I SA/Rz 719/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i nałożenia sankcji na 2014 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Oddział utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] odmawiającą M. W. ( dalej: Skarżącemu ) przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i nakładającą sankcje w wysokości 88.053,80 zł. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków, polegających na wykluczeniu z otrzymywania pomocy w kolejnych latach oraz będzie stanowiło dolegliwość finansową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W postępowaniu administracyjnym decyzja wydana przez organ II instancji jest decyzją ostateczną a co za tym idzie wykonalną. Co do zasady wykonania takiej decyzji nie wstrzymuje również wniesienie od tej decyzji skargi do sądu administracyjnego. Sąd jednak na uzasadnione żądanie strony może wykonanie takiej decyzji wstrzymać do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a." ), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący argumentuje, że wykonanie decyzji spowoduje wykluczenie z otrzymywania pomocy w latach następnych oraz znaczną dolegliwość finansową. Mając na uwadze między innymi treść art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE), nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina ( Dz.U.UE.L. z 2009r., poz. 316, nr 65 ), zgodnie z którym: "Jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Jeśli różnica ta przekracza 50 %, rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia. Kwota ta zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006. Jeśli nie jest możliwe odliczenie całej kwoty zgodnie z wymienionym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, pozostałe saldo zostaje anulowane." Zaskarżoną decyzją organ stwierdził różnicę przekraczającą 50 %, w związku z powyższym obawy Skarżącego o wykluczenie z otrzymywania pomocy, a więc nieodwracalne skutki, są w pełni uzasadnione. Odnosząc się natomiast do wysokości sankcji - 88.053,80, Sąd miał na uwadze fakt, że Skarżący zaskarżył również decyzję w sprawie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej określającą sankcje w wysokości 95.805,10 zł. Powyższe kwoty dają łącznie sumę, która stanowi znaczną dolegliwość. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61§ 3 i 5 P.p.s.a.