I SA/Rz 78/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska /spr./ Sędziowie WSA Barbara Stukan-Pytlowany WSA Kazimierz Włoch Protokolant sek.sąd. Beata Janczewska po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 6 marca 2007r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2005r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym. I. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2005r. nr [...] II. Określa, że decyzje wymienione w punkcie I nie mogą być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. Zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Rz 78/07 UZASADNIENIE Decyzją nr (...) Naczelnik Urzędu Celnego określił J. M. zobowiązanie w podatku akcyzowym w kwocie 3.454 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego /w Niemczech/ samochodu osobowego marki Renault R19 rok produkcji 1994. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji podał, że w dniu 19 października 2004r. J. M. złożył deklarację uproszczoną nabycia wewątrzwspólnotowego w której wykazał przedmiotowy samochód a jako podstawę opodatkowania wskazał kwotę 430 zł, stawkę podatku – 65% i kwotę podatku – 279 zł. Dokonał zapłaty powyższego podatku a z przedłożonych dokumentów wynikało, że przedmiotowy samochód nabył w dniu 15 października 2004r. od U. A. F. za kwotę 100 EUR. U. A. F. był właścicielem tego samochodu ale sprzedał go firmie A. W. za kwotę 500 EUR. Firma powyższa zawarła w dniu 24 września 2004r. "wiążące zamówienie pojazdu używanego" z A. B., który jednak tego samochodu nie kupił i odebrał od firmy 100 EUR wpłacone tytułem zaliczki. Ostatecznie samochód ten został nabyty przez J. M. i przywieziony na lawecie przez A. B.. Organ I instancji przywołując unormowania zawarte w art. 4 ust.1 pkt. 5, art. 80 ust.1, ust.2 , ust.3 pkt. 3, art. 75 ust. 1, ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. po datku akcyzowym /Dz.U. nr 29 poz. 257 z późn. zm./ oraz § 2 ust.1 pkt. 2 i § 7 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego /Dz.U. nr 87 poz. 825 z późn. zm./ wskazał, że stawka podatku akcyzowego na przedmiotowy samochód wynosi istotnie 65 % podstawy opodatkowania określonej w art. 10 ust.1 pkt.2 w związku z art.8 pkt.1 i art. 82 ust.3 cyt. ustawy. Ponieważ jednak w niniejszej sprawie nie można było jednoznacznie ustalić ceny zakupu samochodu - występują bowiem dwie umowy sprzedaży wskazujące różne ceny tj. 100 i 500 EUR- organ I instancji przy zastosowaniu art. 10 ust. 5 cyt. ustawy przyjął cenę rynkową wynikającą z notowań ogólnopolskich wskazanych w Informatorze INFO-EKSPERT nr X-2004 str. 404 tj. 10.700 zł i od tej wartości wyliczył podatek. Po rozpoznaniu odwołania J. M. od powyższej decyzji, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia (...) września 2005r. nr (...) uchylił tę decyzję i określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu przedmiotowego nabycia na kwotę 1.400 zł. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy przytoczył ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji oraz powołane przez ten organ przepisy prawne uznając je za prawidłowe, jednakże uznał, że za podstawę opodatkowania należy przyjąć równowartość kwoty 500 EUR. Publikowane w Informatorze "INFO-EKSPERT" notowania odnoszą się bowiem do pojazdów w dobrym stanie technicznym, natomiast z dokumentacji dotyczącej przedmiotowego samochodu wynika, że był on skorodowany, częściowo zdolny do jazdy. Skoro na dokumentach uzyskanych od poprzednich właścicieli tego auta z Niemiec /tj. U. F. i A. ./ dwukrotnie wskazano kwotę 500 EUR jako jego cenę, to ta właśnie kwota jest miarodajna do ustalenia podstawy opodatkowania /tj.2.155 zł według kursu na 15 października 2004r./. J. