I SA/Rz 713/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2009 r. w wysokości 212 769 zł, w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji -postanawia- odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania W.H. (dalej: strona/wnioskodawca/skarżący) od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2014 r., nr [...], ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2009 r. w wysokości 212 769 zł , utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący nie jest już aktywny zawodowo, a jego żona prowadzi działalność gospodarczą, która nie przynosi jednak znacznych dochodów. Wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dalsze trudności finansowe i doprowadzić skarżącego do ubóstwa a ze względu na fakt prowadzenia wspólnego gospodarstwa z żoną w konsekwencji mogłoby skutkować utratą bytu prawnego prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa, co w konsekwencji może stanowić naruszenie zasady poszanowania minimum egzystencji podatnika. W ocenie skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji powinno być wstrzymane również ze względu na wydanie rozstrzygnięcia przez organy podatkowe w oparciu o niekonstytucyjne przepisy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Aby wniosek mógł zostać uwzględniony musi on wykazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. W interesie wnioskodawcy leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Ponadto twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte odpowiednimi dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza bowiem gołosłownego stwierdzenia przez wnioskodawcę, że dana okoliczności istnieje (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2014r., sygn. akt II FZ 1419/14, LEX nr 1530225 oraz z 3 lipca 2014r., sygn. akt I FZ 197/1, LEX nr 1494648). W ocenie Sądu, wnioskodawca nie uprawdopodobnił istnienia ustawowych przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji. Argumentacja rozpatrywanego wniosku jest lakoniczna, ogólnikowa, uzasadnienie wniosku nie zawiera żadnych konkretnych informacji odnoszących się do obecnej sytuacji majątkowej strony, z wniosku nie wynika jakimi dochodami dysponuje skarżący i jakie są jego wydatki w zestawieniu z egzekwowaną kwotą. Skarżący podał co prawda, że wykonanie decyzji może spowodować dla niego trudności finansowe, a w konsekwencji utratę bytu prawnego prowadzonego przez żonę przedsiębiorstwa, co może stanowić naruszenie zasady poszanowania minimum egzystencji podatnika, jednakże nie poparł tych twierdzeń żadnymi dokumentami źródłowymi, obrazującymi jego sytuację finansową, które pozwoliłyby Sądowi na merytoryczną ocenę wniosku. Ogólnikowe twierdzenia, bez szerszego uzasadnienia i stosownych dokumentów, nie mogą stanowić podstawy do pozytywnego dla wnioskodawcy rozpoznania wniosku. Wskazać należy, że sama zapłata podatku, nawet w trybie egzekucji należności pieniężnych nie prowadzi, co do zasady, do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. Ponadto należy podkreślić, że sam fakt, że skarżący uważa zaskarżoną decyzję za wydaną z naruszeniem przepisów prawa, nie przesądza o istnieniu podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd rozpoznając wniosek w tym przedmiocie nie bada zasadności skargi, ani zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.