I SA/Rz 714/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Włoch po rozpoznaniu w dniu 6 października 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skarg K.L. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2007r. Nr [...] [...] [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku od środków transportowych za lata: 2001, 2002, 2003 - postanawia – oddalić wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych. W formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy z 23 czerwca 2008r. skarżący K.L. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek w takim zakresie obejmował żądania zgłoszone w piśmie z dnia 6 maja 2008r. - o zwolnienie od uiszczenia wpisu od zażaleń jako środka odwoławczego od postanowień z dnia 10 kwietnia 2008r. (sygn. I SA/Rz 714, 715, 716/ 08) oddalających wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji opisanych w sentencji niniejszego postanowienia i w piśmie z dnia 9 czerwca 2008r., w którym skarżący zawnioskował o zwolnienie z opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia od wyroku w sprawie z jego skarg. Skarżący podał, że pobiera emeryturę w kwocie 1413, 19 zł, która zaspokaja wyłącznie jego potrzeby życiowe gdyż jak podał, nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym. Ponosi także koszty ochrony zlicytowanej przez komornika nieruchomości (stan po przybiciu) i dlatego nie jest w stanie udźwignąć kosztów postępowania sądowego w sprawach zawisłych przed sądem administracyjnym. W domu mieszkalnym, który stanowi majątek skarżącego zamieszkuje była żona z dziećmi. Jako załączniki przedłożono kserokopie zeznania PIT-36, przekazów pocztowych pobieranego świadczenia, a także szczegółowe wyjaśnienia co do sytuacji życiowej i materialnej. Referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy (postanowienie z dnia 17 lipca 2008r.). Pismem z dnia 5 sierpnia 2008r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego rozstrzygnięcia. Zgodnie z brzmieniem art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skrócie zwanej P.p.s.a., postanowienie wydane przez referendarza sądowego traci swój byt wskutek wniesienia przez stronę sprzeciwu, który nie został przez sąd odrzucony. W takim przypadku sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu przechodzi w gestię sądu, który rozpoznaje ją na posiedzeniu niejawnym i obowiązany jest samodzielnie poczynić ustalenia, i ocenić je z punktu widzenia przesłanek wskazanych w art. 246 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek o prawo pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do powołanego wyżej art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. osobie fizycznej Sąd przyzna prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, tj. nie posiada w pełni koniecznych środków finansowych ani obiektywnych możliwości na ich zdobycie. Ów zakres częściowy wniosku o prawo pomocy, o jaki starał się skarżący w obu kierowanych do Sądu pismach, obejmuje zwolnienie od opłat sądowych, którymi są wpis i opłata kancelaryjna. Należy także zauważyć, że ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej wniosek. Dowody te muszą w ocenie Sądu stwarzać stan pewności co do tego, że strona nie jest w stanie udźwignąć pełnych kosztów postępowania, bez owego uszczerbku w utrzymaniu. Analizując złożone oświadczenie, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie uiścić należnych opłat sądowych. Skarżący pobiera emeryturę (przychód z tego tytułu – 19.281,12 zł), której wysokość nie odbiega od przeciętnego tego typu świadczenia, z załączonego zestawienia wydatków wynika, że pokrywa wszystkie niezbędne wydatki. Ponadto skarżący prowadzi działalność gospodarczą i z tego tytułu uzyskał według zeznania podatkowego przychód w kwocie 3.982 zł. Skarżący nie uprawdopodobnił, że ponosi jakiekolwiek nadzwyczajne wydatki, np. na leczenie czy rehabilitację, dlatego nie sposób ocenić jakich potrzeb nie jest w stanie zrealizować z uwagi na ograniczenia finansowe. Wątpliwości Sądu budzi podnoszona, nie po raz pierwszy, kwestia wydatków na zlicytowaną nieruchomość- stan po przybiciu. Zgodnie z procedurą, jeżeli sąd nie odmówił przybicia, po uprawomocnieniu się przybicia, sąd wydaje postanowienie o przysądzeniu własności. Prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę. Na tych etapach postępowania skarżący nie ma żadnych obowiązków, w tym ochrony zlicytowanej nieruchomości. Konkludują, skarżący nie wykazał, że przesłanka warunkująca przyznanie prawa pomocy zachodzi w stosunku do jego osoby. Z tych powodów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.