I SA/Rz 776/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Asesor WSA Jacek Boratyn, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]września 2019 r., nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Kierownik ARiMR) z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że A.M. we wniosku o przyznanie płatności na 2018 rok zadeklarował do jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie (płatność z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska) oraz płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) działki rolne o łącznej powierzchni 5,71 ha. Na wskazaną powierzchnię składały się działki rolne: - A o powierzchni deklarowanej 1,71 ha położonej na działce ewidencyjnej 162/1, - B o powierzchni deklarowanej 0,27 ha położonej na działce ewidencyjnej 953, - C o powierzchni deklarowanej 0,22 ha położonej na działce ewidencyjnej 6007, - D o powierzchni deklarowanej 1,51 ha położonej na działce ewidencyjnej 186, - G o powierzchni deklarowanej 0,61 ha położonej na działce ewidencyjnej 6029, - I o powierzchni deklarowanej 1,39 ha położonej na działce ewidencyjnej 185. Do wniosku dołączone zostały załączniki graficzne (6 sztuk) na których zaznaczono granice zadeklarowanych działek rolnych w granicach poszczególnych działek ewidencyjnych. W dniach 17 i 19 kwietnia 2019 r. w gospodarstwie A. M. przeprowadzona została kontrola zasadnicza metodą inspekcji terenowej w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Z uwagi na to, że zadeklarowane przez wnioskodawcę działki położone były w różnych województwach (dz. nr 953, 6007, 6029 w województwie podkarpackim a działki o nr 162/1, 185 i 186 w województwie wielkopolskim) kontrole terenowe zostały przeprowadzone przez uprawnionych inspektorów terenowych z P. Oddziału Regionalnego ARiMR (kontrola z dnia 17 kwietnia 2019 r.) i W. Oddziału Regionalnego ARiMR (kontrola z dnia 19 kwietnia 2019 r.). Kontrole na miejscu przeprowadzone zostały przez uprawnionych inspektorów terenowych, a wykryte uchybienia zostały potwierdzone raportami z kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni o numerze [...] i [...]. Wnioskodawcę o planowanej kontroli w gospodarstwie poinformowano telefonicznie w dniu 17 kwietnia 2019 r. W trakcie kontroli inspektorzy terenowi W. Oddziału Regionalnego ARiMR dokonali pomiaru działki rolnej A zadeklarowanej przez A. M. położonej w miejscowości K. o nr 162/1 o powierzchni 1,71 ha, Na potrzeby pomiaru działka ta została podzielona na części, którym nadano oznaczenia A, AB, AC, AD i AE. Czynność taka była konieczna, gdyż działka A zadeklarowana jako całość w rzeczywistości nie stanowiła spójnej, jednolitej uprawy i była rozdzielona drogami gruntowymi. Na działkach A, AB, AC, AD, AE stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej, czego rezultatem było wykluczenie powierzchni 0,36 ha (A), 0,73 ha (AB), 0,24 ha (AC), 0,18 (AD), 0,20 (AE). Dlatego też zastosowany został kod nieprawidłowości DR 18 oraz DR 52. Z kolei na działce rolnej D położonej na działce ewidencyjnej nr 186 o powierzchni deklarowanej wynoszącej 1,51 ha, stwierdzono powierzchnię TUZ 1,50 ha. W stosunku do tej działki zastosowano kod nieprawidłowości DR 37, oznaczający, że identyfikację granic działki rolnej przeprowadzono na podstawie danych GIS. Działka rolna I położona na działce ewidencyjnej nr 185 o powierzchni deklarowanej wynoszącej 1,39 ha, powierzchnia zmierzona wyniosła 1,32 ha. Zastosowany został kod nieprawidłowości DR 51 oznaczający, że w sąsiedztwie działki rolnej znajduje się obszar tymczasowo niekwalifikujący się do płatności. Działka rolna B położona na działce ewidencyjnej nr 953 o powierzchni deklarowanej wynoszącej 0,27 ha, stwierdzono powierzchnię 0,27 ha, wskazano, że na całej działce brak jest przeprowadzania zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających rozprzestrzenianiu się chwastów, stwierdzono pojedyncze odrosty samosiejek co jednoznacznie świadczy o nieużytkowaniu rolniczym działki. Dlatego też zastosowany został kod nieprawidłowości DR 18 tj. na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej, czego rezultatem było wykluczenie powierzchni (0,27 ha) tej działki z płatności na 2018 rok. Działka rolna C położona na działce ewidencyjnej nr 6007 o powierzchni deklarowanej wynoszącej 0,22 ha, stwierdzono powierzchnię 0,22 ha i wskazano, że na całej działce znajdują się