I SA/Rz 740/15

Dnia 4 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 4 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. O. i K. O. o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015 r., nr [...]w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 rok -postanawia- odmówić wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]. J. O. i K. O. wnieśli do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 rok w kwocie 20.757 zł. W skardze na tę decyzję Skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta [...], nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. na kwotę 20.757 zł, uzasadniając to żądanie chorobą i wysokimi kosztami leczenia. Skarżący wskazali, że są emerytami i mają niską emeryturę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. (...) Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Co do zasady Skarżący mogą domagać się wstrzymania wykonania nie tylko zaskarżonej decyzji, ale również innych decyzji wydanych w ramach postępowania prowadzonego w granicach tej samej sprawy. Zatem dopuszczalne jest żądanie wstrzymania wykonania decyzji wydanej przez organ I instancji, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Jednak aby takie żądanie odniosło zamierzony przez Skarżących skutek, decyzja organu I instancji musi podlegać wykonaniu. Wykonaniu nie podlega decyzja nieostateczna, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, (zgodnie z art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tj. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 - decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności). Decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], której dotyczy wniosek o wstrzymanie, jest decyzją nieostateczną, ponieważ Skarżący wnieśli od niej odwołanie w przepisanym do tego terminie. Odwołanie to zostało następnie rozpoznane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które wydało zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2015r., nr [...]. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego sprawy, której dotyczy skarga, decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2015 r. nie nadano również rygoru natychmiastowej wykonalności. W związku z powyższym, z uwagi na brak przymiotu wykonalności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2015 r. nie zachodziły podstawy do wstrzymania jej wykonania. Niezależnie od kwestii braku przymiotu wykonalności decyzji objętej wnioskiem o wstrzymanie Sąd wskazuje, że nawet gdyby przyjąć, że intencją Skarżących było wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie której będzie prowadzona egzekucja zobowiązania podatkowego, również nie zachodzą podstawy do uwzględnienia takiego wniosku. Zgodnie z przywołanym wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a., wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może nastąpić, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Pod pojęciami znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Analizując treść uzasadnienia ww. wniosku Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie nie zachodzą przesłanki, przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Kwota główna z tytułu przedmiotowego zobowiązania podatkowego wynosi 20.757 zł. Aby ocenić, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia skutków określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. konieczne jest skonfrontowanie tej kwoty z wysokością dochodów, jaką mogą dysponować Skarżący. Stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jest uzależnione od tego, w jakiej proporcji pozostaje wysokość zobowiązania podatkowego do wysokości otrzymywanych przez Skarżących dochodów, w połączeniu z innymi opisanymi przez Strony okolicznościami. Wysokość ciążących na Podatniku zobowiązań podatkowych jest wartością względną w zależności od tego, jakimi środkami finansowymi Skarżący mogą dysponować. Z treści wniosku wynika, że Strony mają niską emeryturę a z powodu choroby ponoszą wysokie koszty leczenia. Skarżący nie wskazali jednak, w jakiej wysokości pobierają świadczenia emerytalne ani też ile wynoszą koszty ich leczenia. Do wniosku nie dołączyli też żadnej dokumentacji, która wskazywałaby na wysokość ich dochodów i wielkość wydatków związanych z chorobą (tj. paragony z apteki, wyciągi z rachunków bankowych, czy też najbardziej aktualne zeznanie podatkowe). Brak jest również informacji, na jakie schorzenia cierpią Skarżący, a więc w jakim stopniu wpływają one na sytuację osobistą, finansową i majątkową Stron. Z tych względów Sąd nie mógł stwierdzić, w jakiej proporcji pozostaje kwota zobowiązania podatkowego w stosunku do dochodów i wydatków Skarżących. Wobec braku możliwości miarodajnej oceny co do konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację Skarżących Sąd uznał, że w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które uzasadniałoby uwzględnienie przedmiotowego wniosku. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.