I SA/Rz 729/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Grzegorz Panek /spr./ Protokolant ref. st. Eliza Kaplita po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 maja 2012r. sprawy ze skargi S. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2011r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania podatkowego za 2010 rok - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta M. z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...] uchylającą decyzję własną określającą wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego i ustalającą na nowo łączne zobowiązanie pieniężne na 2010 r. w kwocie 6.938,00 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że decyzją z dnia [...]lutego 2010 r., Nr [...] Prezydent Miasta M. ustalił A. i S. F. łączne zobowiązanie pieniężne za 2010 r. w kwocie 764,00 zł przyjmując za podstawę dane wynikające ze złożonej przez zobowiązanych w dniu 2 stycznia 1999 r. deklaracji. W październiku 2010 r. organ podatkowy powziął wiadomość, że A. i S. F. są użytkownikami wieczystymi nieruchomości nr 1405/4 wraz z budynkami magazynowymi posadowionymi w M. przy ul. J. 4a, której nie wykazali w informacji podatkowej. W związku z powyższym Prezydent Miasta M. postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r. wznowił postępowanie. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że działka nr [...] przy ul. J. 4a jest zabudowana. Znajdują się na niej budynki zajęte na prowadzoną tam działalność gospodarczą zarówno w części mieszkalnej jak i w pozostałych budynkach tam posadowionych. Ogólna powierzchnia budynków zajętych na działalność gospodarczą o wys. powyżej 2,20 m wynosi 370,71 m2, natomiast o wysokości od 1,40 m do 2,20 m, 10,36 m2. Stwierdzono także obecność wiaty. W toku tego postępowania ustalono również, że w wyodrębnionym lokalu nr II przy ul. K. 22 prowadzona jest działalność gospodarcza. Powyższych ustaleń organ dokonał na podstawie oględzin, do których podatnik nie zgłosił żadnych zastrzeżeń. Ponadto, z aktualnego wypisy z rejestru gruntów wynikało, że na dzień 1 stycznia 2010 r. S. F. był w posiadaniu gruntów rolnych o powierzchni 0,3808 ha - działki 821/1, 822/1 oraz terenów mieszkaniowych o powierzchni 0,0033 ha - działka 820/1 usytuowanych przy ul. K., wraz z żoną współwłaścicielem wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nr II przy ul. K. 22 wraz z gruntem o powierzchni 0,0363 ha - udział ½ w działce 1918/1 oraz użytkownikiem wieczystym gruntów i budynków posadowionych na działce 1405/4 o łącznej powierzchni 0,2925 ha przy ul. J. 4a. Ustalono również, że S. F. od dnia 1 kwietnia 2010 r. prowadzi działalność gospodarczą. S. F. przedłożył do akt następujące umowy: z dnia 3 listopada 2010r. najmu budynków i gruntów na działce 1405/4 przy ul. J. 4a zawartą z S. K., na podstawie której wynajmujący oddał w najem grunt o powierzchni 0,2925 ha wraz z budynkami: dużą halą, małą halą, budynkami garażowymi, placem manewrowym, budynkiem gospodarczym oraz wiatą, na okres od dnia 3 listopada 2010 r. do 3 listopada 2030 r., z dnia 31 października 2010 r. dotycząca dzierżawy części działki 1405/4 o powierzchni 150 m2 wraz z powierzchnią 14,50 m2 budynku gospodarczego wraz z dostępem do pomieszczeń sanitarnych, zawarta ze S. S. od dnia 1 listopada 2010 r. na czas nieokreślony, z dnia 1 listopada 2010 r. ze Z. B. na czas od 1 listopada 2010 r. do 30 listopada 2011 r. wynajmu pokoju od strony północnej, z dnia 1 listopada 2010 r. zawarta z U. P. – B. na czas od 1 listopada 2010 r. do 30 listopada 2011 r. na wynajem powierzchni 25 m2, z dnia 1 listopada 2010 r. zawarta z L. B. na czas od 1 listopada 2010 r. do 30 listopada 2011 r. wynajmu części lokalu wraz z pomieszczeniem socjalnym, przynależnej do niego komórki oraz pomieszczenia toalety. Powołując się na art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organ wskazał, że wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, dla celów podatku od nieruchomości, uznawane za związane z prowadzeniem tej działalności, chyba, że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do jej prowadzenia ze względów technicznych. Te wyjątki, to jak wskazał organ: budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty, grunty pod jeziorami i zajęte na nie zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Pozostałe kategorie