wieloletnie zaniedbania jak i brak jest przeprowadzania zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających rozprzestrzenianiu się chwastów, stwierdzono kilkuletnie zadrzewienia i zakrzaczenia co jednoznacznie świadczy o nieużytkowaniu rolniczym działki. Dlatego też zastosowany został kod nieprawidłowości DR 18 tj. na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej. Działka rolna G położona na działce ewidencyjnej nr 6029 o powierzchni deklarowanej wynoszącej 0,61 ha, stwierdzono powierzchnię zaoraną - 0,10 ha, dlatego też zastosowany został kod nieprawidłowości DR 13+ tj. zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej. Powyższe ustalenia stanowiły podstawę do wydania decyzji przez Kierownika ARiMR z dnia [...] czerwca 2019 r. w sprawie przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego. W odwołaniu od niej A. M. podniósł, że decyzja "jest nie zgodna z wnioskiem składanym o przyznanie płatności za rok 2018", gdyż działka nr 162/1 stanowiła jednolitą działkę o powierzchni 1,71 ha i nie wie kto i dlaczego podzielił działkę. Odwołujący stwierdził, że kontrola wykazała na działce składowisko opon lecz "w roku 2018 opony były posprzątane", zaś sosenki stwierdzone na działce 162/1 "mogą rosnąć tak potwierdza instrukcja z 2015 r." A. M. nie zgodził się także z pomniejszeniem o 0,13 ha działki nr 162/1 w roku 2016 i 2017 i stwierdził, że kontrola takiego pomniejszenia nie wykazała. Odwołujący nie zgodził się również z pomniejszeniem działki nr 185, natomiast odnośnie działki nr 953 wskazuje, że powierzchnia tej działki jest i była koszona, zaś działka nr 6007 leży na obszarze natura 2000. Podniósł, że działka nr 6029 o pow. 0,61 ha jest zaniedbana, gdyż "została zniszczona przez dziki". Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR po rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, utrzymał ją w mocy. Wskazał, że powierzchnia zadeklarowana przez A. M. we wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018 z tytułu jednolitej płatności obszarowej oraz płatności za zazielenienie z jednoczesną deklaracją płatności dodatkowej wynosiła 5,71 ha. Podczas kontroli administracyjnej sprawy z uwzględnieniem wyników pokontrolnych z przeprowadzonej inspekcji terenowej tj. po wykluczeniu powierzchni działek rolnych niekwalifikujących się do przyznania płatności w gospodarstwie A. M. ustalono, że kwalifikująca się powierzchnia do przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2018 rok wyniosła 2,92 ha. Zatem w wyniku przedmiotowych kontroli na miejscu stwierdzono zawyżenia powierzchni uprawnionych do przyznania płatności. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że podział działki A do celów pomiarów nie miał żadnego wpływu na płatność. Z kolei pomniejszenie działki 162/1 o 0,13 ha w 2016 r. i 2017 r. nie dotyczy niniejszej sprawy, której przedmiotem jest przyznanie płatności na rok 2018 i będącej wynikiem weryfikacji wniosku na 2018 r. Odnośnie negowania wyniku kontroli na miejscu odnośnie działki 162/1, z uwagi na to, że działka była posprzątana a sosny rosnące na działce "mogą rosnąć tak potwierdza instrukcja z 2015 r." oraz kwestionowania pomniejszenia działki nr 185, i działki nr 953 z uwagi na to, że działki są i były koszone, zaś działka nr 6007 położona jest na obszarze natura 2000, a działka nr 6029 o pow. 0,61 ha jest zaniedbana, gdyż "została zniszczona przez dziki" organ wskazał, że podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie była kontrola na miejscu przeprowadzona w gospodarstwie A. M. Kontrola te wykazała liczne nieprawidłowości na działkach, które szczegółowo zostały opisane w decyzji. A. M. nie zgadzając się z wynikami przeprowadzonej na działkach kontroli złożył do niej zastrzeżenia, które nie zostały uwzględnione - co zawarte zostało w pismach skierowanych do niego z dnia 10 czerwca 2019 r. i z dnia 5 lipca 2019 r. W związku z powyższym bez wątpliwości uznać należy, że kontrole te odpowiadają szczegółowym wymogom, a więc stanowią dowód w postępowaniu prowadzonym przez organy ARiMR. Odnosząc się zarzutów skarżącego w kwestii działek nr 185 i nr 953 oraz nr 6007 organ wyjaśnił, że skarżący nie zgłosił na piśmie, zgodnie z obowiązującymi przepisami, Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR we właściwym terminie wystąpienia przypadków naturalnych, siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, które