., których strona do momentu złożenia odwołania nie kwestionowała. W ocenie organu II instancji, powyższa kontrola została przeprowadzona prawidłowo. Wbrew twierdzeniom strony, fotografie wykonane podczas tej kontroli obrazują obszar niewykoszony działek rolnych A i C oraz niezebrany pokos na działkach rolnych A i B, co stanowi naruszenie normy N.04. Organ odwoławczy uznał za niewiarygodny dowód w postaci przedłożonej przez stronę faktury za usługę zebrania i zbalowania pokosu, z uwagi na to, że została ona wystawiona przez pełnomocnika strony J.S., a ponadto nie wskazano w niej, jakiego obszaru dotyczyło zlecenie. Dodał również, że rejestr działalności rolnośrodowiskowej, w którym wpisano daty wykonania i zebrania pokosu przed 30 września 2013r., musi być rozpatrywany łącznie z innymi dowodami w sprawie, tj. z protokołem kontroli na miejscu w zakresie wzajemnej zgodności wraz ze szkicami pomiarów oraz dokumentacją fotograficzną, które to dowody przeczą twierdzeniu rolnika oraz dokonanym przez niego wpisom w rejestrze działalności rolnośrodowiskowej. Z powyższych względów, organ II instancji stwierdził, że Z. N. nie dopełnił obowiązku wykoszenia całej koniecznej powierzchni na działkach rolnych A i C oraz nie zebrał pokosu z części powierzchni działek rolnych A i B, co skutkuje nałożeniem na niego sankcji ze względu na nieprzestrzeganie norm oraz wymogów. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo określił wysokość pomniejszenia płatności na 3% początkowej kwoty jednolitej płatności obszarowej, stosownie do art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że jednolita płatność obszarowa została pomniejszona ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego w oparciu o art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30/16 z 31 stycznia 2009r.), na mocy którego ustalono współczynnik korygujący na 2013r. w art. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 1181/2013 z dnia 19 listopada 2013r. określającego współczynnik korygujący do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2013 i uchylającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 964/2013 (Dz. Urz. UE L 313/13 z 22 listopada 2013 r.). Całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wyniosła 148,64 euro, a w przeliczeniu na złote 628,58 zł. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 10 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, przez nie uwzględnienie w zaskarżonej decyzji zastrzeżeń zgłoszonych w piśmie z dnia 7 kwietnia 2014r., organ odwoławczy stwierdził, iż pismo z powyższymi zastrzeżeniami wpłynęło do organu I instancji w dniu 10 kwietnia 2014r., tj. po wydaniu decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a zatem niemożliwym było odniesienie się do powyższych zarzutów przez organ I instancji. Zostało to uczynione natomiast przez organ odwoławczy, który przeanalizował podniesione w ww. piśmie wyjaśnienia i uwagi, a także dołączone dowody w części odnoszącej się do postępowania prowadzonego w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, natomiast wszelkie uwagi dotyczące ustaleń poczynionych podczas kontroli na miejscu w dniu 2 grudnia 2014r. w zakresie programu rolnośrodowiskowego dotyczą postępowania w sprawie tego programu i - w ocenie organu - nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Na decyzję organu II instancji Z. N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi skarżący zrzucił, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności przepisów art.7, art.77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegającym na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów. Ponadto jego zdaniem organy obu instancji naruszyły art. 73 § 1 w związku z art.67 i art. 68 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie wydając skarżącemu żądanych odpisów i dokumentów z akt sprawy oraz wprowadzając do decyzji i jej uzasadnienia oczywiste błędy. Zdaniem skarżącego, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na obiektywne zajęcie stanowiska. Wniesione przez niego odwołanie od decyzji organu I instancji nie zostało merytorycznie rozpoznane, gdyż organ odwoławczy nie rozważył zarzutów i dowodów, na co wskazuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji, stanowiące powtórzenie treści uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji oraz zawierające liczne błędy dotyczące m.in. imienia i nazwiska skarżącego, powierzchni działek oraz daty kontroli. Według skarżącego, w dniu 2 grudnia 2013r. kontrolujący nie wykonali żadnych czynności zmierzających do faktycznego ustalenia prawdy, dokonali jedynie pomiaru powierzchni niewykoszonej i sugerowali, aby podpisał protokół sporządzony w dniu 15 listopada 2013r. Skarżący zakwestionował ustalenia kontroli stwierdzające, że nie przeprowadził koszenia i nie usunął okrywy roślinnej na działce rolnej A na powierzchni 24,96 ha, na działce rolnej B na powierzchni 10,67 ha i działce rolnej C na powierzchni 0,48 ha. Zdaniem skarżącego, kontrole