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej wnosząc o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem art. 122 , art. 124art. 187 Ordynacji podatkowej, art. 10 ust.1 pkt.2 w związku art. 82 ust. 3 i art. 80 ust.3 pkt. 3 powołanej ustawy o podatku akcyzowym a nadto wskazał na niezgodność przepisów o podatku akcyzowym z art. 3 pkt.1a, art. 28 i art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Uzasadniając zarzuty skargi poczynił szerokie rozważania na temat zasad postępowania i podniósł, że z naruszeniem zasad postępowania dowodowego organ odwoławczy dał wiarę pismo otrzymanym z Niemiec za pośrednictwem faksu a – bez wskazania kryteriów – odmówił wiary innym dowodom, nie przesłuchał wnioskowanego świadka P. D., na skutek czego wadliwie ustalił stan faktyczny a mianowicie podstawę opodatkowania oraz moment powstania obowiązku podatkowego. Ponadto organ odwoławczy oparł się na przepisach dotyczących podatku akcyzowego, które są sprzeczne z prawem wspólnotowym zakazującym dyskryminacji w prawie podatkowym. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji dodatkowo przytaczając argumenty odnośnie braku podstaw do przyjęcia niezgodności polskich przepisów dotyczących podatku akcyzowego z prawem wspólnotowym. Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Według niespornych ustaleń poczynionych w sprawie przez organy celne, skarżący J. M. nabył w dniu 15 października 2004r. w Niemczech samochód osobowy marki Renault 19, rok produkcji 1994r, pojemność silnika 1721 cm3 i z tytułu tego nabycia opłacił w dniu 19 października 2004r. podatek akcyzowy w kwocie 430 zł obliczony według stawki 65% od podstawy opodatkowania w kwocie 434 zł /100 EUR/. Natomiast organ celny II instancji w zaskarżonej decyzji zwiększył podstawę opodatkowania przyjmując ją w kwocie 2.155 zł /500 EUR/ i według takiej samej stawki obliczył podatek akcyzowy przyjmując, że obowiązek podatkowy powstał w dniu 15 października 2004r. Niewątpliwie skarżący stał się podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu, gdyż z godnie z art. 80 ust.1, ust.2 w związku z art. 2 pkt.11, art. 4 ust.1 pkt. 5 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 29 poz. 257 z późn. zm./ samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju /zgodnie z przepisami o ruchu drogowym/ podlegają akcyzie a podatnikiem - w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego – jest podmiot dokonujący tegoż nabycia. Jako moment powstania obowiązku podatkowego w przypadku takiego nabycia, w ustawie wskazano chwilę nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, jednak że nie później, niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Jako podstawę opodatkowania ustawodawca wskazał – w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego- kwotę, jaką nabywca jest zobowiązany zapłacić za dany wyrób, a jeśli tej kwoty nie można określić, to podstawę tę ustala się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w danej miejscowości albo na rynku krajowym w obrocie wyrobami akcyzowym tego samego rodzaju, w dniu powstania obowiązku podatkowego, pomniejszonych o kwotę podatku od towarów i usług oraz o kwotę akcyzy /art. 10 ust.1 pkt.2, art. 82 ust. 3 cyt. ustawy/. Jak wskazano wyżej, za podstawę opodatkowania organ II instancji przyjął równowartość kwoty 500 EUR i w ocenie Sądu stanowisko to nie nasuwa zastrzeżeń. Jak bowiem wskazał organ II instancji, twierdzenia strony oraz zebrane w sprawie dokumenty zawierają odmienne dane nie tylko w zakresie stron transakcji, której przedmiotem był wymieniony wyżej samochód, jak i co do jego ceny. Przede wszystkim sam skarżący w toku swego przesłuchania w dniu 13 kwietnia 2005r. potwierdził swój podpis na umowie z dnia 15 października 2004r. według której miał nabyć samochód od U. A. F.za kwotę 100 EUR równocześnie stwierdzając, że nie pamięta przebiegu tej transakcji, natomiast w odwołaniu od decyzji organu I instancji stwierdził, że samochód nabył w firmie A. W.. W takiej sytuacji, gdy równocześnie z zebranych materiałów wynika, że: p. U. F. sprzedał ten samochód wymienionej wyżej firmie /a nie skarżącemu/ za kwotę 500 EUR, firma ta najpierw oferowała sprzedaż tego samochodu A. B. za kwotę 500 EUR, jednakże ten potencjalny nabywca zrezygnował z tego zakupu ale równocześnie potwierdził, że potem samochód ten nabył skarżący, to przyjęcie przez organ II instancji ceny nabycia na wymienioną wyżej kwotę 500 EUR nie budzi w ocenie Sądu zastrzeżeń i nie narusza zasad gromadzenia