I SA/Rz 749/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 5 października 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.L. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2015r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu marki BMW 330D - postanawia - odmówić przywrócenia terminu Pismem z dnia 29 września 2015r. Skarżący J.L. zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi na, opisaną w sentencji postanowienia, decyzję Dyrektora Izby Celnej w P.z dnia [...] czerwca 2015r., w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu marki BMW 330D. Wezwanie o wpis należny od przedmiotowej skargi doręczono Skarżącemu w dniu 31 sierpnia 2015r. do rąk dorosłego domownika Skarżącego – jego syna M.L.. Żądany wpis został uiszczony z przekroczeniem zakreślonego 7- dniowego terminu, co stało się powodem odrzucenia skargi. Stosowne postanowienie doręczono Skarżącemu w dniu 25 września 2015r. We wniosku o przywrócenie terminu Skarżący oświadczył, że skierowane do niego wezwanie o wpis doręczone zostało podczas jego nieobecności spowodowanej obowiązkami zawodowymi. Odebrane przez domownika pismo, zostało mu co prawda oddane ale z omyłkowo określoną datą jego doręczenia, co spowodowało błędne przekonanie o terminowym uiszczeniu wpisu. Na potwierdzenie skarżący załączył do pisma oświadczenie żony – E.L. o tym, że podczas nieobecności męża odebrała adresowaną do niego korespondencję i oddając ją mężowi omyłkowo określiła późniejszy o 2 dni termin jej doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Z brzmienia art. 86 § 1 oraz 87 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.)- zwanej dalej p.p.s.a.) wynika, że Sąd, na wniosek strony, postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny i judykatury w kwestii braku winy w uchybieniu terminu, przyjmuje się, iż uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy pomimo zachowania należytej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody, o których mowa, muszą mieć zatem charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy nie zachodzi zatem w przypadku świadomego dopuszczenia się lekkiego choćby niedbalstwa. Ciężar uprawdopodobnienia okoliczności wskazującej na brak winy w uchybieniu terminu spoczywa na wnioskującym o jego przywrócenie. W niniejszej sprawie nie można przychylić się do twierdzenia, iż uchybienie terminu do uiszczenia wpisu, nastąpiło na skutek niezależnych od strony okoliczności, na które nie miała ona wpływu. Z treści bowiem pisma wynika wyraźnie, że wykonywanie obowiązków zawodowych poza miejscem zamieszkania, jest okolicznością zwyczajną i stanowiącą stały element życia Skarżącego, nie powodującą u niego niemożności prowadzenia własnych spraw. Wnioskować zatem należy, że na czas nieobecności w miejscu zamieszkania, Skarżący bądź to pozostawia dyspozycje co do prowadzenia jego spraw, bądź też pozostaje w stałym kontakcie z rodziną ustalając sposób działania na bieżąco. Okoliczność, na którą powołuje się Skarżący jest zatem wynikiem przyjętego przez niego sposobu organizacji "zastępstwa" na czas nieobecności, za który on sam ponosi odpowiedzialność. Z treści lakonicznego dość wniosku nie wynikają żadne szczególne okoliczności mogące stanowić wytłumaczenie zaistniałej pomyłki, ani też szczegóły mogące pozwolić sądowi na ocenę czy przedmiotowy wniosek rzeczywiście oparty został na ustawowych przesłankach. Biorąc pod uwagę współczesne, powszechnie dostępne, możliwości porozumiewania się na odległość trudno bowiem wnioskować, że Skarżący pozbawiony był na bieżąco informacji o nadejściu skierowanej do niego korespondencji sądowej, która z natury swej wymaga zachowana ściśle określonych terminów, oraz że nie był w stanie wydać określonych dyspozycji czy zadośćuczynić żądaniu poza miejscem zamieszkania. Wadliwość w tej kwestii należy przypisać niedostatecznej staranności skarżącego w organizacji zarządzania wysłanymi sprawami. Samo oświadczenie załączone do wniosku nie stanowi uprawdopodobnienia że uchybienie terminu nastąpiło na skutek niezależnych od strony okoliczności, za które nie ponosi ona odpowiedzialności. Przewidując bowiem utrudnienia w prowadzeniu własnych spraw, Skarżący powinien był zapewnić sobie pomoc osób trzecich lub też nawet pomoc profesjonalnego pełnomocnika, a zaniedbania w tej kwestii nie można poczytywać jako niezawinione. Wobec braku pozytywnych przesłanek przywrócenia terminu, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.