w dniach 14-15 listopada 2013r. oraz w dniu 2 grudnia 2013r. zostały przeprowadzone w sposób nieprawidłowy i nie oddają stanu faktycznego. W raporcie kontroli z dnia 2 grudnia 2013r. kontrolujący nie rozpatrzyli zarzutów podniesionych przez skarżącego, co do ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach 14-15 listopada 2013r., dokonane przez nich pomiary nie były zgodne ze stanem faktycznym upraw, nie wskazano rzekomej powierzchni dokoszenia i nie wyjaśniono, co to oznacza. Skarżący nie zgodził się również z nadanymi podczas kontroli kodami nieprawidłowości: N9, N018 i N020, podnosząc, że koszenie działek odbyło się w odpowiednim terminie i miejscu, a biomasa została zebrana. Wniósł o powołanie biegłego sądowego z zakresu rolnictwa w celu ustalenia – na podstawie przedstawionej dokumentacji w aktach sprawy, w oparciu o sporządzoną dokumentację fotograficzną - czy po koszeniu została zebrana biomasa siana. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270) – dalej: P.p.s.a, kontrola zaskarżonych rozstrzygnięć dokonywana jest pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami i podstawami wskazanymi w skardze. Na wstępie należy zauważyć, że Sąd nie dopuścił do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym J. S., który, choć nie jest adwokatem, ani radcą prawnym, przedstawiał się jako pełnomocnik skarżącego. Pomimo wezwania i pouczenia o treści art.35 P.p.s.a., nie wskazał na stopień pokrewieństwa łączący go ze skarżącym, a na rozprawie w dniu 28 października 2014r. stwierdził, że nie jest ani krewnym, ani przysposobionym skarżącego, a swoje uprawnienie do występowania w sprawie w charakterze pełnomocnika wyprowadza z tego, że jest współwłaścicielem gruntu, którego dotyczy sprawa. Powyższe okoliczności uzasadniały, w ocenie Sądu, uznanie, że J. S. nie może być pełnomocnikiem w niniejszym postępowaniu. Z tego względu Sąd uznał za bezskuteczne pisma procesowe i wnioski dowodowe składane przez J. S. w imieniu skarżącego. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja w sprawie przyznania skarżącemu - producentowi rolnemu - płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 w pomniejszonej wysokości. Powodem zmniejszenia płatności było zastosowanie współczynnika korygującego, na podstawie art.11 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30/16 z 31 stycznia 2009r.), na mocy którego ustalono współczynnik korygujący na 2013r. w art. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 1181/2013 z dnia 19 listopada 2013r. określającego współczynnik korygujący do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2013 i uchylającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 964/2013 (Dz. Urz. UE L 313/13 z 22 listopada 2013 r.), co spowodowało zmniejszenie płatności o 2,453658%. Ponadto płatności bezpośrednie zostały pomniejszone z uwagi na nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli na miejscu w zakresie wzajemnej zgodności. Organy orzekające oparły się na ustaleniach kontroli przeprowadzonej w dniach 14-15 listopada 2013r., które wskazały na uchybienia w zakresie przestrzegania norm i wymogów na działkach A, B i C. Raport z kontroli wraz z dokumentacją fotograficzną jednoznacznie stwierdza, że rolnik nie przeprowadził na łąkach i pastwiskach wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej we właściwym terminie, wynikającym z wymogów szczegółowych dla wariantu 5.1. w przypadku użytkowania kośnego trwałych użytków zielonych, tj. koszenie w terminie od 1 sierpnia do 30 września, usunięcie biomasy w terminie 2 tygodni po pokosie. Kontrola została przeprowadzona w listopadzie, a zatem w okresie pozwalającym na ustalenie, czy rolnik dochował powyższych wymogów. Czynności kontrolne przeprowadzone zostały przez upoważnionych inspektorów Biura kontroli na miejscu, utrwalone w formie raportu z kontroli wraz z dokumentacją fotograficzną i Sąd nie znalazł podstaw, aby te ustalenia zakwestionować. Wobec stwierdzenia, że rolnik pozostawił powierzchnię niekoszenia łąk większą niż wynika to z wymogów w zakresie programu rolnośrodowiskowego tj. więcej niż 5 -10% (na działkach rolnych A i C), a także nie zebrał pokosu na działkach rolnych A i B, uzasadnione było przyjęcie wystąpienia nieprawidłowości o kodzie N.04.1 i zastosowanie zmniejszenia w wysokości 3% początkowej kwoty jednolitej płatności obszarowej, zgodnie z art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że są one niezasadne. Kontrola w zakresie wzajemnej zgodności nie wymaga udziału beneficjenta, natomiast, jak wynika z akt sprawy, o wynikach kontroli został on powiadomiony, doręczono mu raport z kontroli wraz z dokumentacją fotograficzną i umożliwiono złożenie zastrzeżeń. Zastrzeżenia, co do rzetelności tej kontroli są gołosłowne, a żądanie powtórzenia kontroli nie mogło zostać uwzględnione w okolicznościach rozpoznawanej sprawy i w odniesieniu do rodzaju stwierdzonych nieprawidłowości, polegających na niewykonaniu określonych czynności w odpowiednim