dawałyby podstawę do uznania, że z przyczyn niezależnych nie wykonał swoich zobowiązań tzn. nie wykosił działki rolnej G położonej na działce ewidencyjnej nr 6029 ani też nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność utrzymywania działek deklarowanych do płatności w należytym stanie wynikających z norm prawych. Organ powołał przy tym przepis art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, który stanowi, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawda i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Organ odwoławczy uznał, że oprócz negowania ustaleń organów Agencji w zakresie powierzchni kwalifikującej się do płatności - skarżący w ramach prowadzonego postępowania dowodowego nie przedstawił wiarygodnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, ani w zakresie ustaleń organu odnośnie powierzchni ani stanu działek rolnych. W skardze na decyzję Dyrektora ARiMR z dnia [...] września 2019 r. skarżący zarzucił, że decyzja powinna dotyczyć 2018 r. podczas gdy wskazany w niej jest 2019 r. Wskazał, że pomiar działki nr 161/1 nie jest zgodny ze stanem faktycznym ponieważ w rubryce na str. 3 i 4 decyzji powierzchnia deklarowana została wskazana jako 2.06 ha, stwierdzona 1,47 ha. Ponadto zarzucił, że pismo z dnia 17 września 2019 r. wyjaśnia, że opony nie stanowią kwestii kluczowej w sprawie. Podkreślił, że na działkach nie występują samosiejki oraz wskazał na szkody spowodowane przez dziki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a." ). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach kognicji, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Dyrektora ARiMR nie narusza prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. takim, który oznaczałby konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Podkreślenia wymaga fakt, że to na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek ustalenia zgodności deklaracji rolnika ze stanem faktycznym na gruncie, co wynika bezpośrednio z treści art. 74 ust. 1 w związku z art. 58 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.347.549 z dnia 20 grudnia 2013 r.), które stanowią że państwa członkowskie ustanawiają skuteczne systemy zarządzania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z prawodawstwem regulującym unijne systemy wsparcia, zmierzające do zminimalizowania ryzyka strat finansowych dla Unii za pomocą agencji płatniczych lub podmiotów przez nie upoważnionych do działania w ich imieniu, przeprowadzają kontrole administracyjne dotyczące wniosków o przyznanie pomocy w celu weryfikacji kryteriów kwalifikowalności do otrzymania pomocy. Konieczność przeprowadzania kontroli administracyjnych dla wniosków o przyznanie płatności wynika z art. 59 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, który stanowi, że system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie zgodnie z art. 58 ust. 2 obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność. Ponadto zgodnie z przepisem art. 59 ust. 2 powyższego rozporządzenia w przypadku kontroli na miejscu właściwy organ określa próbę kontrolną z całej populacji wnioskodawców, składającą się w stosownych przypadkach z części losowej w celu otrzymania reprezentatywnego wskaźnika błędu oraz części wybranej na podstawie analizy ryzyka, tak aby zidentyfikować obszary, gdzie występuje największe ryzyko błędów. W myśl art. 74 ust. 3 niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie mogą korzystać z technik teledetekcji i globalnego systemu nawigacji satelitarnej w celu przeprowadzania kontroli działek rolnych na miejscu. Ponadto z treści art. 24 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z dnia 31 lipca 2014 r., str. 69 ze zm.) - zwanego dalej "rozporządzeniem Komisji (UE) nr 809/2014" wynika, że kontrole administracyjne i kontrole na miejscu są przeprowadzane w sposób zapewniający skuteczną weryfikację poprawności i kompletności informacji podanych we wniosku o przyznanie pomocy, wniosku o wsparcie, wniosku o płatność lub innej deklaracji, zgodności ze wszystkimi kryteriami kwalifikowalności, zobowiązaniami i innymi obowiązkami w odniesieniu do przedmiotowego systemu pomocy lub środka wsparcia, warunków, na których przyznaje się pomoc lub wsparcie lub zwolnień z obowiązków oraz przestrzegania wymogów norm odnoszących się do zasady wzajemnej zgodności. Zatem prawidłowe jest stanowisko