nieruchomości są opodatkowane według stawek wyższych niezależnie od tego, czy są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, czy też nie. Nie zgadzając się z decyzją organu S. F. złożył odwołanie. W pierwszej kolejności zarzucił błędne ustalenia stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że przy ul. J. 4a w M. prowadzi działalność gospodarczą. Jak wskazał w dniu 1 kwietnia 2010 r. rozpoczął działalność gospodarczą o profilu prawniczym, której prowadzenie w budynkach posadowionych przy ul. J. jest niemożliwe ze względów technicznych. Na nieruchomości tej położone są dwie hale, jedna drewniana druga blaszana, żadna nie odpowiadająca standardom technicznym. Z powyższą argumentacją nie zgodziło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., które wspomnianą na wstępie decyzją utrzymało decyzję Prezydenta Miasta M. w mocy. Organ odwoławczy podzielił zarówno ustalenia jak i wyciągnięte na ich podstawie wnioski organu I instancji. Niezadowolony z takiego stanowiska S. F. złożył do tutejszego Sądu skargę domagając się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. Podobnie jak w odwołaniu wskazał, ze brak jest jakichkolwiek podstaw aby uznać, że w budynkach przy ul. J. 4a prowadzi działalność gospodarczą i obciążyć go z tego powodu wyższym podatkiem od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Obecny na rozprawie skarżący podtrzymał zarzuty skargi oraz wniósł o przeprowadzenie dodatkowych dowodów: z dokumentacji podatkowej Urzędu Miejskiego w M. z lat od 1994 r. do chwili obecnej na okoliczność prowadzenia na spornej działce działalności rolnej, z wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 3 marca 2011 r., na okoliczność, że Urząd Miejski w M. uniemożliwiał skarżącemu uzbrojenie działki i doprowadzenie jej do odpowiedniego stanu technicznego, które to wnioski Sąd oddalił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania. Zakres tej kontroli wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, p. 270) określanej dalej jako p.p.s.a., której art. 134 § 1 wskazuje, iż Sąd orzekając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami podnoszonymi w skardze ani też powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli we wskazanym zakresie Sąd nie znalazł podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Przedstawiona przez organ argumentacja w ocenie Sądu zasługuje na uwzględnienie i nie może zostać z żadnych powodów uznana za nieprawidłową. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przeprowadzone przez organ postępowanie odpowiada wszelkim standardom procesowym i nie narusza żadnych zasad prawidłowego postępowania. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się w zasadniczym stopniu nie do ustaleń lecz do interpretacji przepisów prawa a to art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Mianowicie skarżący S. F. nie zgodził się z przyjęciem wyższej stawki opodatkowania w stosunku do nieruchomości położonych przy ul. J. 4a w M. tylko na podstawie tego, że prowadzi działalność gospodarczą. Jak wskazał prowadzona przez niego działalności gospodarcza to działalność prawnicza z siedzibą w budynku przy ul. K. i tylko co do tej nieruchomości zgadza się na wyższe opodatkowanie. Naprzeciw tej argumentacji organ wskazał, że dla kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości bez znaczenia pozostaje kwestia faktycznego wykorzystania nieruchomości do celów związanych z działalnością gospodarczą a decydujące znaczenie ma posiadanie przez podatnika statusu przedsiębiorcy. Sąd przychyla sie do stanowiska organu, które jest wyrazem prawidłowej wykładni obowiązujących w tym zakresie przepisów, która nie budzi również wątpliwości w judykaturze. