I SA/Rz 717/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Stukan -Pytlowany po rozpoznaniu w dniu 7 października 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skarg K.L. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia[...] września 2007r. Nr [...] [...] [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku od środków transportowych za lata: 2004, 2005, 2006 - postanawia – oddalić wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniami z dnia 14 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I SA/Rz 717/06, I SA/Rz 718/06, I SA/Rz 719/06) oddalił wnioski skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji opisanych w sentencji niniejszego postanowienia. Pismem z dnia 6 maja 2008r. zwrócił się on o zwolnienie od uiszczenia wpisu od zażaleń w tych sprawach, a następnie w odpowiedzi na wezwanie o uiszczenie opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku w tych sprawach, zawnioskował o zwolnienie również z tej opłaty (pismo z dnia 9 czerwca 2008). Na urzędowym formularzu wniosku skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Jako źródło swojego utrzymania wymienił świadczenie emerytalne w wysokości 1413,19 zł netto, z którego zaspokaja swoje potrzeby życiowe (nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym, nie ma nikogo na utrzymaniu), tj. jak podaje ponosi wydatki na wyżywienie, ubranie, ogrzewanie, ochronę zlicytowanej nieruchomości i nie jest w stanie ponieść wymaganych kosztów sądowych tak obecnie jak i w przyszłości. Zadeklarowany we wniosku majątek to udział w domu mieszkalnym, który zamieszkuje była żona wraz z dziećmi oraz działka w Niepołomicach o pow. 35,6 a zlicytowana przez komornika (stan po przybiciu). Ponadto skarżący załączył kserokopie zeznania PIT-36, przekazów pocztowych pobieranej emerytury oraz wyjaśnienia co do sytuacji materialnej. Powyższy wniosek został rozpatrzony przez referendarza sądowego odmownie. Zgodnie z brzmieniem art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skrócie P.p.s.a., postanowienie wydane przez referendarza sądowego traci swój byt wskutek wniesienia przez stronę sprzeciwu, który nie został przez sąd odrzucony. W takim przypadku sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu przechodzi w gestię sądu, który rozpoznaje ją na posiedzeniu niejawnym i obowiązany jest samodzielnie poczynić ustalenia, i ocenić je z punktu widzenia przesłanek wskazanych w art. 246 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek o prawo pomocy nie zasługuje na uwzględnienie i wobec tego podlega oddaleniu. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, który obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych, a zatem jest zgodny z żądaniem wniosku przyznaje się gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, tj. nie posiada w pełni koniecznych środków finansowych ani obiektywnych możliwości na ich zdobycie. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie skarżący pobiera świadczenie emerytalne w wysokości nie odbiegającej od przeciętnego świadczenia tego rodzaju i w całości pozostaje ono na jego wyłączne potrzeby. Według załączonego zeznania podatkowego osiągnął on z tego tytułu przychód w kwocie 19.281,12 zł i co ważne w tej sprawie – skarżący prowadzi działalność gospodarczą (przychód 3.982 zł), która z definicji jest działalnością zarobkową, tj. wykonywaną z zamiarem osiągnięcia zysku. To w jakim rozmiarze i z jakim skutkiem jest ona prowadzona zależy wyłącznie od przedsiębiorcy i fakt, że przynosi ona okresowo straty nie ma wpływu na ogólną ocenę działalności gospodarczej jako działalności zarobkowej. Badanie wniosku czy w danym przypadku zostały spełnione przesłanki przyznania prawa pomocy następuje również w oparciu o zestawienie wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w tym konkretnym postępowaniu z jej możliwościami finansowymi. Na tej podstawie Sąd nie dopatruje się konieczności udzielenia pomocy skarżącemu. Należne opłaty sądowe na tym etapie są najniższymi jakie należy ponieść w związku z toczącym się postępowaniem sądowoadministracyjnym. Skarżący nie wykazał, że ponosi inne usprawiedliwione wydatki, których pierwszeństwo byłoby nadrzędne, np. na leczenie. Takiego charakteru, zdaniem Sądu, nie mają wydatki związane z ochroną zlicytowanej nieruchomości. Skarżący powołując się na ten rodzaj wydatków w opisanym stanie prawnym (nieruchomość zlicytowana, stan po przybiciu) nie wyjaśnił istnienia obowiązku po jego stronie utrzymywania przedmiotowej nieruchomości. Reasumując, skarżący zdaniem Sądu nie znajduje się w niedostatku, może własnymi siłami i z własnych środków zaspokoić swoje usprawiedliwione potrzeby, jak i ponieść należne opłaty sądowe. W konsekwencji Sąd uznał, że nie zostały spełnione przesłanki do przyznania prawa pomocy, i na podstawie art. 243 § 1, art. 244 § 1, 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.