I SA/Rz 708/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu B. B. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 stycznia 2018r. sygn. akt I SA/Rz 708/17 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2017r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2006r. - postanawia - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie I SA/Rz 708/17 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 9 stycznia 201r., referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, po rozpoznaniu wniosku B. B. (dalej: skarżący) o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, odmówił przyznania prawa pomocy. Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia, powodem odmowy przyznania ulgi we wnioskowanym zakresie było niewykazanie przez skarżącego, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. Z uwagi na niepełny charakter złożonego oświadczenia, zarządzeniem z dnia 13 grudnia 2017r., referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia dodatkowego oświadczenia, między innymi poprzez wskazanie źródeł pozyskiwania środków na własne utrzymanie, wyjaśnienie czy skarżący korzysta z pomocy społecznej oraz czy jest zarejestrowany w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna, podanie wysokości renty uzyskiwanej przez matkę oraz ewentualnych swoich dochodów z prac dorywczych, udokumentowanie ponoszonych wydatków. Ze złożonego oświadczenia majątkowego wynikało, że skarżący mieszka z matką, jednakże skarżący nie podał ani wysokości renty matki, ani nie nadesłał kopii rachunków dowodzących wysokości wydatków domowych i nie wskazał, kto i w jakim zakresie je ponosi. Skarżący nie podał również wysokości swoich dochodów, choćby z prac dorywczych. Skarżący nie wskazał także, czy pozostając bez pracy posiada status osoby bezrobotnej, choć podał, że wyjeżdża ze znajomym do pracy za granicę. Zdaniem referendarza sądowego zaniechanie udzielenia przez skarżącego precyzyjnych wyjaśnień i dokumentów spowodowało brak możliwości dokonania rzetelnej oceny jego wniosku i w konsekwencji odmowę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego skarżący podniósł, że nie uzyskuje żadnych dochodów gdyż nie pracuje, podejmuje jedynie dorywczą pracę jeżdżąc za granicę po złom. Wskazał, że nie korzysta z opieki społecznej gdyż na potrzeby bytowe wystarczają mu dorywczo zarobione pieniądze w "różnych kwotach", z których zapłacił wpis sądowy od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 tej ustawy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Należy wskazać, że "wykazanie", o którym mowa w powołanym wyżej przepisie, następuje przede wszystkim przez złożenie, pełnego, jednoznacznego i wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a na wezwanie sądu, także dodatkowego oświadczenia, wyjaśniającego wszelkie wątpliwości i rozbieżności, jak również przez przedstawienie odpowiednich dokumentów źródłowych. Ubiegając się zatem o przyznanie prawa pomocy strona winna wskazać wszelkie okoliczności przemawiające za uwzględnieniem jej żądania. Ciężar ich wykazania spoczywa bowiem w całości na wnioskodawcy, który wywodzi z nich korzystne dla siebie skutki prawne. Mając na uwadze okoliczności wynikające ze złożonego przez skarżącego oświadczenia, a także treść i uzasadnienie zarzutów sprzeciwu stwierdzić należy, że brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Sądu, dokonana przez referendarza sądowego ocena złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz przedłożonego w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego dodatkowego oświadczenia jest prawidłowa. Nie można uznać złożonego przez skarżącego oświadczenia za pełne i rzetelne, skoro nie zawiera ono zasadniczych informacji tj. dotyczących dochodów skarżącego z prac dorywczych, dochodów jego matki, rachunków dowodzących ponoszonych wydatków domowych. Z przedstawionych względów – zdaniem Sądu – należy uznać, że skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a zatem, że spełnia on przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.