I SA/Rz 75/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Stukan - Pytlowany po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 15 listopada 2007r. - postanawia – odmówić przywrócenia terminu Wyrokiem z dnia 15 listopada 2007r. sygn. akt I SA/Rz 75/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M.W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia (...) października 2006r. (...)w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych. Skarżący wystąpił o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku, które wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie zaskarżenia oraz o konieczności ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, zostało mu doręczone osobiście w dniu 21 grudnia 2007r. Na wniosek skarżącego, postanowieniem z dnia 23 stycznia 2008r., Sąd przyznał stronie prawo pomocy w postaci ustanowienia radcy prawnego, zaś Okręgowa Izba Radców Prawnych w Rzeszowie w wykonaniu powyższego orzeczenia, wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego M.W. - radcę prawnego J. L . Zawiadomienie o wyznaczeniu do prowadzenia sprawy zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 22 lutego 2008r. O fakcie tym został również powiadomiony skarżący ( doręczenie z dnia 18 lutego 2008r.) Pismem datowanym na 20 lutego 2008r. pełnomocnik poinformował skarżącego o wyznaczeniu go do prowadzenia sprawy oraz zwrócił się o udzielenie mu pełnomocnictwa na piśmie, w terminie 14 dni od doręczenia zawiadomienia. Odręczne pełnomocnictwo zostało sporządzone 3 marca 2008r. oraz przesłane na adres kancelarii radcy prawnego listem zwykłym w dniu 12 marca 2008r. 16 kwietnia 2008r. została w imieniu skarżącego wniesiona skarga kasacyjna sporządzona przez radcę prawnego J.L., wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. We wniosku pełnomocnik oświadcza, iż pełnomocnictwo od klienta otrzymał 19 marca 2008r. a z uwagi na skomplikowany stan prawny sprawy i konieczność zapoznania się z aktami sprawy w Izbie Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w K. nastąpiło opóźnienie w opracowaniu skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Z brzmienia art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 513, poz. 1270 ze zm., zwana dalej jako p.p.s.a.) wynika, ze Sąd, na wniosek strony, postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Ponieważ przepis ten jest zbieżny z uregulowaniem obowiązującym w tym zakresie do dnia 31 grudnia 2003 roku, pozwala to nawiązać do wypracowanych i utrwalonych w tej kwestii poglądów doktryny i judykatury. Zgodnie z nimi, uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy pomimo dołożenia wymaganej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkoda ta zatem musi mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Na stronie zatem spoczywa obowiązek uwiarygodnienia swej staranności, jak również faktu, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od strony niezależna. Sąd miał na uwadze, iż przewidziana prawem procedura wyznaczenia dla skarżącego fachowego pełnomocnika wynikająca z ustawowego przymusu sporządzenia skargi kasacyjnej przez fachowego pełnomocnika powoduje, iż bez winy strony zwykle dochodzi do znacznego przekroczenia ustawowego terminu do wniesienia tejże skargi. W przedmiotowej sprawie, postanowienie o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy w postaci ustanowienia radcy prawnego celem sporządzenia skargi kasacyjnej, zostało wydane już po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Należy jednak zauważyć, iż nie zwalnia to strony z obowiązku zachowania należytej staranności i dalszej sprawności postępowania. Zgodnie z art. 87 § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Sąd przychyla się do stanowiska prezentowanego w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2005r. II UZ 72/2004 OSNP 2005/20 poz. 325 uznającego za dzień, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu – dzień, w którym miał on rzeczywistą możliwość wniesienia skargi, nie dalszy jednak, niż dzień upływu 30 dni od dnia zawiadomienia go o fakcie ustanowienia pełnomocnikiem. W przedmiotowej sprawie strona niezwłocznie po otrzymaniu odpisu wyroku wniosła o ustanowienie pełnomocnika, a w toku postępowania incydentalnego wywołanego wniesieniem tegoż wniosku, wykonywała zarządzenia w wyznaczonych terminach. Jednakże po uzyskaniu zawiadomienia o wyznaczeniu pełnomocnika zarówno strona jak i jej pełnomocnik nie dochowali należytej staranności, co skutkowało dalszym znacznym przekroczeniem terminu. Pełnomocnictwo do prowadzenia sprawy zostało udzielone w trzy tygodnie po doręczeniu pełnomocnikowi zawiadomienia o jego wyznaczeniu, co skonsumowało znaczną część 30 –dniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a w konsekwencji skarga kasacyjna została wniesiona po upływie dopuszczalnego terminu. Pełnomocnik, uzasadniając wniosek o przywrócenie uchybionego terminu, podaje iż do opóźnienia w sporządzeniu skargi kasacyjnej doszło z uwagi na konieczność badania akt sprawy w Ośrodku Zamiejscowym Izby Skarbowej Nie jest to jednak okoliczność wyjątkowa, która mogłaby zostać potraktowana jako uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu W związku z powyższym, jakkolwiek upływ 30 dniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przed zakończeniem postępowania incydentalnego był od skarżącego całkowicie niezależny to wniesienie skargi kasacyjnej po upływie 30 dni od chwili zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, spowodowany został z winy strony. W tej sytuacji Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie, strona nie zachowała terminu z art. 87 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, w oparciu o art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.