I SA/Rz 789/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2013 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) czerwca 2013 r. nr (...) w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego, jako byłego członka Zarządu "A" sp. z o.o. z siedzibą w M., wraz ze spółką, za jej zaległość podatkową z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych 2007 r., w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek. Skarżący P. L. wnosząc skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) czerwca 2013 r. w przedmiocie orzeczenia o jego solidarnej odpowiedzialności podatkowej, jako byłego członka Zarządu "A" sp. z o.o. z siedzibą w M., wraz ze spółką, za jej zaległość podatkową z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r., złożył jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku stwierdzono, że egzekucja należności wynikających z zaskarżonych decyzji, które w ocenie skarżącego są nieprawidłowe, grozi wyrządzeniem mu znacznej szkody, ze względu wysokość wynikających z nich należności podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w złożonym przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji należy stwierdzić, że nie zostały one poparte żadnymi konkretnymi argumentami wskazującymi na to, że wykonanie przedmiotowych decyzji pociągnie za sobą skutki o jakich mowa w powołanym wyżej przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie skarżący powołał się bowiem jedynie na brzmienie jednej z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, bez odniesienia się do okoliczności sprawy. W tej więc sytuacji, wobec braku, de facto, uzasadnienia wniosku, nie sposób jest ocenić skutków wykonania zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza jej wpływu na sytuację skarżącego. Niezależnie od powyższego, należy także dodać, że bez wpływu na ocenę spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu pozostaje przekonanie wnioskodawcy, co do niezasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia, będące jedynie wyrazem jego subiektywnego stanowiska, a ponadto, rozstrzygając kwestę wpadkową, Sąd nie może odnosić się do zasadności skargi i dokonywać oceny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarżący w niniejszej sprawie wystąpił o wstrzymanie nie tylko zaskarżonej decyzji, ale także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, która, co do zasady nie podlega wykonaniu, jeżeli strona wniosła od niej odwołanie lub też nie został nadany temu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. W niniejszym przypadku sytuacja taka nie miała miejsca, dlatego też wniosek o wstrzymanie decyzji organu I instancji jest bezprzedmiotowy. W związku z powyższym, z uwagi na brak podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.