I SA/Rz 781/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2016 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym spraw ze skarg A. I. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) czerwca 2014r., o numerach: (...), (...), (...), w przedmiocie określenia skarżącemu zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym za październik i listopad 2010 r. oraz sierpień 2011r., w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji postanawia: oddalić wniosek. Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] czerwca 2014 r. Dyrektor Izby Celnej określił skarżącemu zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym: za październik 2010 r., w kwocie 11 005 zł, za listopad 2010 r., w kwocie 32 924 zł oraz za sierpień 2011 r., w wysokości 9 110 zł. Występując do Sądu ze skargami na wyżej wskazane rozstrzygnięcia skarżący zwrócił się jednocześnie o wstrzymanie ich wykonania. Rozpoznając przedmiotowe wnioski Sąd, postanowieniami z dnia 9 lutego 2015 r., sygn. I SA/Rz 781/14, I SA/Rz 782/14 i I SA/Rz 783/14, odmówił ich uwzględnienia, z uwagi na nieuprawdopodobnienie wyrządzenia skarżącemu, w związku z wykonaniem decyzji, znacznej szkody lub spowodowania innych, trudnych do odwrócenia skutków. Postanowieniem z dnia 30 września 2015 r., sygn. I SA/Rz 781/14 (pod którą prowadzone jest postępowanie we wszystkich trzech sprawach, po ich połączeniu do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia), Sąd, rozpoznając wniosek skarżącego o zmianę swoich postanowień z dnia 9 lutego 2015 r., w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji, odmówił ich zmiany, z uwagi na fakt, że zmiana sytuacji skarżącego, związana ze wszczęciem wobec niego postępowań egzekucyjnych, nie poparta żadnymi konkretnymi argumentami, nie pozwalała na stwierdzenie, że skarżący spełnił ustawowe przesłanki uzyskania ochrony tymczasowej. Wnioskiem z dnia 21 czerwca 2016 r., skarżący ponownie wystąpił o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. Uzasadniając swój wniosek w tym przedmiocie, poza stwierdzeniem, że ma zajęte środki na rachunku pieniężnym (zajęcie zostało ograniczone po tym jak skarżący w marcu br. uiścił część należności), a egzekucja wszystkich środków będzie nienależna, z uwagi na treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, skarżący ograniczył się do przytoczenia ustawowych przesłanek, warunkujących uzyskanie ochrony tymczasowej, tj. powołał się na możliwość wyrządzenia mu znacznej szkody, która nie będzie mogła być naprawiona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2016, poz. 718., zwanej dalej P.p.s.a./ wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że w następstwie jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia tych okoliczności obciąża wnioskodawcę, który winien wykazać, że wykonanie określonego aktu prawnego pociągnie za sobą skutki, o których wyżej mowa. W tym celu powinien on jednak przytoczyć konkretne okoliczności, związane z jego sytuacją, wskazujące na możliwość wystąpienia przesłanek, od których zaistnienie ustawodawca uzależnia udzielenie ochrony tymczasowej. Mając na uwadze argumentację przytoczoną w uzasadnieniu wniosku stwierdzić należy, że nie sposób na jej podstawie przyjąć, że wykonanie zaskarżonych decyzji pociągnie za sobą trudne do odwrócenia skutki. Zaskarżone rozstrzygnięcia opiewają bowiem na należności pieniężne, tak więc w sytuacji wyeliminowania ich z obrotu prawnego wszelkie wyegzekwowane na ich podstawie środki będą podlegać zwrotowi. Nie można więc mówić o możliwości utraty przedmiotu świadczenia, co sugeruje skarżący. Podobnie brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej, będących przedmiotem kontroli Sądu, będzie się wiązało z wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody. Wniosków takich nie można bowiem wyciągnąć z samego faktu zajęcia rachunku bankowego, gdyż zdeponowane na nim środki nie stanowią całości jego zasobów majątkowych, ani nie obrazują w sposób wystarczający jego sytuacji. Z tego więc względu nie sposób stwierdzić, że samo zajęcie rachunku bankowego pociągnie za sobą tak dalece idące skutki, które można by zakwalifikować jako potencjalną możliwość wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Na marginesie dodać też należy, że wskazując na wyjątkowo niekorzystne skutki realizacji obowiązków określonych zaskarżonymi decyzjami, skarżący przyznał jednocześnie, że w marcu br. spłacił część należności, w związku z czym zajęcie rachunku zostało częściowo zniesione. Okoliczność ta poddaje więc w wątpliwość twierdzenia wniosku, co do potencjalnych konsekwencji wykonania zaskarżonych decyzji. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.