i oceny materiału dowodowego określonych w art. 122 i art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 8 poz. 60 z 2005r. z późn. zm./. Za niezasadne uznać należy zarzuty skargi odnośnie braku przesłuchania w charakterze świadka P. D. a w szczególności braku aktywności organu w ustalaniu adresu tej osoby. Skoro osoba ta miała towarzyszyć skarżącemu przy nabywaniu przedmiotowego samochodu w Niemczech, to – jeśli skarżący uważał jego przesłuchanie za celowe – powinien podać jego dane adresowe a nie żądać od organu ich ustalenia. Obowiązek gromadzenia materiału dowodowego obciążą organ ale nie zwalnia to strony od współdziałania w tym zakresie z organem. Jeśli natomiast chodzi o moment powstania obowiązku podatkowego w tym podatku, to generalnie moment ten określony został w art. 6 ust.1 i 2 cyt. ustawy przez wskazanie, że obowiązek taki powstaje z dniem wykonania czynności opodatkowanej chyba, że ustawa stanowi inaczej; zaś w przypadku wymogu potwierdzania opodatkowanej czynności fakturą, obowiązek ten powstaje z dniem wystawienia faktury ale nie później, niż w terminie 7 dni od dnia wykonania tej czynności. Odnośnie samochodów moment powstania obowiązku podatkowego sprecyzowany został szczególnie w art. 80 ust.3 cyt. ustawy: w przypadku sprzedaży z chwilą wystawienia faktury ale nie później, niż w ciągu 7 dni od wydania samochodu, w przypadku nabycia wewątrzwspólnotowego z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem jak właściciel ale nie później, niż z chwilą rejestracji w kraju. W przypadku nabycia wewątrzwspólnotowego samochodu osobowego ustawodawca nałożył na nabywcę obowiązek złożenia - po przywozie na terytorium kraju- deklaracji uproszczonej w terminie 5 dni od chwili nabycia oraz obowiązek zapłaty akcyzy "nie później, niż z chwilą rejestracji tego pojazdu w kraju" / art. 81 ust.1 cyt. ustawy/. W wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu /ETS/ z dnia 18 stycznia 2007r. w sprawie C-313/05 zapadłym na skutek pytania prejudycjalnego zadanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, Trybunał ten orzekł, iż ustanowiony w Polsce obowiązek składania deklaracji uproszczonej w związku z nabyciem wewątrzwspólnotowym samochodów, powinien być interpretowany w ten sposób, że realizacja tego obowiązku powinna następować z chwilą nabycia prawa do rozporządzenia przedmiotowym samochodem jak właściciel ale nie później, niż z chwilą jego rejestracji na terenie kraju. Przy nabyciu wewątrzwspólnotowym podatnik – nabywca w istocie nabywa prawo do rozporządzania nabytym samochodem jak właściciel w dniu dokonania zapłaty i wydania mu pojazdu, co następuje na terenie państwa członkowskiego /nie w Polsce/. Obowiązek podatkowy powstanie - skonkretyzuje się z chwilą przekroczenia granicy tj. przywiezienia nabytego samochodu do Polski, bo z tą chwilą zrealizowana zostanie przesłanka nabycia wewątrzwspólnotowego zdefiniowanego w art. 2 pkt.11 cyt. ustawy czyli przemieszczenia z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. W nawiązaniu do treści powołanych wyżej przepisów odnośnie obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku akcyzowego zauważyć należy, że złożenie przez podatnika deklaracji uproszczonej stanowi z jego strony skonkretyzowaną co do kwoty deklarację zapłaty podatku odnośnie którego powstał już obowiązek podatkowy, nawet jeżeli rejestracja samochodu w kraju nastąpi później /po upływie terminu do złożenia deklaracji/; jeśli natomiast rejestracja nastąpi wcześniej tj. przed upływem 5 dni od wwozu samochodu, to również i obowiązek złożenia deklaracji musi być zrealizowany wcześniej. Obowiązek podatkowy w przypadku nabycia wewątrzwspolnotowego musi być zrealizowany w określonym przez ustawodawcę czasie tj. w maksymalnym terminie 5 dni od dnia wwozu na terytorium Polski, przy czym składana deklaracja – jak podniesiono wyżej – dotyczy obowiązku już zaistniałego w chwili tegoż wwozu a więc według tej ostatniej daty muszą być obliczane należności, co ma znaczenie np. ze względu na obowiązujący w danym dniu kurs waluty. W niniejszej sprawie jako moment powstania