I SA/Rz 735/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 8 września 2014 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej dnia (...) czerwca 2014 r., nr (...), w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r., od dochodów ze stosunku pracy oraz praw majątkowych, w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia – oddalić wniosek. Zaskarżoną decyzją z dnia (...) czerwca 2014 r. , nr (...), Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia (...) marca 2012 r., nr (...), w przedmiocie określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., od dochodów ze stosunku pracy oraz praw majątkowych, w kwocie 2 684 421 zł i określił wysokość przedmiotowego zobowiązania w wysokości 1 020 458 zł. Skargę do Sądu na przedmiotową decyzję wniósł skarżący D. S., domagając się uchylenia przedmiotowego rozstrzygnięcia w całości. W treści wniesionej skargi zawarty został, adresowany do Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, który skarżący umotywował wysokim prawdopodobieństwem tego, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje u skarżącego trudne do odwrócenia skutki oraz niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skutki o których wyżej mowa, zgodnie z treścią uzasadnienia wniosku, mają wynikać z tego, że konieczność zapłaty kwoty, na którą została określona wysokość zobowiązania podatkowego, może doprowadzić skarżącego do utraty płynności finansowej, który do tego momentu na bieżąco reguluje swoje zobowiązania, w tym zobowiązania publicznoprawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. wymienia dwie przesłanki w oparciu o które sąd może udzielić wnioskodawcy-skarżącemu ochrony tymczasowej, na wnioskodawcy spoczywa jednak obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (Jan Paweł Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz - Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa, (wydanie V), ISBN: 978-83-7620-986-9). Mając na uwadze treść wniosku skarżącego nie sposób jest stwierdzić, że wykazał on, że w jego przypadku zachodzą przesłanki, od zaistnienia których ustawodawca uzależnił przyznanie ochrony tymczasowej. Wniosek ten bowiem sprowadza się w zasadzie do zacytowania przedmiotowych przesłanek i wskazania, że uregulowanie określonego zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowego wiązać się może z utratą płynności finansowej. Wobec nieprzedstawienia jakichkolwiek okoliczności, wskazujących na bieżącą sytuację materialną skarżącego, wielkość jego dochodów i zasoby majątkowe, nie ma możliwości rzeczowego odniesienia się do tych stwierdzeń, co w konsekwencji musi prowadzić do oddalenia wniosku. Niezależnie od powyższego dodać jedynie należy, że zaskarżona decyzja określa zobowiązanie skarżącego o charakterze pieniężnym, w związku z czym w sytuacji wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, skarżący odzyska kwotę uiszczonego na jej podstawie podatku. Nie można więc w tym przypadku mówić o groźbie wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków, zwłaszcza że argumentów za tym nie dostarcza sama treść wniosku. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.