I SA/Rz 750/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń / spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska SO del. Piotr Popek Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi "A" na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za przechowywanie w depozycie towaru oddala skargę. I SA/Rz 750/15 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015r. nr [...\ Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., w którym ustalił opłatę w kwocie 11494zł za przechowywanie zatrzymanego towaru w depozycie urzędu celnego i wezwał do jej uiszczenia "A" (Skarżący). Postanowienie zapadło przy następującym stanie faktycznym: W dniu 22 stycznia 2015 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego Oddział Celny w M dokonując rewizji celnej towarów niewspólnotowych przedstawionych wraz ze zgłoszeniem celnym tranzytowym [...], ujawnili zabawki opatrzone znakami Barbie - 2405 szt., Monster High - 4471 szt., Hot Wheels - 588 szt., Fisher Price - 1426 szt. i Max Steel - 624 szt. W związku z podejrzeniem, iż towary te naruszają prawo własności intelektualnej należące do "A", organ celny zatrzymał w/w towar zgodnie z postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] i objął je dozorem celnym. Powiadomieniem z dnia 23 stycznia 2015 r. organ celny poinformował uprawnionego przedstawiciela posiadacza decyzji "A". – B. Z. z Kancelarii Prawnej [...] o zatrzymaniu towarów na okres 10 dni roboczych. Na wniosek przedstawiciela posiadacza decyzji z dnia 2 lutego 2015 r., w oparciu o przepis art. 23 ust. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 608/2013, termin ten został przedłużony o kolejne 10 dni robocze, tj. do dnia 19 lutego 2015 r. W dniu 4 lutego 2015 r. przedstawiciel posiadacza decyzji poinformował organ celny, iż "A"., po analizie otrzymanej dokumentacji fotograficznej, zajęła jednoznaczne stanowisko, że zatrzymany towar jest oryginalny, wyrażając zgodę na jego zwolnienie i dopuszczenie do obrotu. W związku z powyższym organ celny I instancji zakończył czynności kontrolne, a zatrzymany i przechowywany pod dozorem celnym towar zwrócił i zwolnił do procedury tranzytu. W dniu [...] marca 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego wydał postanowienie znak [...], w którym ustalił koszty związane z zatrzymaniem i przechowywaniem pod dozorem celnym przedmiotowych towarów w kwocie 11494zł i obciążył nimi posiadacza decyzji "A". Ustalona kwota stanowi równowartość opłaty za przechowywanie zatrzymanych towarów w depozycie celnym w okresie od dnia 24 stycznia 2015 r. do dnia 4 lutego 2015 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył adwokat Ł. B. jako pełnomocnik "A" wnosząc o jego uchylenie lub zmianę. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 30 §3 ustawy Prawo celne poprzez zaniechanie wydania postanowienia o sposobie przetrzymywania towaru i ewentualnych kosztach; 2. art. 121 §1 i art. 123 §1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasad ogólnych ustawy, a w szczególności zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania i prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów; 3. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo celne w zw. z §2 ust. 1 oraz 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 października 2012 r. w sprawie stawek opłat pobieranych przez organy celne oraz sposobu ich obliczania, poprzez błędne zastosowanie tych przepisów, które nie posługują się pojęciem magazynu depozytowego; 4. §2 ust. 1 oraz 3 rozporządzenia w zw. z art. 12 §3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 7 ustawy Prawo celne w zw. z art. 3 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 1182/71/EWG/EURATOM z dnia 3 czerwca 1971 r., poprzez błędne zastosowanie i naliczenie opłaty za każdy miesiąc podczas gdy przepisy przewidują naliczenie za każdy rozpoczęty miesiąc przechowywania towarów, a więc w przypadku przechowywania towarów przez okres poniżej miesiąca naliczenie opłaty jest niedopuszczalne. Rozpatrując zażalenie Dyrektor Izby Celnej nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia i postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. znak [...] utrzymał je w mocy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie pełnomocnik "A" zarzucił obrazę przepisów prawa, tj.: 1. art. 30 §3 ustawy Prawo celne w zw. z § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie depozytu celnego, poprzez zaniechanie wydania postanowienia o sposobie przetrzymywania towarów i ewentualnych kosztach, już na etapie wydania postanowienia o zatrzymaniu towarów z dnia [...] stycznia 2015 r. o nr [...], podczas gdy taki obowiązek wynika z art. 30 §3 ustawy oraz z § 10 ust. 1 rozporządzenia, co pozbawiło właściciela praw możliwości złożenia zażalenia na tę czynność; 2. art. 121 §1 i 123 §1 ustawy Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasad ogólnych ustawy, a w szczególności zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów; 3. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo celne w zw. z §2 ust. 1 oraz 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 października 2012 r. w sprawie stawek opłat pobieranych przez organy celne oraz sposobu ich obliczania, poprzez ich błędne zastosowanie bowiem z treści uzasadnienia skarżonego postanowienia z dnia 13 marca 2015 r. utrzymanego w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Celnej wynika, iż towary przechowywane są w magazynie depozytowym urzędu, podczas gdy żaden z w/w aktów nie posługuje się pojęciem magazynu depozytowego, co więcej przechowywanie w depozycie, przy takiej konstrukcji art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo celne przyjętej przez ustawodawcę stanowi wyjątek od ogólnej zasady, zgodnie z którą urząd celny przyjmuje towary na przechowanie w ramach magazynu tymczasowego składowania; 4. §2 ust. 1 oraz 3 rozporządzenia w zw. z art. 12 §3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 7 ustawy Prawo celne w zw. z art. 3 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 1182/71/EWG/EURATOM z dnia 3 czerwca 1971 r., określające zasady mające zastosowanie do okresu, dat i terminów poprzez ich błędne zastosowanie i naliczenie opłat za każdy miesiąc podczas gdy przepis przewiduje naliczenie opłaty za każdy rozpoczęty miesiąc przechowywania towarów, a więc stawki 5% albo 2 % mogą być stosowane począwszy od upływu pełnego okresu miesiąca przechowywania towarów, w przypadku przechowywania towarów przez okres poniżej miesiąca jest niedopuszczalne, ewentualnie stawka taka powinna być naliczona proporcjonalnie do ilości dni, w których przedmiotowy towar był przechowywany, zgodnie z zasadami rynkowymi. Zaskarżając postanowienie w całości pełnomocnik "A" wniósł o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie niekwestionowana jest prawidłowość działania Urzędu Celnego w P. Oddziału Celnego w M. w związku z zatrzymaniem towaru w postaci zabawek, co do którego zachodziło podejrzenie, że narusza prawa własności intelektualnej objęte decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014r., które dokonano postanowieniem tegoż Urzędu z dnia [...] stycznia 2015 r. Skarżący kwestionuje zasadność obciążenia go kosztami związanymi z przechowywaniem towaru w depozycie Urzędu. Należy wskazać, że podniesione przez niego zarzuty nie są zasadne. Jak słusznie wskazuje organ II instancji dokonując zatrzymania towaru postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. organ I instancji działał w oparciu o przepis art. 17 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 608/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 (Dz. Urz. UE L Nr 181 z dnia 29 czerwca 2003r.), aby umożliwić Skarżącemu dokonania ustaleń, czy jego prawa zostały naruszone w celu ewentualnej późniejszej obrony tych praw. Na tym etapie postępowania obowiązujące przepisy nie obligowały organu celnego do określenia ewentualnych kosztów związanych z przechowywaniem zatrzymanego towaru. Dlatego też zarzut Skarżącego o naruszeniu przepisu art. 30 § 3 Prawa celnego nie jest zasadny. Jako niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 121 § 1 i art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej. Jak wynika z akt sprawy o fakcie zatrzymania towaru Skarżący został powiadomiony pismem datowanym na ten sam dzień co wydane postanowienie o zajęciu towaru. Zawiadomienie to skierowane zostało do uprawnionego przedstawiciela posiadacza decyzji "A" – B. Z. z Kancelarii Prawnej [...]