I SA/Rz 757/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie - Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. i K. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2009r. [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej - p o s t a n a w i a - przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym i zwolnić skarżących od kosztów sądowych w całości Skarżący J. i K. N. wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku powołali się na swoją sytuację majątkową. Podstawę ich utrzymania stanowi renta pobierana przez J. N. w wysokości 1.306zł (brutto) miesięcznie. Poza mieszkaniem o powierzchni 63,5m2 skarżący nie posiadają żadnych cennych przedmiotów ani oszczędności. Prawo pomocy udzielane jest stronie na której ciąży obowiązek poniesienia kosztów sądowych, a zasadność takiego wniosku rozpatrywana jest z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych jakie strona musi ponieść w tym konkretnym postępowaniu sądowym i jej możliwości finansowych. Dlatego przepis art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - powoływanej dalej w skrócie jako p.p.s.a.), przewiduje przyznanie prawa pomocy: 1. w zakresie całkowitym - gdy osoba starająca się o zwolnienie wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, 2. w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przepisy powoływanej ustawy różnicują przesłanki przyznania prawa pomocy, m. in. od zakresu tej pomocy. W niniejszej sprawie uznano, że skarżący wykazali przesłanki do zastosowania w ich przypadku prawa pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Przemawia za tym analiza sytuacji materialnej przedstawiona we wniosku PPF. Wynika z niego, iż skarżący utrzymują się jedynie z niewysokiej renty w wysokości około 1.300zł miesięcznie. Biorąc pod uwagę wysokość dochodów skarżących, należy uznać, iż poniesienie pełnych kosztów postępowania nie obyłoby się bez uszczerbku ich koniecznego utrzymania a zatem zachodzi w sprawie konieczność zwolnienia ich od tychże kosztów. Z powyższych przyczyn, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.