I SA/Rz 749/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Włoch po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. spółka komandytowa na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2008r. w związku z wnioskiem skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Opisaną w sentencji decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej określił skarżącej "B". Spółka komandytowa - zobowiązanie w podatku od towarów i usług za lipiec 2008r . Wraz ze skargą na powyższą decyzję, spółka wniosła o wstrzymanie jej wykonania, podając jako uzasadnienie przedmiotowego wniosku zarzuty merytoryczne przemawiające w ocenie strony za uznaniem, iż zaskarżona decyzja w sposób rażący narusza obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi, może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest zatem uprawdopodobnienie, iż w sytuacji faktycznej zobowiązanego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody na skutek wykonania nieprawomocnej jeszcze decyzji. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub uprawdopodobnienie możliwości zaistnienia innych trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w postanowieniach z 7 kwietnia 2005 r. II OZ 201/2005 i 13 grudnia 2004 FZ 496/2004 (zamieszczone w systemie informatycznym "Lex polonica"). Wnioskująca w niniejszej sprawie spółka, poprzestała na złożeniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadnionego jedynie wątpliwościami co do jej merytorycznej poprawności, oraz duzym prawdopodobieństwem jej uchylenia, bez podania jednakże innego uzasadnienia odnoszącego się do ustawowych przesłanek wstrzymania. Wskazane przesłanki tj. wydanie – w ocenie strony skarżącej – decyzji niezgodnej z obowiązującymi przepisami i prawdopodobieństwo jej uchylenia nie są wymienione w powołanym wyżej przepisie jako przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Podkreślić przy tym należy, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Brak wskazania przesłanek ubiegania się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ma przy tym waloru braku formalnego wniosku i prowadzi do odmowy jego uwzględnienia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 603). Sąd z urzędu badając sprawę nie dopatrzył się okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej spółce znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem postępowania są należności pieniężne, które w razie uwzględnienia skargi podlegać będą zwrotowi w trybie prawem przewidzianym, a z treści wniosku nie wynika aby istniały szczególne okoliczności powodujące, iż wyegzekwowanie należności w chwili obecnej może doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków dla spółki. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.