I SA/Rz 730/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku AO o uzupełnienie wyroku z dnia 14 grudnia 2017 r. sygn. I SA/Rz 730/17 o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w sprawie ze skargi AO na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [.] sierpnia 2017r. nr [.] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy za poszczególne okresy lat 2008-2010 - p o s t a n a w i a - uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 grudnia 2017 r. sygn. I SA/Rz 730/17 w ten sposób, że dotychczasowe rozstrzygnięcie uchylające zaskarżoną decyzję oznaczyć jako pkt I, po którym dodać pkt II o treści: zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz AO kwotę 480 zł /słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z 14 grudnia 2017 r., uwzględniając skargę, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Odpis orzeczenia z jego uzasadnieniem doręczono z urzędu stronom, w tym skarżącemu w dniu 11 stycznia 2018 r. W dniu 19 stycznia 2018 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się o uzupełnienie wyroku o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania podnosząc, że wniosek taki zawarty był w skardze oraz w piśmie z dnia 12 grudnia 2017 r. Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej określanej skrótem "p.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Koszty te, przez stronę reprezentowaną przez zawodowego pełnomocnika, określa art. 205 § 2 p.p.s.a. Należą do nich: wynagrodzenie pełnomocnika, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Rozstrzygnięcie o kosztach winno być zawarte w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę, stosownie do art. 209 p.p.s.a. We wskazanym wyroku rzeczywiście zabrakło rozstrzygnięcia o kosztach postepowania, a wniosek w tym zakresie zawarto w skardze. Zachodziła więc podstawa do uwzględnienia zgłoszonego w ustawowym terminie żądania i uzupełnienia wyroku z dnia 14 grudnia 2017 r., zgodnie z treścią sentencji niniejszego postanowienia, stosownie do art. 157 § 1 i 3 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. W rozpoznanej sprawie skarżący korzystał z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. e) p.p.s.a. Nie istniał też obowiązek uiszczania opłaty skarbowej od złożonego do akt pełnomocnictwa, a to z uwagi na dyspozycję art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827 z późn. zm.); wydatku tego nie można było zatem ocenić jako niezbędnego w rozumieniu art. 205 § 2 p.p.s.a. Należny skarżącemu od organu zwrot kosztów obejmuje tylko wynagrodzenie reprezentującego go zawodowego pełnomocnika, w wysokości określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804), tj. kwocie 480 zł.