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (których nie dotyczy niniejsza sprawa), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z przytoczonej definicji wynika, że sam fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że grunt (budynek, budowla) jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Do uznania, że nieruchomości są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą nie jest konieczne stwierdzenie, iż działalność gospodarcza jest faktycznie na nich prowadzona. Decydujące znaczenia ma zatem fakt posiadania przez podatnika statusu przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 4 przez działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy rozumieć działalność, o której mowa w przepisach Prawa o działalności gospodarczej zastąpionej ustawą o swobodzie działalności gospodarczej z dnia 2 lipca 2004 r. (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) z zastrzeżeniem, nieznajdującego w niniejszej sprawie zastosowania ust. 2. Zgodnie z art. 2 wyżej wymienionej ustawy działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Z działalnością gospodarczą ściśle związane jest, na co zasadnie zwraca uwagę organ pojęcie przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 4 przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej uzależnione jest od uzyskania wpisu w Krajowym Rejestrze Sadowym lub wpisie do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez odpowiedni organ ewidencyjny. Z bezspornych ustaleń organu wynika, że S. F. od dnia 1 kwietnia 2010 r. podjął działalność gospodarczą. Według karty podmiotu gospodarczego Nr ewidencyjny [...] działalność ta obejmuje: działalność prawniczą, wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, zbieranie odpadów inne niż niebezpieczne, konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, pozostała usługowa działalność gastronomiczna, pozostałe zakwaterowanie, pozostała sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach, hotele i podobne obiekty zakwaterowania, obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania, pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej niesklasyfikowany. Skarżący spełnia zatem wszystkie powyższe kryteria pozwalające na uznanie, że jest przedsiębiorcą. W posiadaniu skarżącego znajdują się następujące nieruchomości: grunty rolne o powierzchni 0,3808 ha - działki 821/1, 822/1, tereny mieszkaniowe o powierzchni 0,0033 ha - działka 820/1 usytuowane przy ul. K., we współwłasności z żoną wyodrębniony lokal mieszkalny nr II przy ul. K. 22 wraz z gruntem o powierzchni 0,0363 ha w działce 1918/1 jak również znajdujące się w użytkowaniu wieczystym grunty i budynki posadowione na działce 1405/4 o łącznej powierzchni 0,2925 ha przy ul. J. 4a. Wobec powyższego stwierdzić należy, że wszystkie nieruchomości za wyjątkiem mieszkalnych, a więc również sporna nieruchomość położna przy ul. J. 4a w M. jak i posadowione na niej budynki, podlegać będą podatkowi od nieruchomości w wysokości jak dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Choć bezsporny fakt posiadania przez skarżącego przymiotu przedsiębiorcy przesądza o prawidłowości zastosowanej względem niego stawki podatkowej i czyni w zasadzie zbędnymi dalsze rozważania w tym zakresie, to w związku z argumentacją skarżącego zmierzającą do zaprzeczenia prowadzeniu na spornych nieruchomościach działalności gospodarczej, Sąd postanowił odnieść się również do niej. Skarżący wskazuje na to, że na nieruchomości położonej przy ul. J. 4a nie prowadzi działalności gospodarczej tj. zarejestrowanej przez niego działalności prawniczej, która zlokalizowana jest li tylko przy ul K. Tymczasem z karty podmiotu gospodarczego bezsprzecznie wynika, że działalność prawnicza nie jest jedyną sferą aktywności gospodarczej podatnika. Karta ta obejmuje szeroki zakres usług, a wśród nich również najem i dzierżawę nieruchomości. Również przedłożone przez skarżącego umowy świadczą o aktywności w tej sferze, a nie ma podstaw prawnych do tego by zdatność nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej oceniać jedynie na podstawie jednej sfery działalności, czyli jak chce tego podatnik do działalności prawniczej. Wobec powyższego w przypadku skarżącego nie tylko fakt posiadania przymiotu przedsiębiorcy przemawia za zastosowaniem wyższej stawki podatki, ale uzasadniona jest ona również faktycznie wykonywaną przez niego na tej nieruchomości działalnością gospodarczą, tj. wynajmem i dzierżawą nieruchomości. Nie ma również podstaw do zastosowania niższej stawki podatku ze względów technicznych. Przedłożone przez skarżącego umowy najmu i dzierżawy przeczą temu by sporne nieruchomości nie mogły być wykorzystywane do działalności gospodarczej. W świetle powyższego Sąd uznał, że decyzja zarówno w części kwestionowanej przez skarżącego jak również w pozostałym zakresie odpowiada prawu i brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, co mając na uwadze oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.