I SA/Rz 76/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. i b.n. – wspólników spółki cywilnej a. i spółka na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2016r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014r. w związku z ponownym wnioskiem skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji postanawia: odmówić zmiany postanowienia z dnia 16 marca 2016r. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2016r. nr [...]utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. określającą spółce cywilnej a. i wspólnicy, wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014r., która stała się następnie przedmiotem skargi do tutejszego Sądu. Wraz ze skargą na tą decyzję, wspólnicy spółki a. – J.K. i B.N. - złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd, w treści którego zawarli jednak jedynie argumenty dotyczące merytorycznej nieprawidłowości decyzji, nie odnosząc się do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Wobec niedopuszczalności orzekania o wstrzymaniu wykonania decyzji nieostatecznych, Sąd potraktował ten wniosek jako wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji i postanowieniem z dnia 16 marca 2016r. odmówił jej wstrzymania. Strona nie skorzystała z prawa do zaskarżenia tego postanowienia. Wyrokiem Sądu z dnia 22 marca 2016r. Sąd oddalił wniesioną w sprawie skargę. Pismem z dnia 4 maja 2016r. skarżący J.K. i B.N. reprezentowani przez fachowego pełnomocnika, wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wraz z ponownym wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, w uzasadnieniu którego podnieśli nowe okoliczności, odnoszące się do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Z uzasadnienia wniosku wynika, iż prowadzona przez skarżących spółka nie prowadzi regularnej działalności gospodarczej, a oboje skarżący wymagają specjalistycznego leczenia neurologicznego oraz psychiatrycznego, na potwierdzenie czego przedłożone zostały stosowne zaświadczenia lekarskie oraz wydruk z CEDIG. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi, może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie to, na mocy art. 61 § 4 p.p.s.a. sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności sprawy. Przesłanką zmiany wydanego uprzednio postanowienia jest zatem zaistnienie w sprawie nowych okoliczności w zakresie odnoszącym się do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji, na tyle ważkich aby uzasadniały one dokonanie zmiany uprzednio wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Aktualne pozostają nadal ogólne przesłanki wstrzymania wykonania decyzji z art. 61 §3 p.p.s.a., do których należy uprawdopodobnienie, że w sytuacji faktycznej wnioskodawcy, na skutek wykonania nieprawomocnej jeszcze decyzji, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub uprawdopodobnienie możliwości zaistnienia innych trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Z uwagi na konsekwentne domaganie się przez stronę wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, należy zauważyć że decyzje takie, jako nieposiadające przymiotu wykonalności, wstrzymaniu nie podlegają. Sąd, po raz kolejny, postanowił zatem potraktować wniosek strony zgodnie z jego intencją - jako wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu odwoławczego, rzutujące bezpośrednio na kwestię wykonania decyzji organu I instancji. Pełnomocnik strony podniósł w treści wniosku, że oboje skarżący wymagają specjalistycznego leczenia neurologicznego oraz psychiatrycznego, na skutek nieszczęśliwych zdarzeń losowych oraz trudnych okoliczności osobistych. Podniósł również, że działalność gospodarcza prowadzona przez skarżących nie jest regularna, oraz wyraził pogląd, że realizacja decyzji w chwili obecnej utrudni skarżącym leczenie i narazi ich na szkodę. Z treści wniosku, nie wynika natomiast jakiej wielkości koszty leczenia ponieść muszą skarżący, w jakim stosunku do obecnych możliwości zarobkowych skarżących koszty te pozostają, jak również w jaki sposób wykonanie decyzji na obecnym etapie postępowania wpłynie na rzeczywiste możliwości płatnicze zobowiązanych. W oparciu o samą treść wniosku, nie sposób zatem ocenić w jaki sposób wykonanie decyzji wpłynie na sytuację faktyczną skarżących oraz czy rzeczywiście istnieje niebezpieczeństwo, iż poniosą oni szkodę w rozumieniu art. 61 §3 p.p.s.a. Wartość przedmiotu sporu w rozpoznawanej sprawie wynosi 2 048 zł. Zaskarżona decyzja dotyczy należności podatkowej za 2014r., która po raz drugi jest przedmiotem skargi do tutejszego sądu. Trudno zatem wnioskować, iż strona w sposób nagły została postawiona przed koniecznością zapłaty podatku, bądź też iż jego wysokość wydatnie wpłynie na ograniczenie możliwości płatniczych skarżących. Tym bardziej, iż z treści wniosku, poza lakonicznym sformułowaniem iż spółka z przerwami nie prowadzi działalności, nie wynikają okoliczności świadczące o możliwościach płatniczych strony, posiadanym majątku czy też orientacyjnych choćby kosztach planowanego leczenia. Nie sposób zatem ocenić czy okoliczności powołane przez stronę spełniają przesłanki z art. 61§3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że Sąd nie może wyręczać Skarżących w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się o ochronę tymczasową ani wzywać ich do uzupełnienia wniosku w trybie przewidzianym dla braków formalnych skargi. Badając sprawę z urzędu, Sąd nie dopatrzył się okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem postępowania są należności pieniężne, które w razie uwzględnienia skargi podlegać będą zwrotowi w trybie prawem przewidzianym, a z treści wniosku nie wynikają okoliczności, z których wynikałoby, iż wykonanie zaskarżonej decyzji w chwili obecnej, może doprowadzić do powstania po stronie skarżących trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.