obowiązku podatkowego organy przyjęły datę zakupu przedmiotowego samochodu w Niemczech /bo według tej daty przyjęły kurs EUR/ i w istocie skarżący tej daty w skardze nie kwestionuje, niemniej jednak z porównania kwot podstawy opodatkowania / i kwoty podatku/ wynikających z deklaracji podatnika oraz z decyzji organów wynika różnica odnośnie kursu EUR - a więc moment powstania obowiązku podatkowego wymaga skonkretyzowania. Jak wskazano wyżej, dla obliczenia przedmiotowego podatku zastosowanie miały przepisy powołanej ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym oraz przepisy Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego /Dz.U. nr 87 poz. 825 z późn. zm./. Według regulacji zawartych w powyższej ustawie, pojazdy samochodowe są wyrobami akcyzowymi /niezharmonizowanymi/ podlegającymi akcyzie, opodatkowaniu akcyzą podlega między innymi nabycie wewnątrzwspólnotowe takich samochodów a stawka akcyzy na tego rodzaju wyroby wynosi 65% podstawy opodatkowania / art. 75 ust.1 cyt. ustawy/. Jednakże w cyt. wyżej Rozporządzeniu ustalone zostały obniżki tych stawek: w załączniku nr 1 dla wyrobów akcyzowych sprzedawanych w kraju a w załączniku nr 2 dla wyrobów akcyzowych nabywanych wewątrzwspólnotowo / § 2 ust.1/. W przypadku m. inn. nabycia wewątrzwspólnotowego samochodu osobowego dokonanego po upływie 2 lat od jego produkcji a także przy sprzedaniu w kraju takiego samochodu – przy wliczeniu roku produkcji jako pierwszego roku kalendarzowego – wskazano sposób obliczenia ostatecznej procentowej stawki akcyzy według określonego wzoru przy uwzględnieniu: stawki akcyzy określonej w pozycji nr 23 załącznika nr 2 w zależności od pojemności silnika samochodu, wieku samochodu wyrażonego w latach kalendarzowych; z zastrzeżeniem, że obliczona ostatecznie stawka nie może być wyższa niż określona w ustawie tj. 65% podstawy opodatkowania / § 7 ust.2 i ust.3 cyt. Rozporządzenia/. Określoną w poz. 23 załącznika nr 2 /podobnie jak w pozycji nr 30 załącznika nr 1/ akcyzę zróżnicowano: dla samochodów o pojemności silnika powyżej 2.000 cm3 w wysokości 13,6% a dla samochodów pozostałych w wysokości 3,1% podstawy opodatkowania. Tak więc dla samochodów sprzedawanych przed pierwszą rejestracją na terenie kraju i przed upływem 2 lat od ich produkcji, wskazano w § 7 ust. 1 jedynie stawki akcyzy jak wyżej /stawki podstawowe/ tj. bez uwzględnienia wieku samochodu; według ustawy nie są objęte akcyzą będące przedmiotem obrotu w Polsce samochody, które już w Polsce zostały zarejestrowane be względu na wiek tych samochodów, natomiast samochody używane nabyte wewątrzwspólnotowo, majace ponad dwa lata, takiej akcyzie podlegają aż do chwili ich rejestracji w Polsce. Zgodność regulacji zawartej w art. 80 cyt. ustawy z art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską /Dz.U. nr 90 poz. 864/2/T/ z 2004r./ - powoływanego dalej jako TWE- i art. 91 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej była przedmiotem zagadnienia prawnego przedstawionego Trybunałowi Konstytucyjnemu, który postanowieniem z dnia 19 grudnia 2006r. sygn. P 37/05 umorzył postępowanie ze względu na niedopuszczalność wydania orzeczenia. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Trybunał Konstytucyjny wskazał, że w razie wątpliwości co do relacji normy prawa krajowego i normy prawa wspólnotowego w zakresie stosowania prawa, organem właściwym jest Europejski Trybunał Sprawiedliwości, który jest uprawniony do wykładni Traktatu i norm prawa pochodnego, a w niniejszym przypadku chodzi właśnie o kwestię stosowania a nie obowiązywania prawa i o interpretację prawa wspólnotowego tj. między innymi zakres znaczeniowy postanowień art. 90 TWE. Natomiast w postępowaniu zainicjowanym pytaniem prejudycjalnym zadanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ETS w powołanym wyżej wyroku z dnia 18 stycznia 2007r. w sprawie C -313/05 orzekł, iż podatek akcyzowy ustanowiony w Polsce ustawą wymienioną wyżej, nie stanowi cła przywozowego ani opłaty o skutku równoważnym w rozumieniu art. 25 TWE. W wyroku tym ETS orzekł także, iż przepis art. 90 akapit pierwszy