I SA/Rz 783/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 18 maja 2012r. . na posiedzeniu niejawnym wniosku K.L. o prawo pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od środków transportowych za lata 2001-2006 - postanawia – ustanowić dla skarżącego radcę prawnego. Sygn. I SA/Rz 783/11 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2012 r. (sygn. I SA/Rz 783/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę K.L. (skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od środków transportowych. Skarżący zwrócił się z wnioskiem z daty 14 maja 2012 r. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego celem sporządzenia skargi kasacyjnej argumentując, że nie jest w stanie udźwignąć ciężaru tych kosztów, z uwagi na wyjątkowo trudną sytuację materialną. Emeryturę, której wysokość po potrąceniach związanych z egzekucją, wynosi 1033 zł, przeznacza w całości na zakup żywności, rachunki za telefon i opłaty pocztowe związane ze sprawami urzędowymi i sądowymi. Nie posiada już jakiegokolwiek majątku nieruchomego ani przedmiotów wartościowych, udział w domu mieszkalnym (½) został również zajęty na poczet długów. Stara się o mieszkanie komunalne z zasobów gminy. Na wstępie należy wskazać, że referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowieniem z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. I SA/Rz 783/11, zgodnie z wnioskiem z dnia 9 grudnia 2011 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym, zwalniając go od kosztów sądowych w całości. W takiej sytuacji składane kolejno po sobie wnioski w tej samej sprawie: o zwolnienie od kosztów sądowych, a następnie zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, należy potraktować jako żądanie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym i rozważyć w kontekście przesłanek określonych w tym zakresie, to jest zawartych w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwaną P.p.s.a., przy czym rozpatrywanie kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych jest w tej sytuacji bezprzedmiotowe, ponieważ zwolnienie udzielone wymienionym postanowieniem z dnia 17 stycznia 2012 r. odnosi się do całego postępowania, w tym przed sądem drugiej instancji. Dodać należy także, że rozpoznając wniosek skarżącego, posiłkowano się zgromadzoną w aktach sądowych i administracyjnych dokumentacją oraz składanymi wyjaśnieniami, także tymi w związku z ubieganiem się w styczniu br. o prawo pomocy Zgodnie z wyżej powołanym przepisem przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania przed sądem administracyjnym. Oznacza to, że okoliczności na które powołuje się wnioskodawca muszą stwarzać stan pewności co do tego, że nie ma on realnych możliwości pokrycia kosztów postępowania. Okoliczności braku środków powinny być uprawdopodobnione w sposób nie budzący wątpliwości, ponieważ zwolnienie od ponoszenia ciężaru postępowania sądowego stanowi w istocie przerzucenie tego ciężaru na współobywateli. Skarżący podał, że źródło dochodów w postaci emerytury w całości przeznacza na niezbędne potrzeby życiowe. Jest ono pomniejszone o należności związane z egzekucją tego świadczenia i niejednokrotnie nie zabezpiecza podstawowych potrzeb skarżącego. Podnoszone okoliczności uznać należy za wiarygodne i kwalifikujące skarżącego jako osobę, której w takiej sytuacji przysługuje prawo pomocy w zakresie jak wnioskowany. Udział profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym staje się konieczny w sytuacji, gdy strona dąży do wniesienia środka odwoławczego- skargi kasacyjnej- a na takim etapie pozostaje sprawa skarżącego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.