organu, że celem kontroli jest stwierdzenie powierzchni uprawnionej do płatności i porównanie jej z deklaracją rolnika na dany rok. W rozpoznawanej sprawie kontrola zasadnicza w gospodarstwie rolnym A. M. została przeprowadzona w dniach 17 i 19 kwietnia 2019 r. Została ona dokonana metodą inspekcji terenowej, co oznacza, że przeprowadzono w terenie wizytacje w odniesieniu do wszystkich działek rolnych deklarowanych przez niego we wniosku o przyznanie płatności na 2018 rok. Z uwagi na to, że zadeklarowane przez wnioskodawcę działki położone były w różnych województwach (dz. nr 953, 6007, 6029 w województwie podkarpackim a działki o nr 162/1, 185 i 186 w województwie wielkopolskim) kontrole terenowe zostały przeprowadzone przez inspektorów z P. Oddziału Regionalnego ARiMR (kontrola z dnia 17 kwietnia 2019 r.) i W. Oddziału Regionalnego ARiMR (kontrola z dnia 19 kwietnia 2019 r.), a wykryte uchybienia zostały potwierdzone raportami z kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni o numerze [...] i [...]. Inspektorzy terenowi sporządzili protokoły, a wyniki przeprowadzonych kontroli terenowych potwierdzili dokumentacją fotograficzną dotyczącą przedmiotowych działek. Skarżący składając w dniu 23 lutego 2018 r. do Biura Powiatowego ARiMR wniosek o przyznanie płatności na rok 2018 (oświadczenie potwierdzające brak zmian w 2018 roku w odniesieniu do wniosku o przyznanie płatności złożonego w roku 2017), wnioskował o przyznanie płatności do łącznej powierzchni wynoszącej 5,71 ha obejmującej pięć działek rolnych tj. działkę rolną A (położoną na działce ew. nr 162/1) o powierzchni 1,71 ha, działkę rolną B (położoną na działce ew. nr 953) o powierzchni 0,27 ha, działkę rolną C (położoną na działce ew. nr 6007) o powierzchni 0,22 ha, działkę rolną D (położoną na działce ew. nr 186) o powierzchni 1,51 ha oraz działkę rolną G (położoną na działce ew. nr 6029) o powierzchni 0,61 ha, działkę rolną I (położoną na działce ew. nr 185) o powierzchni 1,39 ha. Łączna powierzchnia zadeklarowana przez A. M. we wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018 z tytułu jednolitej płatności obszarowej oraz płatności za zazielenienie z jednoczesną deklaracją płatności dodatkowej wynosiła 5,71 ha. Podczas kontroli administracyjnej wniosku z uwzględnieniem wyników pokontrolnych z przeprowadzonej inspekcji terenowej tj. po wykluczeniu powierzchni działek rolnych niekwalifikującej się do przyznania płatności w gospodarstwie A. M. ustalono, że kwalifikująca się powierzchnia do przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2018 rok wyniosła 2,92 ha. W ocenie Sądu organy bazując na dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, a szczególnie danych pokontrolnych z kontroli na miejscu - oględzin działek referencyjnych, których celem było stwierdzenie stanu faktycznego na dzień przeprowadzenia kontroli i porównanie z deklaracją producenta rolnego na dany rok wnioskowania o przyznanie pomocy finansowej, a więc w tym przypadku płatności na rok gospodarczy 2018 organy miały uzasadnione podstawy do stwierdzenia nieprawidłowości odnośnie powierzchni użytkowanej z jednoczesnym podkreśleniem, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że pomiary zostały wykonane w sposób nieprawidłowy lub nierzetelny. Kompleksowa analiza poszczególnych elementów dokumentacji pokontrolnej prowadzi do wniosku, że przedmiotowy materiał jest spójny, tzn. że stan działek ukazany na fotografiach (uwzględniając miejsca z których wykonano zdjęcia, zaznaczone na załącznikach graficznych) koreluje z obrazem uwidocznionym na ortofotomapie. Ponadto zaznaczyć należy, że weryfikacja działek podczas inspekcji terenowej w gospodarstwie A. M. przeprowadzona została w oparciu o jego wskazania na materiale graficznym dołączonym do wniosku o przyznanie płatności, zaś czynności kontrolne na działkach rolnych przeprowadzone zostały homologowanym urządzeniem do stosowania w trakcie realizacji pomiarów powierzchni działek rolnych przez upoważnionych inspektorów terenowych Biura Kontroli na Miejscu P. i W. Oddziału Regionalnego ARiMR. Na podstawie tych ustaleń prawidłowo dokonano wyliczeń co do jednolitej płatność obszarowej, płatności za zazielenienie i płatności dodatkowej (redystrybucyjnej). Przeprowadzone wyliczenia nie są kwestionowane przez skarżącego. Nie ma zatem potrzeby szczegółowego odnoszenia się do nich. Jeżeli