I SA/Rz 786/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2018r. sprzeciwu W. B. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 marca 2018r. sygn. akt I SA/Rz 786/17 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2017r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej płatnika z tytułu niepobranego podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od lutego do grudnia 2012 roku -postanawia- utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie I SA/Rz 786/17 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 28 marca 2018r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, po rozpoznaniu wniosku W.B. (dalej: skarżący) o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, odmówił przyznania prawa pomocy. Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia, powodem odmowy przyznania ulgi we wnioskowanym zakresie było niewykazanie przez skarżącego, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, w tym że uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł może odbyć się z uszczerbkiem utrzymania koniecznego jego i żony. Referendarz sądowy wskazał, że ze złożonego oświadczenia wynika, iż skarżący wraz z żoną mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, osiągają stale źródło dochodu w postaci wynagrodzeń za pracę w łącznej kwocie 3 950 zł, posiadają oszczędności (15 000 zł) i znaczny majątek (o wartości ok. 2 100 000zł). Zdaniem referendarza sądowego, wysokość zadeklarowanego dochodu oraz zgromadzonych oszczędności będzie wystarczającym do tego, aby wnioskodawca mógł ponieść koszty postępowania sądowego. W sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez udzielenie mu prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący podniósł, że nie jest w stanie ponieść kosztów procesu, a zapłacenie kosztów w kwocie 250 zł odbyłoby się z uszczerbkiem utrzymania koniecznego jego i żony. Skarżący podkreślił, że jego sytuację majątkową należy rozpatrywać biorąc pod uwagę wszystkie toczące się postępowania, a obowiązek uiszczenia opłaty w każdej ze spraw wiązałby się z wydatkiem w kwocie kilkudziesięciu tysięcy złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 tej ustawy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Mając na uwadze okoliczności wynikające ze złożonego przez skarżącego oświadczenia, a także treść i uzasadnienie zarzutów sprzeciwu stwierdzić należy, że brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Sądu, dokonana przez referendarza sądowego ocena złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym jest prawidłowa. Z przedstawionych w złożonym oświadczeniu okoliczności wynika, że skarżącego nie można uznać za osobę ubogą, której należałoby przyznać wsparcie ze środków publicznych w celu zapewnienia mu dostępu do sądu. Z powyższych względów – zdaniem Sądu – należy uznać, że skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a zatem, że spełnia on przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Stwierdzając zatem, że przedstawiona przez stronę sytuacja finansowa nie daje podstaw do uznania, że zostały spełnione przesłanki uprawniające do przyznania prawa pomocy, zasadne jest utrzymanie w mocy orzeczenia referendarza sądowego o odmowie zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych we wnioskowanym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.