I SA/Rz 727/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku W. R. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego, w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2014 r., nr (...) w przedmiocie ustalenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2009 rok - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie dla niego doradcy podatkowego. W związku z tym złożył oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, w którym podał, że pozostaje z żoną we wspólnym gospodarstwie domowym, a źródłem utrzymania małżonków jest pobierany przez skarżącego zasiłek dla bezrobotnych, w wysokości 850 zł miesięcznie. Żona skarżącego, która podobnie jak on jest osobą bezrobotną, nie pobiera zasiłku. Jeżeli chodzi o zgromadzony majątek, to skarżący zadeklarował następujące jego składniki: dom o pow. 139 m2, udział wynoszący ⅓ części, we współwłasności domu o pow. 78 m2, samochód marki Toyota Corolla, rok prod. 2002. Uzasadniając swój wniosek skarżący podkreślił, że ma do spłaty kredyt w wysokości 20 000 zł (rata kredytu 695 zł), ponoszone przez niego koszty korzystania z mediów to ok. 400 zł miesięcznie, koszty leczenia 100 zł. W związku z niepełnym charakterem złożonego oświadczenia, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 13 stycznia 2016 r., skarżący został wezwany do złożenia dodatkowego oświadczenia, zawierającego informację o ponoszonych wydatkach, a także przedstawienia dokumentów źródłowych w postaci między innymi rachunków i faktur, odnoszących się do przedmiotowych wydatków, jak również wyciągów z rachunków bankowych. Skarżący nie ustosunkował się jednak do przedmiotowego wezwania w jakikolwiek sposób. Wpis od skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie wynosi 750 zł. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270, ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z przytoczonego przepisu wynika, że prawo pomocy w pełnym zakresie zarezerwowane zostało dla osób znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji materialnej, niepozwalającej im na partycypowanie w kosztach postępowania chociażby w najmniejszym stopniu, przy czym wykazanie spełnienia tych przesłanek obciąża w całości wnioskodawcę, który winien dokonać tego poprzez złożenie pełnego, jasnego i wiarygodnego oświadczenia, a w sytuacji zaistnienia jakichkolwiek wątpliwości, na wezwanie sądu lub referendarza, dodatkowego oświadczenia i wskazanych w nim dokumentów źródłowych. W niniejszej sprawie skarżący złożył niejasne i niepełne oświadczenie na urzędowym formularzu. Oprócz tego wyszczególnione w nim wydatki, nie obejmujące chociażby kosztów zakupu żywności, leków, odzieży i środków czystości, praktycznie w całości odpowiadają kwocie deklarowanych dochodów. W tej sytuacji, wobec braków i wątpliwości, co do kompletności i wiarygodności oświadczenia, wezwano skarżącego do złożenia dodatkowego oświadczenia, celem uzupełnienia tych braków i wyeliminowania wątpliwości. Wezwanie to zostało jednak przez skarżącego zignorowane, co należy rozumieć jako odmowę podjęcia przez niego współpracy, w zakresie wyjaśnienia niezbędnych dla rozstrzygnięcia jego wniosku okoliczności. Taka postawa skarżącego przesądza odmowne załatwienie jego wniosku. Na marginesie niniejszych rozważań zauważyć należy, że niezależnie od wniosku o ustanowienie doradcy podatkowego, skarżący we własnym zakresie ustanowił w sprawie doradcę podatkowego. Otwartym pozostaje zaś pytanie o źródło sfinansowania kosztów skorzystania z usług zawodowego pełnomocnika. Mając nas uwadze powyższe stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy, chociażby w zakresie częściowym, w związku z tym orzeczono jak w sentencji.