I SA/Rz 739/14

Dnia 16 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 16 października 2014 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku L. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku rolnym za III i IV ratę 2012r. - postanawia- oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. L. K. w piśmie z dnia 1 sierpnia 2014 r. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] maja 2014 r., nr [...]o odmowie umorzenia zaległości podatkowych w podatku rolnym z tytułu III i IV raty za 2012r. W skardze tej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w uzasadnieniu skargi przedstawił zarzuty dotyczące niezgodności z przepisami prawa zaskarżonej decyzji. Jednocześnie skarżący podniósł, że pozbawienie go świadczenia pielęgnacyjnego znaczenie pogorszyło jego sytuację finansową i warunki egzystencjalne natomiast decyzja o odmowie umorzenia ww. zaległości spowodowała pozostawienie podatnika bez środków do życia. Ponadto skarżący podniósł, że musi opiekować się matką, która wymaga stałej opieki z powodu miażdżycy, cukrzycy, choroby wieńcowej, choroby Alzhaimera i trzykrotnego przejścia udaru mózgu. W konsekwencji skarżący był zmuszony do zrezygnowania z pracy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art.61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) -określanej dalej jako P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania zaskarżonego aktu jest więc instytucją wyjątkową i ma na celu przejściowe zabezpieczenie interesów skarżącego. Należy podkreślić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest możliwe w sytuacji, gdy podlega ona wykonaniu to znaczy, gdy nakłada na skarżącego obowiązek podjęcia określonych czynności w celu doprowadzenia do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym akcie. Wykonanie takiej decyzji powinno nastąpić w sposób dobrowolny a w razie braku pożądanego działania przez zobowiązanego - w drodze egzekucji. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu polega zatem na wstrzymaniu skutków prawnych, które on wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. W przypadku gdy zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, nie można wstrzymać jej wykonania. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie o odmowie umorzenia zaległości podatkowych. W ocenie Sądu, taka decyzja nie podlega wykonaniu. Nie nakłada bowiem na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do żądania umorzenia powstałych wcześniej zaległości nie wykreowało nowego zobowiązania po stronie skarżącego ani nie doprowadziło do zmiany wysokości powstałego wcześniej zobowiązania. Zobowiązanie do zapłaty zaległości z tytułu III i IV raty podatku rolnego za 2012 r. wynika z odpowiedniej decyzji o ustaleniu zobowiązania podatkowego w podatku rolnym a nie z decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowej. W konsekwencji to decyzja wymiarowa podlega egzekucji a ewentualny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji mógłby być kierowany wobec rozstrzygnięcia dotyczącego ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku rolnym. Podsumowując, decyzja o odmowie umorzenia zaległości podatkowych nie nakłada na skarżącego obowiązku podjęcia działań, które mogłyby być egzekwowane w drodze przymusowej dlatego też nie nadaje się do wykonania. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.