TWE sprzeciwia się "podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek". Równocześnie ETS wskazał, że sąd krajowy /polski/ ma obowiązek zbadania czy polskie przepisy o podatku akcyzowym a w szczególności § 7 cyt. Rozporządzenia wywołuje takie skutki tj. czy wzrost stawki akcyzy wraz z wiekiem samochodu dotyczy wyłącznie samochodów używanych przywiezionych z innego państwa członkowskiego oraz czy w przypadku samochodów używanych zarejestrowanych w Polsce jako nowe, stawka rezydualnego podatku zawartego w wartości takiego samochodu pozostaje niezmienna. Jak wskazano wyżej, według polskich przepisów, stawka akcyzy uzależniona od pojemności silnika / 3,1% i 13,6%/ ma zastosowanie zarówno w przypadku sprzedaży samochodu w kraju, jak i nabycia wewątrzwspólnotowego, jednakże w przypadku dokonywania tych czynności dotyczących samochodów starszych niż dwa lata, ostateczna stawka akcyzy obliczana według wzoru wskazanego w § 7 ust. 2 cyt. Rozporządzenia, wzrasta wraz z wiekiem samochodu. Niewątpliwie obliczanie należnej akcyzy przy zastosowaniu tego wzoru wskazuje na progresywny charakter stawek na pojazdy starsze niż dwa lata, która to progresja ograniczona jest ustawowo do wysokości 65% podstawy opodatkowania; a więc podatek taki należny od samochodów starszych niż dwa lata, niezarejestrowanych dotychczas w Polsce co do zasady dotyczyć będzie wszystkich takich samochodów nabytych wewnątrzwspólnotowo, które wprawdzie były zarejestrowane ale w innym państwie członkowskim a nie w Polsce, pojazdy krajowe są natomiast z reguły rejestrowane przed upływem dwóch lat od daty ich produkcji. Dla takiego zastosowania – lub pominięcia – przepisów prawa polskiego aby zachowana została norma wynikająca z art. 90 TW, przy uwzględnieniu powołanego wyżej orzeczenia ETS z dnia 18 stycznia 2007r., w każdym konkretnym przypadku a więc i w niniejszej sprawie, koniecznym jest poczynienie ustaleń, czy stawka i odpowiadająca jej kwota podatku akcyzowego obliczona od samochodu nabytego wewątrzwspólnotowo jest istotnie wyższa od kwoty akcyzy zawartej w wartości rynkowej samochodu tego samego typu, podobnego, nabytego w kraju /w Polsce/ i tu zarejestrowanego czyli tzw. kwoty rezydualnej podatku. W niniejszej sprawie organy orzekające w postępowaniu administracyjno-podatkowym nie czyniły ustaleń w powyższym zakresie, lecz obliczyły podatek akcyzowy według wskazanych wyżej przepisów krajowych przy przyjęciu innej podstawy opodatkowania, niż wskazana przez skarżącego podatnika. Przy rozpoznawaniu skargi na decyzje organów, sąd administracyjny badający zgodność tych decyzji pod względem zgodności z prawem, nie jest wprawdzie związany granicami ale związany jest granicami danej sprawy a mianowicie treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia, którego kontroli dokonuje w oparciu o akta sprawy tj. materiał dowodowy zgromadzony w tychże aktach /art. 133 § 1, art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm. – powoływanej jako p.p.s.a., art. art. 1, art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. nr 153 poz. 1269/. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny – jak wskazano wyżej – nie znajduje podstaw do zakwestionowania stanowiska organów odnośnie przyjętej podstawy opodatkowania, natomiast w uwzględnieniu naprowadzonych wyżej okoliczności, organy te będą zobowiązane do podjęcia stosownych czynności procesowych – przy uwzględnieniu między innymi treści przepisów art. 122 i art. 187 § 1 cyt. Ordynacji podatkowej - w celu ustalenia, czy wysokość podatku akcyzowego określonego skarżącemu przy prawidłowym przyjęciu momentu powstania obowiązku podatkowego odpowiadałaby kwocie podatku zawarte w wartości rynkowej podobnego pojazdu zarejestrowanego wcześniej w Polsce. Biorąc pod uwagę okoliczności naprowadzone wyżej, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt.1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji a o kosztach postępowania sądowego orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Orzeczenie w przedmiocie niewykonywania uchylonych decyzji oparto na przepisie art. 152 p.p.s.a.