I SA/Rz 744/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2018 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) czerwca 2018 r., nr (...), w przedmiocie określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r., od dochodów z kapitałów pieniężnych, w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia – wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, decyzją z dnia (...) czerwca 2018 r., określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r., od dochodów z kapitałów pieniężnych, w wysokości 522 500 zł. Składając skargę na to rozstrzygnięcie skarżący wniósł o wstrzymanie jego wykonania. Uzasadniając swój wniosek podał, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie za sobą niebezpieczeństwo spowodowania po jego stronie trudnych do odwrócenia skutków oraz wyrządzenia mu znacznej szkody. Wiąże się zaś to przede wszystkim z tym, że nie posiada on źródła przychodów, które pozwoliłoby mu zebrać tak dużą kwotę, na jaką opiewa zobowiązanie podatkowe. Dodatkowo zaznaczył także, że wszczęcie postepowania egzekucyjnego wiązałoby się w pierwszej kolejności z zajęciem jego rachunków bankowych, a to z kolei skutkowałoby tym, że zostałby pozbawiony środków, z których finansuje prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą, a także wydatki na swoje utrzymanie. Niezależnie od powyższego skarżący nadmienił również, że natychmiastowa egzekucja zobowiązania, określonego zaskarżoną decyzją, wiązałaby się z koniecznością zaciągnięcia przez niego kredytów i pożyczek, a w konsekwencji z wpadnięciem w spiralę zadłużenia. W tej zaś sytuacji wyjście z tej pułapki zadłużenia byłoby bardzo trudne lub wręcz niemożliwe. Tak więc, w jego ocenie, nieuwzględnienie jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, może się wiązać z wyrządzeniem mu znacznej szkody, która nie będzie mogła zostać zrekompensowana na skutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa, w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu, przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że jej wykonanie może skutkować pociągnięciem za sobą szczególnie dotkliwych dla wnioskodawcy skutków, chodzi tu o możliwość wyrządzeniem mu szkody o znacznych rozmiarach czy też doprowadzenie do sytuacji faktycznej, która będzie trudna do odwrócenia. Co do zasady w obu przypadkach mowa jest o tego rodzaju szkodzie, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, a także sytuację, w której nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności (przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej) obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien wskazać na konkretne argumenty, przemawiające za zasadnością jego twierdzeń, a w konsekwencji za uwzględnieniem wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uprawdopodobnił, że nieudzielenie mu ochrony tymczasowej może pociągnąć za sobą skutki, w postaci wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania po jego stronie trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek taki płynie przede wszystkim z porównania kwoty zobowiązania podatkowego (552 500 zł), na którą opiewa zaskarżona decyzja, z wysokością przychodów skarżącego za 2017 r. (23 474 zł). Przedmiotowa różnica wskazuje na to, że konieczność natychmiastowego uiszczenia całej kwoty zobowiązania podatkowego, może być dla skarżącego znaczną dolegliwością, zwłaszcza w kontekście możliwości sfinansowania własnego utrzymania, a także kontynuowania prowadzonej działalności gospodarczej. Nawet bowiem w sytuacji ewentualnego wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, skutki utraty płynności finansowej mogłyby okazać się niemożliwe do odwrócenia. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.