. Na jego wniosek organ celny udzielił dodatkowych informacji pismem z dnia 26 stycznia 2015r. przedłużył termin zatrzymania towaru o dalsze 10 dni (pismo z dnia 2 lutego 2015 r.). Powyższe okoliczności świadczą, że na każdym etapie postępowania Skarżący był informowany o działaniach podejmowanych przez organ celny. Zgodnie z art. 29 ust. 1 zd. drugie Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 608/2013 posiadacz decyzji, którego powiadomiono o zawieszeniu zwolnienia towaru lub ich zatrzymaniu, otrzymuje informacje od organów celnych, na żądanie, na temat miejsca i sposobu przechowywania towarów oraz szacunkowych kosztów przechowywania, o których mowa w niniejszym ustępie. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że to Skarżący winien inicjować i zwrócić się do organów celnych o informacje dla niego niezbędne. Jak wynika z akt sprawy Skarżący nie pytał organów celnych o ewentualne szacunkowe koszty przechowywania zatrzymanego towaru, dlatego nie może zarzucać że organy celne nie uczyniły tego z urzędu. W myśl art. 35 § 1 pkt 1 Prawa celnego w depozycie urzędu celnego przechowuje się czasowo: towary niewspólnotowe przed uzyskaniem przez nie przeznaczenia celnego bądź towary wspólnotowe niedopuszczone do wywozu, jeżeli cofnięcie towarów odpowiednio poza obszar celny Wspólnoty lub na obszar albo ich złożenie w magazynie czasowego składowania jest niemożliwe lub utrudnione. W rozpoznawanej sprawie zatrzymanie towaru miało miejsce w granicznym Oddziale Celnym w M. Jak wskazują organy celne na terenie tego Oddziału nie jest prowadzony magazyn czasowego składowania, dlatego zarzut naruszenia przepisu art. 35 § 1 pkt 1 Prawa celnego nie może być uznany za zasadny. Dla oceny prawidłowości orzeczeń organów celnych nie ma znaczenia czy w uzasadnieniach określono, że zatrzymany towar złożono w "depozycie", czy też "magazynie depozytowym". Z całej treści wydanych orzeczeń wynika, że chodzi o "depozyt urzędu celnego" określonego w art. 35 § 1 pkt 1 Prawa celnego. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organów celnych stanowił art. 93 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego. Zgodnie z tym przepisem organ celny pobiera opłaty, stanowiące dochód budżetu państwa za przechowanie towarów w depozycie lub magazynie czasowego składowania prowadzonego przez organ celny. Przepis art. 93 ust. 2 Prawa celnego zawiera delegację ustawową do określenia w drodze rozporządzenia stawek opłat o których mowa w ust. 1 oraz sposób ich obliczenia. Stawki te określił Minister Finansów z dnia 18 października 2012 r. w sprawie stawek opłat pobieranych przez organy celne oraz sposób ich obliczania (Dz.U. 2012.1145). Zgodnie z § 2 tegoż rozporządzenia za przechowywanie towarów niewspólnotowych w depozycie pobiera się opłatę w wysokości 5% ich wartości celnej - za każdy rozpoczęty miesiąc, z zastrzeżeniem ust. 2. W ocenie Sądu organy celne nie uchyliły wyżej wskazanym przepisem i w sposób prawidłowy ustaliły opłatę za przechowywanie w depozycie urzędu zatrzymanego towaru. Organy celne prawidłowo przyjęły, że okres przechowywania towaru to 12 dni licząc od dnia powiadomienia posiadacza decyzji o zatrzymaniu towaru tj. 24 stycznia 2015r. do dnia 4 lutego 2015r., w którym organ celny został powiadomiony, że zatrzymany towar jest oryginalny. Dlatego organ I instancji, zgodnie z obowiązującą wyżej wskazaną regulacją, obliczył opłatę za jeden rozpoczęty miesiąc, w wysokości 5% wartości celnej zajętego towaru (§ 2 ust. 1 rozporządzenia). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu który uzasadniałby jego wyeliminowanie z obiegu prawnego, a podniesione zarzuty należy uznać jako nieudolną polemikę z prawidłowymi ustaleniami i rozstrzygnięciem organów celnych. Dlatego w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 120 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.