terminie. Powtórzenie powyższej kontroli w dniu 2 grudnia 2013r., kiedy inspektorzy przeprowadzali u beneficjenta kontrolę rolnośrodowiskową, niweczyłoby jej sens, zwłaszcza wobec stwierdzenia, że stan faktyczny na gruncie uległ zmianie po kontroli w dniach 14-15 listopada 2013r., bo jak wynika z notatki służbowej z dnia 2 grudnia 2013r. na spornych działkach nastąpiło dokoszenie – czyli wykoszenie dodatkowej powierzchni nieskoszonej, a ponadto widoczne były świeże ślady opon ciągnika. Okoliczności te wskazywały na to, że beneficjent już po kontroli wykosił dodatkową powierzchnię łąki. Brak było w tej sytuacji podstaw do dokonywania pomiaru powierzchni dokoszenia, skoro kontrola miała na celu m.in. ustalenie czy koszenie i zebranie biomasy wykonano w odpowiednim terminie. Z tych samych względów nie mogły zostać uwzględnione żądania beneficjenta przeprowadzenia dodatkowej kontroli przez innych inspektorów. Ponadto zauważyć trzeba, że płatności przyznawane są do zgłaszanych przez rolnika działek, przy czym spełnienie wymogów określa się odrębnie dla każdej działki. Z tego względu kontrolujący nie mogli dokonać pomiaru powierzchni kompleksu złożonego z dwóch lub więcej działek rolnych i w odniesieniu do łącznej powierzchni tego kompleksu określać procent powierzchni nieskoszonej i przestrzeganie innych wymagań. Należy podkreślić, że stosownie do treści art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U z 2013r., poz.173), ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które podważyłyby ustalenia kontroli na miejscu i prawidłowość wydanych decyzji. Należy wskazać, iż zawarty w skardze wniosek o powołanie biegłego na okoliczność spełnienia przez skarżącego wymogu zebrania biomasy nie mógł być uwzględniony. Sąd administracyjny co do zasady nie przeprowadza postępowania dowodowego. Przed sądem administracyjnym możliwe jest jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu (art. 106 § 3 P.p.s.a.), natomiast prowadzenie tego postępowania w innym zakresie jest niedopuszczalne. Chybiony jest zarzut braku rozpatrzenia zastrzeżeń beneficjenta do ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach 14-15 listopada 2013r., ponieważ organ I instancji odniósł się do nich w piśmie z dnia 29 stycznia 2014r. , chociaż nie uznał ich zasadności. W raporcie z kontroli z dnia 2 grudnia 2013r. nie zamieszczono zapisów odnoszących się do ustaleń istotnych dla przyznania płatności bezpośrednich, ponieważ kontrola ta miała na celu zbadanie prawidłowości realizacji programu rolnośrodowiskowego. Zarzuty błędnego określenia powierzchni działki, daty kontroli oraz wskazania jako beneficjenta innej osoby są zasadne, ale pomyłki te, zawarte w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, miały charakter zwykłych pisarskich omyłek, które zostały sprostowane w formie postanowienia. Uchybienia te świadczą o niestaranności przy sporządzaniu uzasadnienia decyzji, ale nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia. Chybione są zarzuty naruszenia art.73 § 1 w zw. z art.67 i 68 k.p.a., przez niewydanie żądanych odpisów dokumentów z akt sprawy, ponieważ z akt tych wynika, że na żądanie beneficjenta stosowne dokumenty zostały mu wydane, co potwierdził własnym podpisem na wniosku z dnia 2 kwietnia 2014r. Nietrafne są zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a., z uwagi na przeprowadzenie niepełnego i wadliwego postępowania wyjaśniającego. W ocenie Sądu, orzekające w niniejszej sprawie organy wydały decyzje zgodne z obowiązującymi przepisami. W toku postępowania organy podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zebrały materiał dowodowy oraz dokonały jego oceny w sposób nie naruszający zasady swobodnej oceny dowodów. Organy zapewniły skarżącemu możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, w tym do ustaleń dokonanych w toku kontroli na miejscu. W wydanych decyzjach wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy, a także wskazały na przepisy prawa, które miały zastosowanie i które były podstawą wydania rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, że stosownie do treści art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U z 2013r., poz.173), ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił dowodów, które podważyłyby ustalenia kontroli na miejscu i prawidłowość wydanych decyzji. Za takie dowody bowiem nie mogły zostać uznane zdjęcia wykonane przez skarżącego już po przeprowadzonej kontroli w zakresie wzajemnej zgodności. Należy wskazać, iż zawarty w skardze wniosek o powołanie biegłego sądowego z zakresu rolnictwa na okoliczność spełnienia przez skarżącego wymogu zebrania skoszonej biomasy, nie mógł być uwzględniony. Sąd administracyjny co do zasady nie przeprowadza postępowania dowodowego. Przed sądem administracyjnym możliwe jest jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu (art. 106 § 3 P.p.s.a.), natomiast prowadzenie tego postępowania w innym zakresie jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.