zaś chodzi o zarzuty skargi dotyczące podziału działki rolnej A o powierzchni 1,71 ha to organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił w przekonywujący sposób powody dokonania tego podziału. Mianowicie na etapie kontroli uznano, że działka nr 162/1 nie stanowi spójnego obszaru i dokonano jej podziału na działki rolne o oznaczeniach A, AB, AC, AD i AE i przypisano im kolejno powierzchnie 0,36 ha (A), 0,73 ha (AB), 0,24 ha (AC), 0,18 ha (AD) i 0,20 ha (AD). Co istotne całkowita powierzchnia poszczególnych działek stanowiła 1,71 ha, więc jest to powierzchnia taka jaka została zadeklarowana przez skarżącego we wniosku w odniesieniu do działki rolnej A. Należy zatem zgodzić się z organem, że była to czynność techniczna niemająca wpływu na płatność. Odnosząc się do zarzutów skarżącego w kwestii działek nr 185 (działka rolna I), nr 953 (działka rolna B) oraz 6029 (działka rolna G), należy wyjaśnić, że zgodnie § 2 Rozporządzenia MRiRW z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. z 2015 r. , poz. 351 ze zm.) obowiązującym terminem w zakresie wykonania zabiegów agrotechnicznych jest dzień 31 lipca roku w którym został wniosek złożony a brzmienie tego przepisu jest następujące - "grunty uznaje się za pozostające w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, jeżeli został na nich przeprowadzony przynajmniej jeden zabieg agrotechniczny mający na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności, w terminie do dnia 31 lipca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich". Skarżący A. M. nie zgłosił na piśmie Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR we właściwym terminie wystąpienia przypadków naturalnych, siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, które dawałyby podstawę do uznania, że z przyczyn niezależnych nie wykonał swoich zobowiązań tzn. nie wykosił działki rolnej G położonej na działce ewidencyjnej nr 6029 ani też nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność utrzymywania działek deklarowanych do płatności w należytym stanie wynikających z norm prawych. Prawidłowo także organ zmniejszył powierzchnię działki rolnej I o 0,07 ha z powodu występowania na niej terenu porośniętego drzewami, co zostało uwidocznione na zdjęciach o numerach 55-66. Należy także podzielić stanowisko organu jeżeli chodzi o okoliczności, dotyczące szkód wywołanych przez dziki. Jeżeli w gospodarstwie A. M. wystąpiły przyczyny naturalne bądź przypadki siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, w myśl których dla płatności nie stosuje się kar administracyjnych to w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r., to właśnie rolnik powinien je zgłosić wraz z odpowiednią dokumentacją wymaganą przez właściwy organ na piśmie w ciągu piętnastu dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności. W przedmiotowej sprawie A. M. nie przedstawił takich dowodów. Ponadto jeżeli chodzi o kwestię składowania opon na działce rolnej A to oczywiście okoliczność ta nie stanowiła samoistnej podstawy do wykluczenia z płatności. Stwierdzenie znajdowania się opon na działce było tylko przedstawieniem jej stanu zastanym podczas kontroli. Jak wyraźnie wynika z pisma W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i modernizacji Rolnictwa z dnia 17 lipca 2019 r. powoływanym przez skarżącego w skardze oraz dopuszczonym jako dowód w sprawie na rozprawie w dniu 21 stycznia 2020 r. powodem wykluczenia działki było stwierdzenie rodzaju występującej na niej gleby w połączeniu z brakiem działalności rolniczej, co wynikało również ze stwierdzenia samosiejek oraz licznych dróg dojazdowych nie niej się znajdujących. Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty podnoszone na rozprawie w dniu 21 stycznia 2020 r. związane z kwestiami dotyczącymi sprostowania zaskarżonej decyzji postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. w tym odnoszące się do stwierdzenia w uzasadnieniu tego postanowienia, że to organ tę omyłkę zauważył podczas gdy w ocenie skarżącego, to on zwrócił organowi uwagę na tę okoliczność. Jeżeli zaś chodzi o przekroczenie terminu do załatwienia sprawy, to należy wskazać, że terminy te mają charakter instrukcyjny. Oznacza to, że ich przekroczenie nie ma wpływu na merytoryczne załatwienie sprawy i stanowi uchybienie innej natury. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił jako nieuzasadnioną.